ژاوی برگ برنده پرسپولیس را به سرخ‌ها نشان دادترس السد و شوالیه اسپانیایی از سلاح نامرئی

0 21
ژاوی برگ برنده پرسپولیس را به سرخ‌ها نشان دادترس السد و شوالیه اسپانیایی از سلاح نامرئی

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: «در صحبت با بازیکنانم گفته‌ام که حماسی‌ترین و پرشورترین مسابقاتی که در دوران فوتبالم انجام داده‌ام، مقابل تیم‌های ایرانی ازجمله پرسپولیس بوده است که با شور بسیار زیاد بازی می‌کند. برای همین لازم است که ما هم پرشور باشیم.»
آنچه خواندید را، خیلی ساده از کنارش گذشتیم. این‌ها حرف‌های یک آدم معمولی نبود. این‌ها را ژاوی افسانه‌ای می‌گوید. برای این‌که متوجه بشویم این سخن او چه ارزشی دارد، لازم است مرور کنیم که در طول دوران حرفه‌ای فوتبال، چه میادین و رقیبانی را پشت سر گذاشته است. باید رفت و دید او بعد از پشت سر گذاشتن چه مسابقاتی و رویارویی با چه حریفانی، این سخن را به‌عنوان تجربه‌ای از رویارویی‌های خود با پرسپولیس می‌گوید. او از تجربه‌ای می‌گوید که بعد از شناخت روح پرسپولیس به آن رسید. یک کلاس آموزشی برای تمام آن مربیان و بازیکنان و مدیران باشگاه‌های داخلی که نه خود توان درک این حقیقت را داشتند و نه می‌خواستند طرفداران تیم‌ها به این فهم و درک برسند. آدم‌هایی که در ذات خود، کشتن زیبایی‌ها را یک رسالت می‌بینند. این دیگر وزیر ورزش و جوانان است. خالص با واقعیت پرسپولیس روبرو شد. او کسی است که از دل فینال جام ملت‌های اروپا و فینال جام‌جهانی می‌آید. از دل قهرمانی جهان و اروپا با تیم ملی اسپانیا. از بارسایی می‌آید که به آن لقب یکی از بهترین و کامل‌ترین تیم‌های فوتبال تاریخ را دادند. از دل قهرمانی‌های مکرر و پیاپی در لالیگا و اروپا و جام باشگاه‌های جهان آمده است و چه کسی است که نداند در تمام این سال‌ها با چه تیم‌ها و رقبای افسانه‌ای روبرو شده است؟
*دنیایی را دید و به پرسپولیس رسید
بعد از همه این‌ها گفتن چنان سخنی، فراتر از کرکری‌ها معمول فوتبال، به تحلیل نیاز دارد. چه می‌شود که ژاوی از رویارویی با پرسپولیس به چنین حس و حالی می‌رسد؟ بی‌تردید باید گفت بخشی از آن، احترامی است که بازیکنان پرسپولیس 2018 برای خود کسب کردند. آن ولع و انگیزه بی‌پایانی که دیگر خود برانکو را به‌عنوان احیاء کننده‌اش، با تعجب به آن می‌نگریست. تیمی محروم از جذب بازیکن که حضورش در فینال لیگ قهرمانان، آسیا را به حیرت وا‌داشت. حیرت آن‌ها البته زمانی بیشتر می‌شد که ورزشگاه آزادی را با آن موج جمعیت دیدند. شاید باید این حس ژاوی را برگرفته از همان انرژی دید که پرشورهای واقعی فوتبال ایران از روی سکوها به زمین وارد می‌کردند. مقامات آسیایی که مسوول گزارش تخلف‌ها بودند از یک‌سو از جمعیت زیاد یادداشت برمی‌داشتند تا گزارش کنند و از جانب دیگر مانند کودکانی که ذوق‌زده شده باشند، به این‌سو و آن‌سو می‌رفتند تا عکس‌های یادگاری بگیرند. این‌ها داستان نیست. واقعیت‌هایی است که در آن روزها اتفاق افتاد. ژاوی نمی‌تواند از آن روزی که در ورزشگاه آزادی از دنیای بازیگری خداحافظی کرد، تأثیر نگرفته باشد. به‌راستی که در تمام آسیا هیچ جایی، شایسته‌تر از ورزشگاه آزادی و بازی با پرسپولیس برای خداحافظی او وجود نداشت. بخشی از آن شوری که روح بازیکنی مثل ژاوی را تسخیر کرد متأثر از آن حماسه سکوها و عظمت پرسپولیس ناشی از هوادارانش است. قرار نیست بگوییم منظور او این بود که با بزرگ‌ترین تیم فوتبال دوران فعالیتش روبه‌رو شده است. اگر چنین ادعایی داشته باشیم که خود را به سخره گرفته‌ایم. او درباره یک حس درونی صحبت می‌کند که آن را در وجود پرسپولیس دید. حسی که شاید آن را قبل از این در بارسلونا باکیفیت و مدل دیگری دیده بود. یک موتور محرک که تعریف کردنی نیست. فقط باید آن را حس کرد. او این حس را از تیم و هواداران پرسپولیس گرفت.
