قدرت چانه‌زنی، ارتباط و نفوذ فدراسيون فوتبال در کنفدراسيون فوتبال آسيا نزديک به صفر استدریغ از یک میزبانی

0 16

عربستان سعودی تا چند روز دیگر میزبانی مرحله یک‌چهارم پایانی و نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان آسیا 2021 را به انجام می‌رساند.در چنین مواقعی عادت کرده‌ایم که همه چیز را از سر خودمان باز کنیم و همه چیز را به گردن دلارهای نفتی و لابی سعودی‌ها بیندازیم و این لابی را هم کثیف می‌دانیم. قشنگی ماجرا این است که ما در این ایران، حداقل در همین فوتبال و ورزش که هر روز با آن سر و کار داریم از بوی مشمئز کننده لابی‌گری‌ها آن هم علیه خودمان در حال خفه شدن هستیم ولی در این مواقع، روضه‌ها می‌خوانیم. بهانه دیگرمان هم برای این که اصلا کاری نکنیم و همه چیز را با آن توجیه کنیم هم مسایلی خارج از فوتبال است که وقتی برای خودمان دستاویز شده است چرا دیگران از آن علیه خودمان بهره نگیرند.

امروز اگر ما در پرسپولیس برای بازی‌های پیش رو نگرانی‌هایی داریم، بیش از آن که از قدرت لابی سعودی‌ها باشد که تا این جا ما را به خانه خودشان کشیده‌اند بیشتر نگران لابی‌های داخلی علیه پرسپولیس هستیم که انواع و اقسام مشکلات باور نکردنی و غیرقابل درک را از ان داریم و تازه رئیس هیات‌مدیره و سرپرست باشگاه باید قدردانی کنند حساب باشگاه با وجود مشکل مالیاتی حل شده است. و حالا این مشکل مالیاتی از کجا بوده است از سال‌هایی که پرسپولیس یک‌سره زیان مالی داشته است و معلوم نیست که این مالیات روی کدام سود بسته شده است!

دریغ از یک بازی در تهران در 2 دوره
مسایلی که وجود دارند اصلا در قواره‌ای نیستند که از باشگاه‌ها انتظار حل و فصل آن را داشته باشیم. آن چه در حال روی دادن است حاصل کار فدراسیون قبل و فعلی و وزارت ورزش و جوانان در دوره گذشته است.
پرسپولیس و دیگر باشگاه‌های فوتبال ایران از ابتدای رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا 2020 یک بازی هم در خانه انجام نداده‌اند. کرونا و اجبارهای آن باعث شد کمتر در این باره صحبت شود ولی با یک فاجعه مدیریتی روبه‌رو هستیم. همه می‌دانیم اجتناب سعودی‌ها از سفر به ایران چگونه شروع شد و این مساله هنوز چماقی روی سر ماست. می‌دانیم محرومیت تیم‌های ایرانی از میزبانی هم بعد از چه اتفاقی روی داد ولی خب مساله فقط این‌‌‌‌ها نیست. پرسپولیس هیچ یک از 17 بازی اخیر خود در لیگ قهرمانان را در تهران انجام نداده است. مساله فقط این نیست موضوع این است که با شرایط موجود چه‌قدر باید به آینده امیدوار بود؟ ما از دلارهای نفتی سعودی صحبت می‌کنیم در حالی که هند تازه وارد به مسابقات هم توانسته است میزبانی مرحله گروهی بگیرد. در مورد یکی می‌گویند که کنفدراسیون فوتبال آسیا به رشد فوتبال در کشورهای ضعیف‌تر در این حوزه فکر می‌کند و مورد دیگری می‌گویند که آنها باید اقتضای کار خودشان را هم در نظر بگیرند. مساله اصلی البته این است که یک دلیلی به کنفدراسیون بدهیم که به خاطر آن حداقل به میزبانی ما فکر کند.

