فوتبال در حسرت آخرین سلام نظامی به «جناب سرهنگ» ماند یک بدرقه باشکوه طلبت آقای یاوری 

0 18

مریم سرخوش – خبرنگار: «روح‌تان شاد جناب سرهنگ». خاطره سلام‌های نظامی‌ات از یاد اهالی فوتبال پاک نخواهد شد اما روزهای سیاه کرونا امان نمی‌دهد که سلام نظامی‌ات را پاسخ دهیم و بدرقه باشکوهی برای سفر ابدی‌تان به دیار باقی داشته باشیم.

خبر تلخ بود و غم‌انگیز. محمود یاوری، پیشکسوت فوتبال ایران که از مدت‌ها قبل به دلیل بیماری در یکی از بیمارستان‌های شهر اصفهان بستری بود صبح دیروز دار‌فانی را وداع گفت. همانی که سال‌ها خستگی‌ناپذیر در تیم‌های مختلف مربیگری و شاگردان زیادی را برای فوتبال ایران تربیت کرد. تاریخ مربیگری‌اش انقضا نداشت و دیسپلین نظامی‌اش موجب می‌شد که تیم‌های زیردستش شکل و ظاهری منظم به خود بگیرند. او حالا رخ در نقاب خاک کشیده و جامعه فوتبال را عزادار فقدانش کرده است.

کارنامه ورزشی 

محمود یاوری مهرماه ۱۳۱۸ در اصفهان چشم گشود و فوتبالش را از شاهین اصفهان آغاز کرد و در 24 سالگی با همین تیم به قهرمانی رسید. همان تیمی که بعدها به سپاهان تغییر نام پیدا کرد. او تا آخرین روزهای انحلال شاهین در این تیم باقی ماند و در سال ۱۳۴۲ راهی پاس شد و به جرگه فوتبالیست‌های نظامی پیوست. خودش در تعریف نحوه ورود به پاس و طی کردن دوره‌های نظامی‌گری گفته بود «زمانی که در تیم آموزشگاه‌های اصفهان بازی می‌کردم تیم‌ها در مدارس و کلاس‌ها مستقر می‌شدند و حتی رختخواب و وسایل خواب را هم خودمان می‌بردیم. بعد از بازی در آبخوری محوطه مدرسه داشتم دست و صورتم را می‌شستم که شنیدم یک نفر از پشت سر می گوید اصفونی! می‌خواهی بیایی دانشگاه پلیس؟ من هم سرم را بلند کردم و همان طور که نگاهش می‌کردم گفتم بله بد نیست. نگو او سروان صادقی بود که بعدا تیمسار صادقی شد و رییس تربیت بدنی باشگاه پاس و شهربانی آن زمان و مرد بسیار خوبی بود.»

یاوری تا سال 50 در پاس توپ و زد و پس از آن کفش‌هایش را آویخت. همزمان با بازنشستگی به اصفهان رفت و هدایت ذوب‌آهن را برعهده گرفت. بعد از آن در سپاهان (3 دوره)، برق شیراز (4 دوره)، تیم ملی جوانان (2 دوره)، تیم ملی امید، تیم ملی بزرگسالان ایران، فجرسپاسی (3 دوره)، پاس، تراکتور، ابومسلم، استقلال اهواز (2 دوره)، راه آهن، شاهین بوشهر، صبای قم، پاس همدان، استیل آذین، ذوب آهن (2 دوره) و مس کرمان مربیگری کرد تا اولین مارکوپولوی مربیان فوتبال ایران لقب بگیرد. حضورش در تیم ملی بزرگسالان ایران به سال 63 برمی‌گردد که به علت تغییرات مدیریتی چندان طول نکشید و به 6 بازی ختم شد اما یاوری همان 6 بازی را هم با پیروزی پشت سر گذاشت. آن سال وقتی نصرا… سجادی به جای بهروز صحابه رییس فدراسیون فوتبال شد، یاوری از مسوولیت سرمربیگری خود در تیم ملی کنار رفت. آخرین تیم یاوری در لیگ برتر هم فجر سپاسی شیراز بود. تیمی که پس از سقوط از لیگ برتر به رغم تلاش‌های او و دیگر مربیان نتوانست به لیگ برتر صعود کند و هم چنان در دسته اول حضور دارد.

