ارتش سرخ در صدر، بدخواهان سنگ روی یخاما پرسپولیس قهرمان شد

0 20

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: یک سال دیگر با قهرمانی پشت سر گذاشته شد. سالی پر از اتفاقات عجیب که هر یک از آن‌ها کتابی مفصل خواهد بود اگر به آن پرداخته شود. سالی که در آن از اوج شادی و پرواز روی ابرهای خیال تا شدیدترین عصبانیت‌ها و تاثرآورترین اندوه‌ها را تجربه کردیم. از کرونایی که با توسل به آن نیز نتوانستند مانع قهرمانی پرسپولیس شوند تا انصاریان و میناوند که کرونا ناباوارانه آن‌ها را مانند هزاران عزیز دیگر گرفت.

*کرونا همه چیز را تغییر داد غیراز قهرمانی پرسپولیس
آخرین سال از قرن سیزدهم با رویدادی همراه بود که تمام ابعاد و اشکال زندگی بشری را تحت تاثیر خود قرار داد. کرونا همه چیز را تغییر داد و تا ماه‌ها چراغ فوتبال را خاموش کرد و بزرگترین اثر آن حذف تماشاگران بود. تنها چیزی که تغییر نکرد؛ آقایی، سروری و قهرمانی پرسپولیس بود.

سال ۱۳۹۹ در پی کودتایی مدیریتی در پرسپولیس، آغاز شد. سالی که در آن دو مدیرعامل را در باشگاه شاهد بودیم و البته بر خلاف سال ۹۸ که سه سرمربی را بالای سر تیم دیدم، با یک سرمربی، پشت‌سر گذاشته شد.

*یک جام دیگر، اولین پوکر و یک فینال آسیایی دیگر

سال ۱۳۹۹، یک جام قهرمانی دیگر از لیگ سراسری را به ویترین افتخارات خود افزود. سیزدهمین قهرمانی که نه تنها خود رکورد بود که پرسپولیس را تبدیل به اولین تیم ایرانی کرد که در قهرمانی لیگ سراسری پوکر کرد. این سال می‌توانست با یک قهرمانی دیگر در سوپر جام نیز همراه باشد ولی این بازی همین‌طور عقب افتاد و حالا باید منتظر بمانیم که آیا در سال ۱۴۰۰، طلسم ان شکسته شود یا نه؟ به نظر همه منتظر هستند ببینند؛ آیا بالاخره تراکتور شرایطی پیدا می‌کند که بتواند با کمی اشتباهات داوری، قهرمان این رقابت بشود تا بالاخره بازی را برگزار کنند!

سالی که گذشت با یک حضور دیگر در فینال لیگ قهرمانان آسیا نیز همراه بود که البته در ادامه بیشتر به آن خواهیم پرداخت.

*از صدر تا صدر

واقعیت این است که در چند سال اخیر حتی ساکنان اطراف اتوبان صدر هم این قدر در صدر نبوده اند که پرسپولیس در صدر بوده است. جالب این که این در صدر ایستادن‌ها و جام گرفتن‌ها حداقل در دو فصل اخیر، در حالی رقم خورده است که همه خود را مهیا و آماده کرده بودند که با پایین کشیده شدن پرسپولیس، شاهد حضور قهرمان‌های نوظهور باشند که ویژگی آن‌ها نه خود ساخته بودن که دست نشانده بودن، باشد که خب این اتفاق تا این لحظه روی نداده است.

این مطلب قبل از آخرین بازی قرن پرسپولیس به نگارش درآمد و در این زمان پرسپولیس صدر جدول را در اختیار داشت در حالی که سال رو به اتمام را در صدر آغاز کرده بود. شروع فصل جدید برای سرخپوشان با فراز و نشیب همراه بود. حضور در رقابت‌ها در حالی که قبل از آن درگیر بازی‌های سنگین و فشرده لیگ قهرمانان آسیا بودند در کنار بحران‌ و حواشی پیش آمده دلیل اصلی آن شرایط بود.

پرسپولیس البته لیگ را از رده هشتم در پایان هفته اول آغاز کرد. رتبه‌ ای که بعد از هفته سیزدهم پانزدهمین دوره لیگ خلیج فارس در نهم آذر سال۹۴، به خود ندیده بود ولی خیلی زود خنده را روی لب‌های رقیبان و بدخواهان خود خشکاند.