توان برگزاری لیگ خودمان را هم نداریم
فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش ما می‌خواهد برود با وجود مشکلاتی که وجود دارد از خودش مایه بگذارد و میزبانی بگیرد؟ حالا چه دارد که بخواهد از آن خرج کند؟ از کدام اعتبار خود قرار است هزینه کند غیر از این که بگوید یکی از تیم‌های ایران در 3 سال، 2 بار به فینال رفته است و برای فینال هم هر کاری لازم بود انجام شد که طرف مقابل قهرمان شود؟!
راستش را بخواهید دیگران مسخره ما نیستند. این فدراسیون نتوانسته است یک لیگ فوتبال را آغاز کند. لیگ که هیچ، نتوانستند یک سوپر جام را برگزار کنند. آن هم به بهانه‌بازی‌های تیم‌ملی! آخر خبر ندارید که در دنیا فقط ایران است که تیم‌ملی فوتبال دارد. رسما از همه دنیا عقب افتاده‌ایم. همه دنیا تلاش کرده‌اند تا حد امکان تغییرات و بی نظمی‌های پیش آمده به خاطر کرونا را جبران کرده و به برنامه‌های قبلی خود برگردند یا نزدیک شوند غیر از ما که اوضاع‌مان بد‌تر شده است. در واقع در مسابقه با خودمان هم عقب افتادیم و لیگ را دیرتر از قبل شروع می‌کنیم.
به نظر شما مسخره نیست که بخواهند فوتبال ما را با این برنامه‌ریزی جزو آمار بیاورند؟
عربستان و هند برای نمایندگان خود میزبانی می‌گیرند، این جا کل تشکیلات ورزش و فوتبال و سازمان لیگ با آن همه آدم‌‌‌‌‌های مدعی نمی‌توانند یک لیگ برگزار کنند که پرسپولیس از حداقل حق خود استفاده کند. این فوتبال باید مدعی میزبانی رقابت باشد؟ خوب است هنوز آن افتضاح بزرگ میزبانی بازی‌های کشورهای اسلامی که معلوم نیست برایش چه قدر بودجه و اعتبار گرفته شد و به فنا رفت را از یاد نبرده‌ایم. این‌‌‌‌ها واقعیاتی است که نمی‌توانیم از آنها فرار کنیم.

فدراسیون‌های دیگر در حال آماده‌سازی بازیکنان تیم‌ملی ایران
همه چیز را هم سر سرمربی تیم‌ملی خالی کرده‌اند. کروات‌ها را هم که می‌شناسیم. برانکو با برانکو بودنش در چنین مواقعی، یکسری مسایل را گردن می‌گرفت. این که اسکوچیچ است. یک سیستم چقدر باید نگاه ناشیانه‌ای داشته باشد و چقدر باید در هپروت سیر کند که ترس از مصدومیت بازیکنان ملی را دلیل عدم برگزار مسابقات داخلی بداند. اصولا این یک منوضوع غیر قابل بحث است که بازیکن در لیگ و باشگاه ساخته و آماده می‌شود. این از بدیهیات فوتبال است.
همین حالا در ترکیب بازی تیم‌ملی، تاثیر برانکو را به واسطه بازیکنان تحت تاثیر فلسفه او در پرسپولیس را می‌بینیم. همین حالا سهم بازیکنانی که در باشگاه‌های داخلی هستند به شدت کم شده است چون این بازیکنان اصلا در شرایط مسابقه نیستند. ما لیگ خودمان را برای مصدوم نشدن نیمکت‌نشینان تعطیل کرده‌ایم و بعد بازیکنان ترکیب اصلی در حال بازی در لیگ‌های دیگر هستند؟! این چه تناقض مسخره‌ای است؟!
در واقع در شرایط خموشی لیگ ایران، به دلیل خمودگی متولی فوتبال ایران، این فدراسیون‌های دیگر هستند که با برگزاری لیگ‌های خود یا دادن اجازه این کار به اتحادیه‌ها شرایط آمادگی تعدادی از بازیکنان تیم‌ملی ایران و امکان صعود به جام‌جهانی را صادر می‌کنند و قیافه‌اش را شهاب‌الدین عزیزی خادم و همکارانش در فدراسیون می‌گیرند و حیدر بهاروند و سهیل مهدی هم که بله قربان‌گوی آنها هستند.
این فدراسیون با کمک‌فدراسیون‌های دیگر تیم‌ملی را اماده می‌کند بعد می‌خواهد بر سر مسایلی مانند میزبانی از حقوق باشگاه‌ها دفاع کند؟ زهی خیال باطل!

درخواست رفع تکلیفی، فدراسیون بی تفاوت
و اما نگاهی بیندازیم به روند کلی برای گرفتن میزبانی. در لیگ قهرمانان، کار به این شکل است تمام تیم‌‌‌‌‌های حاضر در یک مرحله می‌توانند در خواست میزبانی را مطرح کنند. در این مورد اخیر که قرار است در عربستان انجام شود. کنفدراسیون قبل از معلوم شدن تیم‌های صعود کننده اقدامات را آغاز کرد. به فدراسیون‌ها هم هشدار داده بود که اگر تیم‌های‌شان به این مرحله راه پیدا نکنند، حق ندارند شانه خالی کنند.
درخواست اولیه از سوی باشگاه‌ها ارسال می‌شود. پرسپولیس هم این کار را انجام داد ولی چند نکته وجود دارد که خواهش می‌کنیم به تک تک آنها توجه کنید.
درخواست را باشگاه‌ها انجام می‌دهند ولی در نهایت تمایل، قدرت چانه‌زنی، ارتباط‌ها، نفوذ و اعتبار فدراسیون‌هاست که حرف اول و اخر را می‌زند و می‌تواند میزبانی را بگیرد. هیچ یک از این موارد، حتی تمایل از سوی فدراسیون فوتبال ایران دیده نشد و خبری هم درباره‌اش شنیده نشد در حالی که می‌دانستیم سعودی‌ها می‌خواهند این کار را انجام بدهند. در واقع فوتبال ایران متولی در این قواره ندارد. شاید هم با برنامه‌ریزی که کرده بودند اصلا توقع نداشتند که حتی یک تیم بالا برود و خانه پرش هم فکر می‌کردند که پرسپولیس بالا می‌رود، پرسپولیس هم که برای ایران نیست!
نکته بعدی این است که پرسپولیس همان درخواست را به خاطر خالی نبودن عریضه و شماتت نشدن از سوی رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و هواداران انجام داد و اصلا بحث جدی نبود. این هم امری طبیعی است وقتی که هیچ حمایتی وجود ندارد وگرنه امکانات سخت‌افزاری تهران و ایران به هیچ وجه کمتر از سعودی‌ها و ریاض نبود و یک تیم چند نفره از باشگاه و برو بچه‌های بین‌الملل فدراسیون از عهده انجام این کار بر می‌آمدند ولی نه در این شرایط که پرسپولیس با مشکلاتش رها شده است و به اعتصاب نرفتن تیم هم از غیرت و فداکاری آن است.

