موج حسادت‌ها به آسیا رسیدوقتی مربیان ایرانی چشم دیدن صدرنشینی هموطن خود را ندارند

0 16
موج حسادت‌ها به آسیا رسیدوقتی مربیان ایرانی چشم دیدن صدرنشینی هموطن خود را ندارند

شیوا دورانگر – خبرنگار: امام علی(ع) چه خوب گفته است: «حسادت مرضی است که قابل علاج نیست.» این بیماری چنان در فوتبال‌مان ریشه دوانده که مرزها را در نوردیده است. اگر تا قبل از این کینه‌توزی‌ها به مسابقات داخلی محدود بود و تلاش می‌شد افتخارات پرسپولیس را با تهمت زدن زیرسوال ببرند، حالا سازمان لیگ و وزارت ورزشی نیست که عقده‌های خود را سر آن‌ها خالی کنند. سوژه‌ای هم برای راپورت دادن به AFC نیست، پس چه بهتر که صعود مقتدرانه سرخ‌ها را با جملاتی از این دست که پرسپولیس پرستاره است و حریفانش آسان هستند و… کم‌رنگ کنند. کار به جایی رسیده که بعضی مربیان علنا نشان می‌دهند که چقدر به پرسپولیس رشک می‌برند و درباره گروه و حریفان این تیم هم نظر می‌دهند! به خیال این‌که با زیر سوال بردن شایستگی‌های نائب قهرمان دوره قبل توانسته باشند روی ناتوانی‌های فنی خود سرپوش بگذارند.
کسی نداند تصور می‌کند آن‌ها با تیم‌های درجه یک آسیایی رقابت می‌کنند، حال که رقیبان آن‌ها بعضا تیم‌های متوسطی هستند که از پلی‌اف به مسابقات رسیدند. بماند در هر گروهی که نماینده‌های ما هستند در دوره قبل با پرسپولیس همگروه بوده یا به دست این تیم حذف شده بودند.
جالب این‌جاست هر ۲ باری که سرخپوشان به فینال رسیدند بعضی از همین تیم‌ها شروع به جوسازی کردند که پرسپولیس با حمایت وزارت ورزش و فدراسیون به این موفقیت رسیده است و در زمان ما حمایت نشد وگرنه فلان می‌شد و ما هم می‌توانستیم به قهرمان برسیم و از این دست صحبت‌ها. بگذریم که تمام این حرف‌ها بی‌پایه و اساس بود و پرسپولیس چه در زمان برانکو که با پنجره بسته و نیمکت خالی به فینال آسیا رسید همه بازی‌های خود را در لیگ و حذفی بدون وقفه انجام داد و جز در مواردی که بازی‌ها داخلی و اسیایی تداخل داشت هیچ دیداری عقب نیفتاد.حتی آن روزها سازمان لیگ این تیم را بدون ملی‌پوشانش در فیفا دی مجبور به بازی کرد.
در دوره گذشته هم که با گل‌محمدی در شرایطی مسابقات را شروع کرد که درگیر مشکلات مدیریتی بود و چند ستاره تاثیرگذارش از جمله علیپور، بیرانوند، ترابی و خلیل‌زاده را در جریان بازی‌ها از دست داد و با تیمی به فینال رفت که بیش از ۷۰ درصد نفراتش عوض شده بودند. از اتفاق‌های قبل از فینال و کرونا نمایی ذوبی‌ها و تیمی که نزدیک ۳ هفته دور از مسابقات بود و بهترین گلزنش را به لطف وطن فروشی خودی‌ها از دست داد چیزی نگوییم بهتر است.