*شمارش جوجه‌ها به آخر زمستان افتاد

در آن هفته های ابتدایی لیگ، وقتی بعضی تصور می‌کردند کار پرسپولیس تمام است و درگیری‌های داخلی بین تیم و مدیریت و ایجاد تغییرات زیاد، کار پرسپولیس را یکسره خواهد کرد. هواداران در فضای مجازی وعده شماردن جوجه‌ها در آخر پاییز را به رقبا می‌دادند ولی خب کار شمارش به ماه پایانی سال کشید. بازی‌های عقب افتاده عملا امکان تنظیم یک جدول صادق را می‌گرفت و پرسپولیس درست بعد از انجام بازی‌ های عقب افتاده، در صدر بود. درست از یکم اسفند. هر چند اگر بازی‌ها سر جای خودشان قرار بگیرند، زمان صدرنشینی پرسپولیس به یازدهم بهمن و بعد از بازی با ذوب‌آهن بر می‌گشت.

*چهارماه دور از بازیهای پرسپولیس با نمایش‌های مشمئزکننده

سال ۱۳۹۹ سال ماه‌های طولانی دوری از فوتبال و بازی‌های پرسپولیس بود. چه قدر هم سخت و غیر قابل تحمل بود در حالی که پرسپولیس دیگر تنها سرگرمی باقیمانده برای همه ما بود. چهار ماه دوری از بازی‌های فوتبال همه را کلافه کرده بود به ویژه با آن داستان‌هایی که درست می‌کردند تا جلوی ادامه لیگ و تعیین قهرمان را بگیرند. همان هفته‌ها و ماه‌هایی که کرونا و جان و سلامت مردم بازیچه بعضی شده بود تا شاید با هر ترفندی، خارج از زمین فوتبال، نوار قهرمانی‌های پرسپولیس را قطع کنند. حتی مرور آن اتفاقات و حرف‌ها نیز حال آدمی را بد می‌کند. یادآوری همان نمایش‌های مشمئز کننده و حق به جانب که برابر دوربین‌ها انجام می‌دادند و با رسوایی بعد از آن هم کنار می‌آمدند. چه نمایش‌هایی که در روزهای تعطیلی سالن‌های تاتر و سینما به راه نینداخته بودند. رفتارهای سایکوپث گونه که جای هیچ توجیهی نداشت.

*دل به دلدار رسید

راستی یادتان هست که می‌گفتند هنوز ۹ هفته به پایان بازی‌ها باقی مانده است و ده امتیاز اختلاف هم چیزی نیست تا پرسپولیس را قهرمان بدانیم! بعد هم ادامه می‌دادند لیگ را همین‌جا متوقف کنید. همان‌هایی که در شروع این فصل، وقتی پرسپولیس را کمی پایین‌تر از جایگاه واقعی آن دیده بودند، دیگر نطق‌های آن چنانی نمی‌کردند.

گذشت و گذشت تا بالاخره در هشتم تیرماه دل به دلدار رسید. پرسپولیس یک بار دیگر در زمین فوتبال حضور پیدا کرد و عزم و اراده خود را برای قهرمانی به رخ کشید. شاید تازه آن روز بسیاری از ما متوجه شدیم که چه‌قدر دلبسته پرسپولیس و بازی‌هایش هستیم.

*قلع و قمع تا قهرمانی، پاسخ پرسپولیس به توطئه‌ها علیه لیگ

بازی‌ها که شروع شد هنوز تلاش‌ها ادامه داشت که با هر بهانه‌ای و با فشار افکار عمومی، ستاد ملی کرونا مجاب به متوقف کردن رقابت‌ها شود. در آن روزها بحث اصلی در پرسپولیس این بود که باید در سریعترین زمان ممکن و قبل از این که رقبا اجازه تحرک بیشتری داشته باشند، کار قهرمانی را یکسره کرد.

پرسپولیس بازی‌های خود در سال ۹۹ را با ده امتیاز اختلاف نسبت به نزدیک ترین رقیب خود آغاز کرده بود. از سپاهان که ترسیده بود برابر پرسپولیس به میدان برود و این بدترین ضربه ممکن بود که قلعه‌نویی می‌توانست به موقعیت و شخصیت سپاهان وارد کند.

با شروع دوباره بازی‌ها در سال۹۹، پرسپولیس امان نداد و تمام بازی‌ها را تا مسجل شدن قهرمانی با پیروزی پشت سر گذاشت. در پایان هفته بیست و سوم اختلاف امتیاز به ۱۲ و در هفته‌های ۲۴، ۲۵ و ۲۶ اختلاف امتیازها به ۱۴، ۱۵ و ۱۷ رسید. در واقع پرسپولیس ۵ هفته به پایان بازی‌ها نیز در عمل کار را تمام کرده بود ولی در نهایت چهارمین قهرمانی پیاپی را ۴ هفته مانده به پایان بازی‌ها مسجل کرد که از هر دو جهت یک رکورد و حد نصاب جدید برای فوتبال ایران بود.

