همراه ما باشید
پیروزی نیوز
پايگاه خبري پیروزی نيوز

گزارش روز

سجادی: چرا با اعداد و ارقام شأن ورزشکار را پایین می‌آورید، مگر معامله و پیمانکاری است؟

برای حمایت از احسان حدادی باید یک تیم تشکیل شود

سجادی: چرا با اعداد و ارقام شأن ورزشکار را پایین می‌آورید، مگر معامله و پیمانکاری است؟

اصلی‌ترین شانس المپیکی دوومیدانی ایران، احسان حدادی است، او بعد از ناکامی در المپیک ریو، مدتی است که برای کسب مدال دوباره المپیک تلاش می‌کند. فصل خوبی را هم با مربی آمریکایی‌اش در لیگ آمریکا آغاز کرد و حالا در شرایطی که پرتاب‌هایش به رکوردهای المپیکی خیلی نزدیک شده، اما به جای اینکه بدون حاشیه و با تمام انرژی پیگیر تمریناتش باشد، این روزها در حال جلسه رفتن و صحبت کردن در مورد تامین هزینه استفاده از مربی خارجی، کمپ‌ها و اردوهاست.

به گزارش پیروزی، هنوز مسئله او رفع نشده، آن هم با وجودی که در این مدت جلسات زیادی برگزار شده است. اظهارات ضد و نقیضی هم در این‌باره مطرح می‌شود، اما حمید سجادی قهرمان سابق و صاحب‌نام دوومیدانی ایران که سابقه مدیریت در سطوح بالای ورزش را هم دارد،‌ در این‌باره توضیحات بسیار خوبی در اختیار خبرنگار روزنامه پیروزی قرار می‌دهد. این گفت‌وگو را بخوانید:

- جلسه پشت جلسه برگزار می‌شود تا بلکه ماجرای احسان حدادی و فدراسیون دوومیدانی ختم به خیر شود اما هنوز نتیجه‌ای که لازم است، به دست نیامده.

همه جای دنیا رسم است که برای قهرمانان‌شان کمپ‌ و اردو برگزار می‌کنند و از سوی تیم‌های ملی برای آنها شرایطی مهیا می‌شود که بتوانند تمرینات‌شان را در بهترین وضعیت دنبال کنند. مثلا ما این شرایط را در مجموعه آفتاب انقلاب یا در کیش داریم که دوومیدانی‌کاران می‌توانند کمپ بزنند و به صورت نسبی می‌شود نیازهای درجه یک برای برپایی اردو را در داخل ایران فراهم کرد، اما برای افرادی در لِوِل احسان حدادی، که ما از او فقط یک نفر را داریم چنین چیزی کافی نیست. شاید این از بدشانسی حدادی باشد که 9 نفر مثل او نداریم که اگر قهرمانان‌مان در این لِوِل 10 نفر بودند شرایط برای او فرق می‌کرد. حالا این سوال پیش می‌آید که باید چه کار کرد. دنیا در چنین وضعیتی چه کار می‌کند.

- واقعا چطور می‌شود مسئله او با فدراسیون دوومیدانی را حل کرد.

ما کاری به بحث داخلی نداریم، اما در دنیا ورزشکار اسپانسر دارد، کار تبلیغاتی انجام می‌شود، هزینه پرواز، حضور در کمپ‌ها، مسابقات، ورودیه، تغذیه وموارد دیگر از طریق پاکِت مانی تامین می‌شود و اگر ورزشکار رنکینگ بالاتری هم بیاورد جوایز دیگری به او تعلق می‌گیرد. ورزشکار این این پول‌ها را خرج خودش می‌کند و هرزمان هم که کمپ تیم‌های ملی تشکیل می‌شود می‌رود و از امکانات کمپ به صورت رایگان استفاده می‌کند. این وضعیت برای آمریکایی که ورزشکار مدعی زیاد دارد یا لهستان که پرتابگرش جزو مدعیان دنیاست، خودشان از محل اسپانسر و درآمدهای‌شان، هزینه‌های‌ خود را تامین می‌کند و درعین حال هم از امکانات اردویی رایگان هم بهره می‌برند،‌ اما مسئله ما فرق می‌کند ما یک نفر داریم که احسان حدادی شده، که نباید کار تخصصی او را در ماشین حساب و با عدد و ارقام به مردم اعلام کنیم.

- اتفاقا می‌خواستم در این خصوص بپرسم. فدراسیون دائما از بودجه‌ای حرف می‌زند که تاکنون هزینه این ورزشکار کرده، درحالیکه این خیلی حرفه‌ای به نظر نمی‌رسد. آن هم در شرایطی که همه می‌دانیم چقدر هزینه‌ها بالا رفته است.