پرسپولیس عیار خودش را در آسیا نشان داده است. برای این تیم گروه آسان یا ساخت معنی ندارد، برای این تیم نیمکت خالی و پرستاره یک اندازه کارایی دارد. اگر پنجره فولاد مثل پرسپولیس بسته شده و این تیم نتوانست یارگیری کند جواد نکونام باید به جای این‌که مرتب یقه سازمان لیگ را بگیرد و انتظار قانون شکنی داشته باشد به داشته‌هایش اعتماد کند، نه این‌که با اسم بردن از نفرات پرسپولیس و استقلال توانایی‌های بازیکنان تیم خود را زیرسوال برده و اعتماد به نفس آن‌ها را کاهش دهد. اگر برانکو توانست با امثال طاهرخانی، حسین‌پور و علوان‌زاده که سابقه بازی در لیگ نداشتند جلوی تیم‌های السد و الاهلی به موفقیت برسد یکی از دلایل آن است فقط خودباوری بود که این مربی به بازیکنانش تزریق کرد اما امثال جواد نکونام جز این‌که مرتب غر بزنند چه کاری انجام داده‌اند؟ اگر فولاد یک آکادمی حرفه‌ای که دارد که سالیانه چندین و چند باریکن خوب پرورش می‌دهد اما پرسپولیس در دوران محرومیت از آن هم بی‌بهره بود اما نکونام به جای این‌که از این فرصت ارزشمند برای ساختن آینده تیمش استفاده از این ناراحت است که چرا باید فلان بازیکن جوان را در مسابقات آسیایی به میدان بفرستد؟ مگر همین فرشید اسماعیلی که امروز در هر بازی کار را برای استقلال در می‌آورد در دوران محرومیت این تیم شکوفا نشد؟ به راستی چرا مربیان ما تصور می‌کنند که فقط ستاره داشتن لازمه موفقیت است و منتظر هستند دیگران بسازند تا آن‌ها استفاده کنند؟ کما این‌که همین حالا هم در تیم فولاد ستاره‌های زیادی هستند که برخلاف ادعای نکونام تجربه ملی و حضور در لیگ‌های خارجی را دارند از جمله ساسان انصاری و فرشاد احمدزاده و این تیم خارج‌های خوبی مثل پاتوسی و پریرا دارد. در حالی‌که تنها بازیکن خارجی پرسپولیس رادوشوویچ که همیشه در پرسپولیس ذخیره‌نشین بوده است. حتی در ابتدای فصل این تیم رسن را از دست داد و تا نیم فصل با مهاجمان غیرتخصصی بازی می‌کرد. اصلا چرا دور برویم همین حالا پرسپولیس تنها مدافع چپش را به خاطر کرونا ندارد و گل‌محمدی مجبور بوده از وحید امیری در این پست بازی بگیرد.
اما چون کادرفنی مثل دیگر مربیان اهل هوچی‌گری نیستند و با همه مشکلات سعی می‌کنند با نهایت توان مبارزه کنند این مشکلات کمتر به چشم امده است. وگرنه هم مشکلات پرسپولیس زیاد است و هم حریفان این تیم قدر هستند. همین الریان که الان با یک امتیاز در انتهای گروه است فصل قبل با یک اختلاف امتیاز نسبت به حریف استقلال یعنی الدحیل و بالاتر از السدی که با فولاد همگروه است توانست به‌عنوان نایب قهرمانی لیگ ستارگان لیگ قطر برسد و در سید ۲ قرار گرفت. فقط تیم الوحده هم که با سومی در لیگ امارات توانست به مسابقات برسد با تیم‌های ضعیف در یک سید بود. حتی همین گوا که دستمایه طنز قرار گرفته و از قضا قهرمان هند بود با نایب قهرمان لیگ ما یعنی استقلال در یک سید قرار گرفت. این تیم در حالی با ۲ امتیاز در رده سوم گروه است که بعضی از همگروهی‌های دیگر تیم‌ها مانند نیروی هوایی و الشرطه و الوحده اردن تا پایان هفته چهارم هنوز موفق به پیروزی نشده‌اند اما جالب است که می‌شنویم رسول خطیبی همگروهی‌های خود را تیم‌های قدری می‌داند و گفته است
از گروه آن‌ها ۳ تیم باید صعود می‌کرد، زیرا بعضی از گروه‌هایی که بازی‌هایشان را دیده است اگر با امیدهای‌شان هم به میدان می‌رفتند می‌توانستند صعود می‌‌کردند!
