سرخپوشان و ابهامات پنجره بسته؛ از پرونده‌هایی که دوباره رونمایی شدند تا سرازیر کردن تمامی طلبکاران به‌سوی باشگاهپرسپولیس مدیر نمی‌خواهد، رابین هود می‌خواهد

0 12

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: پنجره نقل و انتقالات پرسپولیس که از جهت اجرا، طبق یک روال عجیب بسته‌شده بود، دیروز باز شد. یک سوءتدبیر، فوتبال ایران و فدراسیون را در وضعیت بغرنجی قرار داد که در روزهای آینده باید با پیامدهای آن روبه‌رو شوند.
در تمام سال‌های گذشته، رسم بر این بود که هر باشگاهی با بستن تعدادی از پرونده‌ها، مجوز فعالیت نقل و انتقالاتی را دریافت می‌کرد. تمام باشگاه‌ها از این امکان بهره‌مند شده‌اند و اگر کسی بگوید یک توجه خاص به پرسپولیس شده است یک دروغگوست یا یک بی‌اطلاع.
روز گذشته باشگاه در یک اعلام رسمی عنوان کرد که پنجره نقل و انتقالاتی‌اش، باز اعلام‌شده است. بعضی، از این امر با عنوان عقب‌نشینی فدراسیون فوتبال و کمیته تعیین وضعیت برابر پرسپولیس، یادکردند ولی واقعیت این است که فدراسیون از ابتدا راه را اشتباه رفت و خود باید درصدد جبران برمی‌آمد. اگر قرار بود روالی که در بالا آمد، این بار اجرا نشود باید از قبل گفته می‌شد. باید به تمام باشگاه‌هایی که به مشکل خورده بودند اعلام می‌شد که پنجره نقل و انتقالاتی آن‌ها بسته است و قرار نیست به روال گذشته عمل شود.

*اعلامی که افاقه نمی‌کرد

از کمیته تعیین وضعیت این‌گونه عنوان می‌شود که در احکام صادره روی شکایت‌های مالی به باشگاه‌ها اعلام‌شده بود که اگر در تاریخ مقرر مبلغ تعیین‌شده را پرداخت نکنند، پنجره نقل و انتقالات بسته خواهد شد و همان‌طور که در احکام فیفا، همین کافی است، در این آرا نیز چنین است.
در نظر اول این حرف منطقی است ولی بار دیگر به صحبت‌های بالا برمی‌گردیم. این‌که روال درگذشته به شکل دیگر بود و هرگونه تغییر رویه‌ای باید اطلاع‌رسانی می‌شد. از سوی دیگر چرا در موردی چون پرسپولیس ناگهان این حجم از پرونده‌ها به ناگاه به جمع‌بندی و حکم رسید که هرگونه اتخاذ رفتار و تصمیم را برای باشگاه، غیرممکن می‌کرد؟
درباره نحوه انجام کار، ابهامات زیادی وجود دارد. حتی اگر واقعا برای تمام باشگاه‌ها چنین بوده است، در اصل مطلب تغییری ایجاد نمی‌کند.

*مثل فیفا عمل کنید، بعد اسمش را بیاورید
نورشرق، رییس کمیته وضعیت فدراسیون فوتبال می‌گوید: «زمانی که باشگاه‌ها با دیون خارجی مواجه می‌شوند به این دلیل که مقررات بین‌المللی ضمانت اجرای خود را به شکل جدی اعمال می‌کند و با بستن پنجره نقل و انتقالات درصدد وصول مطالبات احکام صادره برمی‌آید، این پرونده‌ها در مدتی کم حل‌وفصل می‌شود اما شاید در پرونده‌های داخلی این جدیت وجود نداشته باشد.»
بله. ظاهر این حرف کاملا درست به نظر می‌رسد ولی اجازه بدهید در آن عمیق شویم. آیا فیفا هم پرونده‌ها را جمع و ناگهان روی سر باشگاه‌ها هوار می‌کند؟ آیا فیفا هم بدون آن‌که باشگاه‌ها از طی شدن یک روالی مطلع باشند، ناگهان ایشان را با چنین شرایطی روبه‌رو می‌کند؟ آیا فیفا در احقاق حقوق فدراسیون‌ها و باشگاه‌ها کوتاهی می‌کند و فقط دست ستاندن از ایشان دارد؟ پاسخ همه این سوالات یک کلمه و آن‌هم خیر است. کدام رفتار فدراسیون و آن کمیته به رفتار مرجع بین‌المللی می‌ماند که انتظار دارد حکم و نظرش هم چنان جایگاهی داشته باشد؟ اول دلیل بی‌اعتباری، خود مجموعه است، پس لطفا شوخی نکنید.
این‌که باید برای تاییدیه مطالبات طلبکاران از باشگاه‌ها ضمانت اجرای وجود داشته باشد، یک سخن است و این‌که چگونه اجرا شود سخن دیگر. اصلا هم این‌طور نبوده است که تاکنون ضمانت اجرایی وجود نداشت. صدور مجوز حرفه‌ای یکی از آن گردنه‌هایی است که کنفدراسیون، هرسال در آن یقه باشگاه را می‌گیرد و البته باشگاه و هواداران باید توجه داشته باشند، ظرف چند ماه آینده باید فکری به حال این تعهدات کرد.