به منِ علاقمند به ورزش دوومیدانی چه ربطی دارد که بدانم چقدر برای حدادی هزینه شده؟ چرا باید شأن ورزشکار را پایین بیاوریم که ماهی N تومان برایش هزینه شده و حاضر N‌تومان دیگر برایش هزینه کنیم. مگر معامله است یا پیمانکاری؟ حالا من به عنوان کسی که کمی مطلع هستم و دلسوخته این رشته هم محسوب می‌شوم که زمانی هم مسئولیتی داشتم، می‌دانم دلار چقدر بالا رفته و روی هزینه‌ها تاثیر گذاشته است. البته فدراسیون هم تا حدودی حق دارد، با این بودجه و با این هزینه‌ها به مشکل می‌خورد و باید حتما تیم و گروهی باشند که در آن اسپانسر، وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و فدراسیون حضور داشته باشند و تمامی درآمدها و هزینه‌ها مشخص باشد،‌ اما واقعا نیازی نیست که در این خصوص اطلاع‌رسانی هم شود. باید برنامه‌های خیلی حرفه‌ای و مدون تدوین شود و به اجرا درآید و ناظری هم بر کار باشد که ورزشکار در کجا کمپ می‌زند، کیفیت تمرین چطور است، کجا اقامت دارد، با چه کسی تمرین می‌کند و...

- البته گاهی ورزشکار تاپ لِوِل ما زیر بار چنین نظارت‌هایی نمی‌رود و اینها را دخالت در کار خود می‌داند.

بگذارید یک موضوعی را برای شما تعریف کنم. در مقطعی کمیته ملی المپیک سهمیه‌ای به یکی از ورزشکارانش داده بود که 6 ماه در یک کشور اروپایی تمرین کند، طبیعتا انتظار بود که بعد از این کمپ 6 ماهه تغیرات خوبی در این ورزشکار ایجاد شود که نشد. خود ورزشکار تعریف می‌کرد که از این فرصت استفاده کرده و بعد از تمرین در یک بنگاه اقتصادی مشغول به کار شده و کسب درآمد کرده است. خب این اتفاق برای این می‌افتد که نظارتی بر کار وجود نداشته. به این شکل نه شأن ورزشکار ما رعایت شده و نه شأن مملکت، چون این فرد به اسم ایران رفته و از بودجه بیت‌المال هم استفاده کرده است. فدراسیون ما طبیعتا از پس هزینه‌های آماده‌سازی حدادی برنمی‌آید اما اینها باید از منابع دیگر تامین شود و در عین حال جایگاه نظارتی هم حفظ شود.

- هر چه که هست حدادی شانس مدال المپیک دارد و باید هر چه زودتر شرایط به گونه‌ای مهیا شود که او بدون دغدغه برای المپیک تمرین کند.

بله باید شرایط به گونه‌ای باشد که ز این یک سال و اندی باقی‌مانده تا المپیک 2020 به سلامت عبور کند. در این ارتباط صحبت احسان حدادی در صحبتی خصوصی به من گفت که یکی از پیشکسوتان ورزش به کمیته ملی المپیک رفته و ادله محکم برای آنها آورده که حدادی در المپیک مدال نمی‌گیرد و نباید روی او هزینه شود، این موضوع حدادی را آزرده خاطر کرده است. واقعا کسب مدال از سوی حدادی واقعا قابل پیش‌بینی نیست، دوومیدانی ورزش رکوردی است و با رکوردهایی که احسان دارد اکنون جزو پرتابگران تاپ لِوِل دنیا است. الان چند سال از المپیک 2012 گذشته اما به خاطر بحث دوپینگ رنگ مدال وزنه‌برداران ما تغییر می‌کند یا ورزشکاری که پنجم شده، به مدال طلا می‌رسد. پس نمی‌شود حتی اگر یک ورزشکار مدال هم نگرفت با قاطعیت گفت که این وضعیت قطعی است. علاوه بر این در المپیک قبلی 50 و اندی ورزشکار اعزام شدند آیا همه آنها مدال گرفتند؟ یا باید مدال می‌گرفتند؟ نمی‌شود با این تفکر کار را پیش برد. تفکر دوومیدانی باید بین‌المللی باشد. الان ما در پرتاب‌ها و در نیمه استقامت شرایط خوبی داریم. حسین کیهانی هم جزو تاپ‌هاست، برای او چه کرده‌ایم. مثل دوره ما که نمی‌شود در کوه و کمر تمرین کرد، باید برنامه داشت. شما برای تمرین پارتنر می‌خواهی.

- در دوره قهرمانی شما که شرایط اصلا خوب و حرفه‌ای نبود.

ما تنها بودیم. خودم ورزشکار بودم، چند نفر را تمرین می‌دادم و بعد با هم در مسابقات شرکت می‌کردیم. اتفاقا یزدانیان طلای آسیا را هم گرفت. یک دوره در جام فجر یزدانیان و باباپور با من تمرین می‌کردند، ما در دهه فجر هر سه روی سکو رفتیم. من اول شدم، یزدانیان نقره گرفت و باباپور هم به مدال برنز رسید. ما سه نفری روی سکو رفتیم و مربی با شاگردانش دور افتخار زدند و این خیلی جالب بود. ما تا اینقدر می‌دانستیم که دور هم تمرین می‌کردیم ولی در دنیا همه کارها نظام‌مند پیش می‌رفت. پزشک و تغذیه و مربی همه سر جای خودشان بودند. کار به این سادگی است. حدادی یک ورزشکار حرفه‌ای است باید یک بخشی را به فدراسیون حق داد و یک بخشی از هزینه‌ها را از بخش خصوصی تامین کرد.

 

مرضیه دارابی

انتهای پیام/

درباره نویسنده

مرضيه  دارابي

مرضيه دارابي مشاهده تمام مطالب

روزنامه نگار ورزشي

ثبت دیدگاه