این قبیل مسایل در ایران مایه دردسر است. در دنیا برایش سر و دست می‌شکنند. برایش احترام قائل هستند و برابرش نه سرکشی که کرنش می‌کنند.
این‌ها در دنیای فوتبال مایه اعتبار و آبرو است و برای مقابله با آن تیغ از نیام برنمی‌کشند. نقشه نمی‌ریزند. توطئه نمی‌کنند. در دنیای فوتبال که این روزها حسرت تماشاگران غایب روی سکوها را می‌خورد، چنین سکوها و تیم‌هایی، گنج به‌حساب می‎آیند و برای از میان برداشتنش، رنج را تحمیل نمی‌کنند.
*ژاوی از ترسش گفت
آنچه ژاوی گفت، چند کلمه نبود که کنار هم مرتب‌شده باشد. یک سند است. نتیجه جدالی سخت که رقیبان را به شناختی عمیق از یکدیگر می‌رساند. روایت‌های حماسی در دل تاریخ از احترامی که دشمنان برای سلحشوری یکدیگر قائل هستند فقط داستان‌سرایی نیست هرچند که فوتبال هم جنگ نیست و دشمنی در ادبیات آن، نامأنوس.
ژاوی از همان چیزی گفت که پرسپولیس امروز برای غلبه بر السد باید بر آن تکیه بکند. ژاوی فقط تعریف نکرد. از ترس خودش گفت، هرچند آموخته است که همیشه با ترس خود روبرو شود. اگر غیرازاین بود، اصلا ژاوی نمی‌شد. او برای شاگردانش از سلاحی نامرئی سخن گفت. باید امیدوار باشیم که حرف‌هایش را نفهمیده باشند. صحبت از برگ برنده‌ای است که در دست هر تیمی باشد، چند قدم از خودش جلوتر خواهد بود. از الطاف روزگار این بود که در این ایران خودمان، خیلی از رقبا این چیزها را نفهمیدند و در قیدوبند افکار پوچ خود ماندند.
پرسپولیس امروز برابر السد قرار می‌گیرد. تیم قطری خیلی چیزها دارد که ما نداریم. بیشتر هم در حوزه پول و امکانات و سازمان و ساختار است. این مساله می‌تواند فاصله ایجاد کند، اما ژاوی از امتیازی می‌گوید که پرسپولیس با برخورداری از آن، نه‌تنها می‌تواند فاصله‌ها را حذف کند بلکه بین خود و دیگران، فاصله می‌اندازد. فرناندز درواقع لب به تعریف نگشوده است. او از همان فاکتوری سخن می‌گوید که می‌تواند تنها عامل ناکامی تیمش باشد. این فراتر از آن غیرت و تعصب ایرانی است که به‌صورت کلیشه‌ای بیان می‌شود.
*حرف ژاوی به شکل دیگر از زبان یحیی
و اما چه جالب که یحیی گل‌محمدی هم در صحبت‌های خود به شکل دیگری و از منظر متفاوتی درباره تیم خود مسایلی را مطرح می‌کند که بی‌ارتباط با آن سخن ژاوی نبود.
او در بخشی از صحبت‌هایش می‌گوید: «بازیکنان اگر باور داشته باشند که بازی را می‌بریم، مطمئنا این اتفاق خواهد افتاد.»
شاید یک کلیشه به‌حساب آید ولی در اینجا سخن از قدرت جادویی باور و ایمان است که گاه زا دل آن‌ها معجزه هم بیرون می‌آید. بی‌تردید بخش مهمی از این باور را سرمربی در مجموعه‌اش تزریق می‌کند. چنانکه برانکو کرد. کم نبودند باز‌ی‌هایی که باید واگذار می‌کردیم چون به بازیکنان باورانده شده بود که می‌توانند. گاهی تصمیم‌های خود برانکو هم اشتباه بود ولی باور کرده بودند که درست است، پس جواب می‌دهد. چه زمان‌هایی که خود برانکو هم دیگر فکرش به‌جایی نمی‌رسید با آن‌همه محدودیت و فشار ولی بازیکنان باور کرده بودند برانکو کاری نمی‌کند چون فکر همه‌چیز را کرده است. به خدا این‌ها شعر و قصه نیست. با این‌ها روبرو شدیم. فرق برانکویی که به عربستان رفت و در پرسپولیس موفق بود همین باوری بود که اینجا وجود داشت و آنجا نه.
بازیکنان یک بازی‌هایی را درمی‌آوردند برای این‌که خودشان باور کرده بودند می‌توانند. آن‌قدر مصمم بودند که حریف را نسبت به خودش دچار تردید می‌کردند.
اکنون هم به نظر می‌رسد یحیی هم در این مسیر حرکت می‌کند. بی‌تردید راه دراز است و عمق پیدا کردن این حس زمان می‌خواهد ولی تا اینجا هم شاهدش بوده‌ایم. یحیی به‌خوبی تشخیص داده است که این‌یک برگ برنده است و حالا باید این حس را مرحله‌به‌مرحله قوی‌تر کند. همه پرسپولیس در آن نقش خواهند داشت. اجازه بدهید همان چیزی را به السد بدهیم که ژاوی آن را تجربه کرد.

انتهای پیام/

اخبار و مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.