*کامبک آسیایی با سورپرایز سرخ

پرسپولیس با پایان فصل گذشته بازی‌ها عملا مجالی با عنوان تعطیلات نیم فصل نداشت. یحیی گل‌محمدی از این رو خواهان موکول شدن بازی پرسپولیس در جام حذفی به بعد از مرحله متمرکز لیگ قهرمانان بود. دیداری که ۵ روز بعد از جشن قهرمانی پرسپولیس، در آخرین روز لیگ برابر استقلال برگزار شد و تنها ۲۰ روز پس از آن پرسپولیس باید با ترکیب جدیدش در آسیا به میدان می‌رفت. در آن مقطع بین خود پرسپولیسی‌ها بودند کسانی که اعتقاد داشتند آن دربی به پرسپولیس برای آسیا کمک خواهد کرد، حتی اگر با ناکامی همراه باشد. به نظر این گونه هم بود. آن شکست واقعا برای سرخپوشان گران آمده بود و این مساله منجر به تمرکز و تلاش هر چه بیشتر آن ها می‌شد موضوعی که واقعا اثر آن را با کامبک فوق‌العاده سرخ‌ها در آسیا دیدیم. در حالیکه با توجه به یک امتیاز از دو بازی اول، شرایط پرسپولیس در وضعیت عادی هم اصلا مطلوب نبود.

*بر هم زدن معادلات فوتبال با آرایش جنگی جدید ارتش سرخ

واقعیت این است که حتی خوشبین‌ترین افراد نیز از پرسپولیس ۹۹، انتظار رفتن تا پای فینال آسیا را نداشت. جدا از مشکلات مالی که برای رقبای پرسپولیس مقوله‌ای بیگانه بود. مساله اساسی ، جدایی چند تن از ستاره‌ها و البته اضافه شدن نفرات جدید بود. بیرانوند، علیپور و ترابی از جمله جدا شده‌ها بودند و پرسپولیس چند بازیکن تازه وارد داشت که هنوز فرصتی برای هماهنگی بین آن ها و نفرات قبلی وجود نداشت. پرسپولیس از دو بازی اول هم فقط یک امتیاز داشت و طبق همه قواعد پذیرفته شده فوتبال، حتی صعود از گروه یک عملکرد فوق العاده برای آن تیم به حساب می‌آمد. پرسپولیس با دو پیروزی پیاپی برابر التعاون به جریان بازی‌ها برگشت و حتی شکست بربر الدحیل باعث بر هم خوردن تمرکز و اراده شاگردان یحیی گل‌محمدی نشد. در واقع آن روحیه عینیت یافتن همان جمله حمید مطهری در کنفرانس خبری بود که بازیکنان پرسپولیس آماده‌اند تا حتی با دست‌های بسته، عرض خلیج فارس را طی کنند. کاری که واقعا انجامش دادند. پرسپولیس در عمل قواعد و معادلات پذیرفته شده در دنیای فوتبال را بر هم زد.

*تجربه‌ای که بعد از سه سال به کار آمد

به واقع آن بازی‌ها سرفصل تازه‌ای برای پرسپولیس جدید و رسیدن بازیکنان به این خودباوری بود که با وجود تمام مشکلات می‌توانند پنجمین قهرمانی پیاپی در لیگ را از آن خود کنند. آن ها به قدری مصمم بودند که دیگر تصمیم‌های کنفدراسیون هم جلودار ایشان نبود. بزرگترین اتفاق هم البته اعلام محرومیت آل کثیر بود. آن مساله به قدری تیم را تحت فشار روانی برده بود که بعد از بازی با النصر عوامل تیم به کلی از این مساله غافل می‌شوند که به کارت‌های صادره برای پهلوان و امیری اعتراض کنند. مثل آدمی که وقتی بار طاقت فرسایی را از روی شانه‌ پایین می‌گذارد و فشار خونش افت می‌کند. در واقع ضربه‌ای که کنفدراسیون زد تاثیر خود را نهایت امر در فینال نشان داد ولی به داد النصر نرسید که هنوز نتوانسته است خود را از نتیجه آن بازی رها کند.

به نظر پرسپولیس آن روز تجربه رقابت‌های سال ۲۰۱۷ را به کار گرفت وقتی که نتوانسته بود خود را از شوک محرومیت مهدی طارمی در آستانه بازی با الهلال خلاص کند.

*بی‌مهری‌ها در ماه مهر

شادی صعود دوباره به فینال آسیا البته برای هواداران دوام زیادی نداشت همان‌طور که بعد از پوکر چنین بود. اصولا رسم این شده است که تمام خوشی‌های ناشی از موفقیت‌ها در سریعترین زمان ممکن از رگ و پی پرسپولیس و هوادارانش، بیرون شود و این بار باز هم زمرمه جدایی تعدادی از بازیکنان، روح و روان هواداران را بر هم ریخت و باعث خرسندی و امیدواری تعدادی از رقیبان شد.