از تاخیر در واکیسیناسیون تا تسلیم برابر خزانه‌داری آمریکا
و اما مشکلات غیر فوتبالی دیگری هم وجود دارد. به عنوان مثال در ایران انتقال کرونا فقط از طریق اجتماعلت کنترل شده فوتبال منتقل می‌شود و برای همین است که هر نوع اجتماعات کنترل نشده و لجام گسیخته‌ای تخت عناوین گوناگون اتفاق می‌افتد ولی ورزشگاه‌ها باید حتما خالی بماند.
و اما از این شوخی تلخ هم که بگذریم، در کنار تمام بهانه‌هایی که برای متولیان فوتبال آسیا به وجود آمد و مشخصا با ناکارآمدی متولیان امر خودمان و شیطنت کشورهای دیگر مانند سعودی‌ها تشدید شد، مسایل دیگری هم وجود داشت. یکی همین کندی واکسیناسیون در ایران که دستاویز شد. مساله دیگر موضوع تحریم‌ها بود. کنفدراسیون فوتبال آسیا، توپ را به زمین بانک‌ها می‌اندازد و بانک‌ها هم توپ را به خزانه‌داری آمریکا پاس می‌دهند که چگونه پول و هزینه‌ها را به حساب‌ها منتقل کنیم وقتی نمی‌شود. خودشان را راحت می‌کنند و همان اول کار، درخواست را کنار می‌گذارند تا برای بررسی، قدم رنجه هم نکنند. حالا هر قدر هم برای‌شان از جدایی ورزش و سیاست سخن بگویید، خودتان را خسته کرده‌اید. حالا اگر فوتبال ما آن جا یک برشی داشت واقعا می‌شد برای شکستن این تحریم ثانویه حداقل تلاش کرد. حداقل این که بهانه‌ خوبی بود برای همان کنفدراسیون که تحریم‌ها نباید برنامه فوتبال یک قاره را تحت الشعاع قرار بدهد ولی چه کسی می‌خواهد آنها را متقاعد کند؟ مهدی تاج یا عزیزی خادم؟

گرفتن پول پیشکش، فقط یک تکانی بخورید
دست فرمان ما در بازپس‌گیری پول‌های بلوکه شده فوتبال در سوئیس و کوالالامپور نیز، همین بوده است. حالا پول‌های فدراسیون در سوئیس که احتمالا همه یک جا سر از جیب مرد بلژیکی در می‌آورد که درس خوبی به ما داد اگر اهل پند گرفتن باشیم که نیستیم.
پول‌های باشگاه‌های ایران، به ویژه پرسپولیس در مالزی که هیچ. شاید فردای قیامت به آنها رسیدیم. نمی‌گوییم فدراسیون باید برود این پول را بگیرد ولی‌ای کاش حداقل می‌گفتند که برای این منظور چه کرده‌اند؟ اصلا کاری کرده‌اند که بخواهند بگویند؟
اصلا این فدراسیون که بازیکنان تیم‌ملی‌اش را فدراسیون‌های کشورهای دیگر باید آماده کند برای خود این وظیفه را قائل است که در این مواقع به کمک باشگاه‌ها بیاید؟ حداقل بگویند این کار و آن کار انجام شد ولی نشد. ما دیگر به همین هم راضی هستیم.
مثلا حساس باشند که آیا پرسپولیس در بحبوحه مشکلاتش، در سفر به عربستان جا و مکانش ردیف شده است. نه این که ریال و دلاری هزینه کنند فقط برای‌شان مهم باشد.
مثلا حساس باشند در این سرایط که لژیونرها در حال بازی در لیگ‌های دیگر هستند، پرسپولیس با این تعطیلی 2 ماه و نیمه بازی‌های رسمی باید چه گِلی به سر خودش بگیرد بعد از این همه گُلی که به سر فوتبال ایران در همین لیگ قهرمانان زد و هر بار تنها‌تر از قبل شد.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.