سلامی که از پرسپولیسی‌ها گرفت 

مهم‌ترین قاب‌های به‌ جامانده از محمود یاوری، سلام نظامی او برای خیلی از شاگردانش در دوران مربیگری بود. او نه برای همه، بلکه برای کسانی که از صمیم قلب دوست‌شان داشت، سلام نظامی می‌داد و این موضوع مانند احترام یک ژنرال برای یک افسر یا یک سرباز بود. مهم‌ترین اتفاقی که پیرامون سلام نظامی او رخ داد، گلایه یاوری از علی دایی در زمان حضورش روی نیمکت تیم فوتبال پرسپولیس بود. سال 92 یاوری هدایت مس کرمان را برعهده داشت و بازیکنان پرسپولیس با هدایت دایی را متهم کرد که بازی منصفانه انجام نمی‌دهند. اتفاقی که در نشست خبری بعد از بازی و شکست 2 بر صفر هم به آن اشاره کرده و گفته بود «فوتبال یک ورزش فرح‌بخش است که درس جوانمردی می‌دهد. درس فرهنگ و اخلاق می‌دهد، این بازی تا دقیقه 65 خوب بود اما 2 اتفاق افتاد؛ یکی مقابل غلامرضا رضایی که خودم گفتم توپ را بیرون بزن و این کار را نکرد. او گفت نشنیدم و بار دوم هم این کار را نکردند. این کارها خوشحالی ندارد. درست است که برای تیم بازنده دست نمی‌زنند اما این برد نیز کسی را خوشحال نمی‌کند. دایی را دوست دارم اما سلام نظامی به او نمی‌دهم. باید درس اخلاق بدهیم. وقتی پشت خط می‌ایستیم نباید همه چیز را فدا کنیم. این برد به دایی و بازیکنان پرسپولیس و به ویژه رضایی و ماهینی نمی‌چسبد. از مکتب شاهین هستم و نمی‌خواستم بیایم. به خاطر شما می‌آیم چون گفتند من را جریمه می‌کنند. برای پرسپولیس و هواداران خوشحال هستم اما برای اصالت و رسالت ورزش نه.»

همان سال در دیدار مس کرمان و تراکتورسازی که علی کریمی را در ترکیب خود داشت، محمود کریمی به تمجید از این بازیکن پرداخت و مدعی شد بیخود نیست که او تبدیل به یک اسوه و اسطوره در فوتبال ایران شده است. اقدامی که البته برخی‌ها آن را به اختلافات آن سال‌های دایی و کریمی هم ربط دادند و عنوان کردند این تعاریف برعکس حرف‌هایی بود که یاوری بعد از بازی تیمش مقابل پرسپولیس در مورد علی دایی زد. دلیل تعریف یاوری از کریمی هم رعایت بازی جوانمردانه بود. در جریان دیدار تراکتورسازی و مس کرمان، کریمی در صحنه‌ای که تیمش موقعیت نسبتا خوبی داشت توپ را به خاطر رعایت بازی جوانمردانه به بیرون زد تا به وضعیت بازیکن حریف که روی زمین افتاده بود رسیدگی شود. همین صحنه باعث احترام یاوری به کریمی شد و سلام نظامی‌اش را به او تقدیم کرد.

به خاطر همین خصلت‌ها و تعلق به همان نسل شاهینی‌های دهه 50 است که اکنون درگذشت یاوری با آن روحیات خاصش فقدان بزرگی برای فوتبال شده است. او که بازیکنان زیادی را تربیت کرد و مقام استادی برای بسیاری از بازیکنان فوتبال ایران داشت. یاوری در تمام رده‌های ملی مربیگری کرد و در سال‌های پایانی عمرش هم در کمیته فنی فدراسیون فوتبال حضور داشت. کارنامه پر و پیمان «جناب سرهنگ» نشان از تبحر او در فوتبال داشت و بی‌شک غم بزرگی برای رسانه‌های ورزشی، شاگردان، دوستان و همبازیانش برجای خواهد گذاشت. همه ما که در همین روزهای کرونایی هم نمی‌توانیم بدرقه باشکوهی برای سفرش به دیار ابدی داشته باشیم.

انتهای پیام/

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.