*آقای نورشرق، ماجرای شجاع را به یاد دارید

امروز یک سوال دیگر را هم مطرح می‌کنیم. از تناقضی که وجود دارد. اگر پرسپولیس ۴۰۰ هزار دلار حق انتقال شجاع خلیل زاده را دریافت کرده بود آیا اکنون دست بازتری برای تسویه‌حساب با این طلبکاران نداشت؟
آیا کمیته تعیین وضعیت به یاد دارد که در آن مورد چگونه حرکت کرد. چگونه است که وقتی زمان کندن از پرسپولیس است همه علامه دهر می‌شوند و تریپ روشنفکری و قانونمندی برمی‌دارند ولی زمان دفاع متقابل از حقوق باشگاهی مثل پرسپولیس است، می‌گویند فقط باید خواسته بازیکن را تامین کنند و باشگاه اگر ادعایی داشت، دنبال حقوقش برود. شاید بعضی بخواهند اعتراض ما به این مساله را زیر سوال ببرند ولی در همان زمان، بنا بر مفاد مندرج در همان برگه درخواست فسخ قرارداد با پرسپولیس، بایدها و نبایدها مطرح‌شده بود که به درخواست مطرح‌شده ایراد شکلی وارد می‌کرد ولی نهایت همکاری شد تا بازیکن پرسپولیس از آن جدا شود و حالا باید دنبال حق خودمان بدویم.
البته این وضعیت در تمام حوزه‌های مالی که فدراسیون باید حافظ منافع باشگاه‌ها باشد وجود دارد.

*مدیرعامل نه، رابین‌هود
البته در چنین شرایطی باید یک سوزن هم به خودمان بزنیم. سوزنی به مدیرانی که آمدند و رفتند. بعضی بدهی بر جای گذاشتند و بعضی تعهد و قراردادهای ترکمانچای.
پرسپولیس یکی از دیگران بخورد، چند تا از خودی می‌خورد. البته خودی که چه عرض کنم. به اقتضای روزگار می‌شوند خودی. فقط کافی است همین چند سال اخیر را نگاه کنیم تا ببینیم چه قدر پول را آتش زده‌ایم و چه میزانش را به فنا داده‌ایم.
قرار نیست به گذشته دور برویم. همین ۲ سال اخیر را نگاهی بیندازیم. پرونده برانکو با چه رقمی باید بسته می‌شد. حداقل در همین فقره با احتساب مالیات، ۶۰۰ هزار یورو را به فنا دادیم چون یکی می‌خواست حال یک نفر دیگر را بگیرد. سر آخر گند زده شد به حال پرسپولیس و هوادارانش.

بعد از آن به ماجرای کالدرون می‌رسیم. این پرونده، نهایت امر باید با ۳۰۰ هزار دلار بسته می‌شد ولی منصوبین وزیر و نه فقط محمدحسن انصاری‌فرد بلکه تمام هیات مدیره و او کار را به شکلی مدیریت کردند که حداقل ۴۰۰ هزار دلار اضافه پرداخت خواهد شد.

حالا برویم سراغ قرارداد کارگزاری که ارزیابی ضرر و زیان وارده در آن باید به شکل کارشناسی بررسی شود که باز رقم کوچکی نیست. هر یک از این اعداد چه مشکلاتی را مرتفع می‌کرد و چه پرونده‌هایی را می‌بست. به این‌ها قرارداد بیهوده با استوکس را هم اضافه کنیم و جذب فکر نشده یکسری بازیکنان مثل رمضانی و غیره.

با این داروغه‌هایی که پرسپولیس و فوتبال ایران دارد که روی داروغه شهر ناتینگهام را سفید کرده‌اند پرسپولیس دیگر مدیرعامل نمی‌خواهد، رابین‌هود نیاز دارد که از دیگران بگیرد و اینجا هزینه کند.
با این شرایط عجیب نیست که جعفر سمیعی سر به بیابان بگذارد. از روزی که پایش را در این باشگاه گذاشته است، در حال بستن پرونده طلبکارهاست. حالا می‌خواهد مربی و بازیکن فعلی تیم باشد و چه مربی و بازیکن سابق.
وضعیت عجیبی شده است. گویا همه منتظر بودند او از راه برسد تا سروقت پرسپولیس بیایند.

انتهای پیام/

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.