او در حالی به پرسپولیس کنایه‌‎زده است که همین نیروی هوایی که اسم بردیم اگر ضعیف‌تر از گوا نباشد، قوی‌تر هم نیست. به هرحال از سطح لیگ عراق که باخبرید و اصلا همین نتایجی که نماینده‌های این کشور گرفته‌اند خود گواه است اما تراکتور خطیبی حتی همین تیم عراقی در بلزی رفت نتوانست شکست دهد و در برگشت به زحمت با یک گل پیروز شد تا اولین بردش را در این مسابقات به دست بیاورد. تراکتور تنها تیم ایرانی بود که در دور رفت بردی نداشت و با ۳ تساوی و یک برد توانست خود را به دوم جدول برساند. قصد زیر سوال توانایی نماینده فوتبالمان را نداریم ولی گروهی که یک تیمش با مساوی‌های پیاپی مدعی می‌شود مشخص است. در همین گروهی الشارجه‌ای صدرنشین است که همین فصل قبل از پرسپولیس در دور گروهی ۴ گل خورده بود. و دیگر حریف این تیم یعنی پاختاکور که نتایج ضعیفی در این دوره داشته است و بعد به همراه تراکتور رکوردار تساوی بوده است در فصل قبل که تیم آماده‌ای را داشت بدست پرسپولیس با ۲ گل حذف شد. از میان هم‌گروه‌های تراکتور تنها الشارجه در سید یک بود و این‌گونه هم نبود که گروه این تیم با تیم‌های برتر قاره چیده شده باشد.
جواد نکونام هم به سخت بودن گروه خود معترض بود و گفته است که همه به پرسپولیس و استقلال توجه دارند و نتایجی که فولاد کسب کرده کمترین بازتاب را داشته است. بدون شک فولاد در بین تمام نماینده‌های ایران در گروه سخت‌تری قرار گرفته است و این موضوعی بوده است که همه بر آن صحت گذاردند. السد و النصر رقیبانی سرسخت برای صعود شاگردان نکونام هستند اما این ۲ تیم تا به این‌جای مسابقات دور از انتظار ظاهر شده‌اند به خصوص تیم النصر که در فصل قبل با یک باخت به عنوان تیم اول بالاتر از السد توانست از گروه صعود کرده و به نیمه نهایی برسد اما این النصر نشانی از ان تیم نداشته است که غیبت بعضی ستاره‌های این تیم به خاطر کرونا در این اتفاق بی‌تاثیر نبوده است. تیم السد هم تا به این‌جا شبیه تیمی که قهرمان بی شکست قطر بوده نشان نداده و تنها تیمی را که در گروه خود شکست داده الوحدات اردنی بوده که بدون برد حذفش قطعی شده است. به عقیده کارشناسان نماینده‌های قطری در این دوره ضعیف ظاهر شده‌اند و هنوز نتوانسته‌اند در قامت یک مدعی خود را مطرح کنند. این‌که چه تیم‌هایی در این دوره به مدعی هستند مورد بحث نیست و کاری به قدرت و ضعف تیم‌ها نداریم. حتی برخلاف رقبا معتقدیم رقیب ضعیف و قوی وجود ندارد و همه بازی‌ها سختی خود را دارند. همان‌طور که گفته شد در همه گروه‌ها هستند تیم‌هایی که از لحاظ کیفیت با تیم‌های دیگر هم سطح نباشند اما این دلیلی نمی شود همه چیز را به طور کلی زیر سوال ببریم.
حالا که بعضی تیم‌ها توانستند جواز حضور در این بازی‌ها را پیدا کنند چه بهتر که شانس خود را برای قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا امتحان کنند اما می‌بینیم که به جای تمرکز روی تیم خود مرتبا در مورد پرسپولیس و حریفانش اظهارنظر می‌کنند که این رفتارها سالم و جوانمردانه نیست. کاش یاد بگیریم به جای حسادت خود را بالا بکشیم و به جای این‌که منتظر بمانیم تا رقیب مان زمین بخورد تا شادمان شویم، به دنبال این باشیم که از موفقیت خودمان حس خوب بگیریم.
پرسپولیس می‌توانست بهترین الگو برای دیگر تیم‌ها باشد که باور کنند می‌توانند در آسیا دست به کارهای بزرگ بزنند اما عده‌ای ترجیح می‌دهند به جای بالا بردن دانش فنی خود بیرون از زمین بازی کنند. همین رفتارهاست که باعث شده فوتبال‌مان پیشرفت نکند و از آن مهم‌تر شکاف بین طرفداران تیم‌ها ایجاد و کاری کرده که هواداران تیم‌ها خواهان ناکامی دیگر نماینده‌های ایران باشند.

انتهای پیام/

اخبار و مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.