جفت پوچ فدراسيون و سازمان ليگ براي پرسپوليس، تلويزيوني که همچنان مفت مي‌بردیک جام و دیگر هیچ

0 30
جفت پوچ فدراسيون و سازمان ليگ براي پرسپوليس، تلويزيوني که همچنان مفت مي‌بردیک جام و دیگر هیچ

حاصل یک سال فوتبال برای پرسپولیس چه بود؟ به عبارت بهتر حاصل 13 ماه حضور در رقابت‌ها که بیش از زمان استاندارد یک‌فصل است. حتما پاسخ می‌دهید حاصلش قهرمانی بود. حاصلش اولین گلات قهرمانی در فوتبال ایران بود و افتخاری که برای همیشه به نام پرسپولیس ثبت شد. خب این به‌جای خود ولی بحث ما این نیست. تیم‌ها برای افتخار مبارزه می‌کنند. این درست و به‌جای خود قابل‌احترام. اما همیشه یک تیم قهرمان می‌شود. نهایتا 4 تیم هم سهمیه آسیا به دست می‌آورند. واقعیت این است که باشگاه‌ها برای پول فوتبال بازی می‌کنند. در واقع قرار است این‌گونه باشد، هرچند که در ایران این قاعده حاکم نیست. خیلی بد و افتضاح است که ما براساس قواعدی كه خارج از آنچه عرف بین‌الملل است، روزگار را سپری می‌کنیم. مهم نیست خودمان اسمش را چه می‌گذاریم، تعریف درستش عدم توسعه است در مورد ما عبارت دقیق‌ترش عقب افتادگی است.
در فوتبال حرفه‌ای، باشگاه‌ها، بنگاه تجاری هستند. قرار است بخش مهمی از یک صنعت باشند از یک چرخه اقتصادی که تولیدش پول و سرمایه و قدرت است، اما در ایران این حرف‌ها مسخره است. فوتبالی که در ایران صنعت نیست نشان دهنده مدیریت کلی کشور است که اوضاع و احوالش این است. وگرنه باید در آن پول تولید می‌شد. اگر فساد و رانت در کار نبود فوتبال باید می‌توانست درآمد کافی ایجاد کند از درآمد پخش رسانه‌ای گرفته تا سایر حوزه‌ها. وقتی این‌گونه نیست وقتی درآمد بسیار، بسیار ناچیز است یعنی خیلی جاهای کار می‌لنگد. این یعنی باید بپذیریم عمیقا درگیر فساد هستیم یا این‌که اساسا فاقد مدیران کارآمدیم. این از حوزه فوتبال تا خارج آن را شامل می‌شود.
*هیچ، ثمره مالی یک‌سال دوندگی پرسپولیس در لیگ
پرسپولیس یک‌فصل تمام دوید. هر هفته و هرچند روز یک‌بار ترتیب نمایشی خیره‌کننده را داد. پرسپولیس ده‌ها بار در این یک سال نمایش روی صحنه برد، آن هم با بازیگرانی گرانقیمت. در هیچ نمایش و فیلم ایرانی دیگر این همه سوپر استار و بازیگر گرانقیمت در کنار هم حضور ندارند. هیچ‌یک این مقدار بیننده و تعقیب‌کننده ندارند. ثمره همه این‌ها برای پرسپولیس چه بوده است. آورده فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ در بخش اقتصادی چیست. آیا وظیفه این 2 نهاد صرفا برگزاری مسابقات است و این‌که هر از چند گاهی هم برای پرسپولیس و هوادارانش گردن بکشند.
پرسپولیس از برگزاری بازی‌هایش به هیچ پولی نرسیده است. این جدای از قهرمانی‌هاست. در واقع هنوز قرار نیست وارد این بحث بشویم. هر تیمی که در مسابقات حضور دارد باید سهمی از درآمد مسابقات داشته باشد. طبیعی است که همه انتظار داریم آن تیمی که بیشترین مخاطب را پای رقابت‌ها می‌برد بیش از دیگران ببرد.
*جفت پوچ فوتبال فدراسیون و سازمان لیگ برای سوپر قهرمان
در فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ با مدیرانی پرمدعا روبرو هستیم، اما اگر آن‌ها آخر مدیریت هم باشند که نیستند درنهایت امر متولیان یک فوتبال ورشکسته، سست و بی‌پایه و اساس هستند. به نظر نمی‌رسد متولی چنین عرصه‌ای بودن افتخار چندانی داشته باشد. پرسپولیس، قهرمان شد ولی در بخش مالی نتیجه‌اش چه بود؟ این چه مسابقاتی است که برای تیم‌های اول هم جایزه‌ای ندارد. جایزه‌ای که به چشم بیاید و با هزینه‌ها تناسب داشته باشد. الان یک شرکت بخواهد یک تورنمنت برگزار کند باید برای تیم اول جایزه بگذارد. این چه لیگی است که قهرمان شدن در آن هیچ جایزه‌ای ندارد. پرسپولیس برای 5 سال پیاپی قهرمان شده است ولی آورده فدراسیون و سازمان لیگ برای آن جفت پوچ بوده است. این با چه قاعده‌ای قابل پذیرش است؟ همین حالا همین کشورهای عربی هم در لیگ‌های‌شان برای تیم‌های متمول خود پاداشی در نظر می‌گیرند. این قاعده کار است. از ابتدای تاریخ این‌طور بوده است که هر کس مسابقه‌ای برگزار کرده است یک جایزه‌ای تعیین می‌کند. در این فوتبال با این همه مدیر مدعی همین یک مساله ساده رعایت نمی‌شود. فدراسیون و سازمان لیگ عُرضه و توانایی گرفتن حق فوتبال و باشگاه‌ها را ندارند. چند فردای دیگر کمیته تعیین وضعیت این فدراسیون می‌خواهد بگوید پرسپولیس فلان بدهی را به فلان بازیکن و مربی دارد و بهمان قرارداد را نمی‌تواند ثبت کند. خب شما حق این تیم را داده‌اید؟ شما حق قهرمانی آن را داده‌اید؟ پرسپولیس همین حالا بازیکن گرفتن پیشکش، باید بدود از یک‌جایی پولی بیاورد مطالبه بازیکن الانش را بدهد که بیاید پای میز بنشیند تا قرارداد را تمدید کند.
اقتصاد فوتبال ایران مایه خجالت و شرمساری است و کسی نمی‌تواند غیر از این را بگوید.
*و تلویزیونی که همچنان مفت می‌برد
پرسپولیس یک سال دیگر هم برای رادیو و تلویزیون ایران، بیننده و شنونده جور کرد. برای آن‌ها کلی مخاطب آورد. رادیو و تلویزیون یک سال دیگر، از صدقه سر پرسپولیس، ساعت‌های زیادی برنامه پر کردند. فقط پخش مستقیم‌ها نبود، کلی هم برنامه از کنارش ساختند. برنامه‌هایی که البته در بعضی از آن‌ها خوب حق نمک را به‌جا آوردند. نان و نمک پرسپولیس را خوردند و نمکدان را شکستند. به کسی که نان سر سفره‌شان برد، خنجر زدند و بعد که اخم پرسپولیس را دیدند، طلبکارانه شاکی شدند.
بیش از یک سال از کنار پرسپولیس فقط برنامه تولید نکردند و مخاطب به دست نیاوردند. کلی هم تبلیغ گرفتند و وه که چه در آمد کلانی. ثمره همه این‌ها برای پرسپولیس چه بود؟ هیچ! سهم پرسپولیس چه قدر بود؟ هیچ!
از قبال پرسپولیس می‌خورند و می‌برند و تنها ثمره‌اش برای پرسپولیس گردن‌ها و صداهای کلفت است.
چنین وضعیتی حاکی از یک جریان و ارتباط سالم نیست. در چرخه سالم اقتصادی، همه طرف‌ها باید در سود حاصله سهیم باشند. این وضعیت که یکی فقط کار کند و مایه بگذارد و دیگری تمام منافع را ببرد، بیشتر به رابطه برده‌داری می‌ماند. طبعا از فدراسیون تا تلویزیون کسی نمی‌خواهد این‌گونه باشد ولی آنچه جریان دارد غیر از این نیست.
اگر نمایندگان ایران با مشکلات بسیار به لیگ قهرمانان می‌روند یک دلیلش هم این وضعیت است. برای این‌که فدراسیون نمی‌تواند این شرایط را درست کند. سازمان لیگ نمی‌تواند حق باشگاه را بگیرد و تلویزیون نمی‌خواهد حق فوتبال و باشگاه‌ها را ادا کند.

 

 

اخبار و مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.