تجمع‌های اعتراضی به ویژه برابر باشگاه در اوج خودش اتفاق افتاد ولی هیچ‌گاه معلوم نشد اگر رفتن کسی مثل شجاع امری فرمایشی و قرار و مدار نبوده است چرا باشگاه پرسپولیس در اقدامات حقوقی مربوط به جلوگیری از آن و سپس احقاق حقوق خود ان قدر ضعیف عمل کرد و زمان را کشت.

در واقع به نظر می‌رسید رسیدن پرسپولیس به فینال آسیا، عوامل داخلی را بیشتر نگران و ناراحت کرده بود. در واقع مهرماه سال ۹۹ برای هواداران پرسپولیس در کنار خاطره رسیدن به فینال اسیا، یادآوری خیانت افرادی است که برای زمین زدن پرسپولیس به هر جایی ایمیل می‌زدند و ستون پنجم سعودی‌ها بودند و بعد داستان اقدامات مجدد علیه پرسپولیس بود که اصلا قرار نبود به عنوان فینالیست اسیا، لیگ را در قواره یک مدعی آغاز کند. از محرومیت آل‌کثیر تا جدایی خلیل‌زاده هم اتفاق افتاده بود و امیری و پهلوان هم برای فینال محروم شده بودند.
پرسپولیس با وجود همه این مسایل دست از تلاش نکشید و خواست و اراده خود را تحمیل کرد. با وجود تمام اراده‌هایی که برای غیر از این وجود داشت. هر چند تمام این مدت با بیم و نگرانی‌های گوناگون همراه بود. از این که بعد از فینال آسیا، با رفتن بشار رسن، پرسپولیس، چه شرایطی پیدا خواهد کرد و اگر با توجه به جدایی خلیل‌زاده که دست یحیی ر در پوست گردو گذاشته بود، سید جلال مصدوم می‌شد چه باید می‌کردیم. اما و اگرهایی که روح و روان هوادار پرسپولیس به هم می‌ریخت و در چنین فضایی قرار بود به فینال آسیا برویم. گویی همه بسیج شده بودند برای رضایت دل سعودی‌ها و البته قهرمان نماینده شرق اسیا هرکاری که می‌توانند با پرسپولیس انجام بدهند.

*همه در خدمت سعودی‌ها و کره‌ای‌ها

پرسپولیس یک اذرماه عجیب هم داشت قبل از این که برابر کارشکنی‌ها طغیان کند و همگان را به زیر بکشد تا بر صدر تکیه بزند.
آذرماهی که برای قهرمان شدن در اسیا سرنوشت ساز بود. به ظاهر همه چیز برای پرسپولیس مهیا بود. امکانات کمپ تیم ملی در اختیارشان بود، اما واقعیت چیز دیگری بود. پرسپولیس از ده اذر که در لیگ برتر بازی کرد برای ۱۹ روز تا مسابقه فینال در هیچ دیداری به میدان نرفت. پرسپولیس قرار بود در دو بازی با نساجی و ذوب‌آهن ترکیب بدون بازیکنان محروم را با هم هماهنگ کند. در واقع هیچ چیز از محرومیت آلکثیر و امیری و پهلوان تا جدایی شجاع، آنقدر به پرسپولیس لطمه نزد که حذف بازی با ذوب، مخرب بود. این مساله وقتی نمایان شد که در روز مسابقه فاصله نه چندان زیاد پرسپولیس با اولسان را دیدیم.

به هر حال خواسته یا ناخواسته هز کنفدراسیون در مالزی تا همین ایران ، بیخ گوش خودمان همه علیه پرسپولیس در خدمت سعودی‌ها و کره‌ای ها بودند.

*۲۲ پیروزی و ۲۱ کلین شیت در ۳۶ مسابقه

و اما نگاهی گذرا به آمار بازی‌های پرسپولیس در سال ۹۹ نیز خالی از لطف نیست. سالی که با توجه به سه ماه خاموشی مطلق فوتبال در آن تعداد بازی‌ها رسمی بازیکنان به عدد ۴۰ رسید. پرسپولیس قبل از آخرین مسابقه خود از هشتم تیر تا زمان نگارش این مطلب، ۳۶ بازی انجام داد. ۲۲ پیروزی، ۵شکست و ۹ تساوی حاصل این ۳۶ مسابقه در لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان بود.
سرخپوشان ۵۳ گل زدند و ۲۱ گل دریافت کردند. جالب این که با این همه حرف و حدیث درباره وضعیت گلزنی پرسپولیس، آن ها فقط در ۶ مسابقه، گلی را به ثمر نرساندند و در ازای آن در ۲۱ مسابقه کلین شیت کردند که این یکی آماری فوق العاده از خط دفاع است که با رفتن خلیل‌زاده هم دچار تزلزل نشد.

انتهای پیام/

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.