چند دهه کپی برداری از ایوانف تا اشتباهات سهراب و کیانوش به روایت نصیری نیا؛قهرمان سابق جهان: توکیو می‌تواند بدترین المپیک 20 سال اخیر وزنه برداری ما باشد

0 15

مرضیه دارابی – خبرنگار: وزنه برداری که در المپیک 2016 ریو دو مدال طلا از آن خود کرد، امروز تنها دو سهمیه در المپیک توکیو دارد که از میان گزینه های موجود هر نفری که به المپیک برود، مسلما با این رکوردها شانس طلا نخواهد داشت.
در خوشبینانه‌‌ترین حالت ممکن، می شود به برنز فکر کرد. سیر صعودی وزنه برداری در دهه های اخیر، با طلای سال 1999 شاهین نصیری نیا آغاز شد. مردی که می توانست در المپیک 2000 سیدنی هم طلا بگیرد اما طلای مسلمش را مافیای آیان با همکاری دوستانش از او گرفتند.
در حالی که هنوز مشخص نیست سهمیه دوم وزنه برداری از آن کدام ایرانی خواهد شد، با شاهین نصیری نیا مردی که سال هاست در آمریکا به سر می برد، صحبت کردیم. او که در کادرفنی تیم ملی آمریکا در المپیک قبلی بود، اما حالا از کرونا ضرر کرده است. گفت وگوی روزنامه پرسپولیس با شاهین نصیری نیا قهرمان سابق وزنه برداری جهان را در زیر می خوانید:

-می خواهم سوال هایم را با سهراب و کیانوش آغاز کنم، دو قهرمان المپیک پیشین که حالا از سهمیه المپیک خیلی دور شده اند. آیان علاوه بر فسادهای اثبات شده اش، یادگار خوبی برای وزنه برداری جهان باقی نگذاشت. دو قهرمان ما چقدر از روند فرسایشی گزینشی المپیک لطمه خوردند؟
خیلی لطمه خوردند. این روند به ما هم ضربه زد، خصوصا با این کرونا. در یک سال و نیم اخیر که کرونا آمده همه خیلی درگیر بودیم.

الان متاسفانه چند سال است که وزنه برداری ایران انسجام گذشته را ندارد و هر کسی ساز خودش را می زند، این باعث شده یکی باشد و یکی نباشد، یکی خودش تمرین می کند و یکی با تیم ملی. ضمن اینکه مربی ای که گذاشتند حمایت صددرصدی نمی شود

-برخی فدراسیون های جهانی بعد از کرونا روند گزینشی شان را تغییر دادند، اما وزنه برداری چنین کاری را انجام نداد. اصلاحی هم اگر بود، تاثیر آنچنانی روی روال فرسایشی قبلی نداشت.
چون وزنه برداری صاحب ندارد. تاماش آیان رفته و تکلیف فدراسیون جهانی نامشخص است. مشکل بزرگ این بود که نگه داشتن قهرمانان در یک سطح خوب که آسیب نبینند، خیلی سخت بود. چون معلوم نبود مسابقه چه زمانی هست. البته این شرایط برای همه بود. برای ما آخرین گزینشی، مسابقات قهرمانی قاره آمریکا در دومنیکن بود. روز قبل از پرواز، تست کرونای دو شاگرد من مثبت شد و به همین راحتی دو سال و نیم تلاش شان از بین رفت و المپیک را از دست دادند. یکی هم اینکه شرایط گزینشی خیلی سخت بود، گیج کننده بود. خیلی از کشورها کارگروه هایی درست کردند و نشستند دقیقا بررسی کردند که چطور باید سهمیه بگیرند. شما چون کشتی نویسی این مثال را می زنم. یک زمانی در کشتی قانون کمرتوکمر بود، روی آن برنامه ریزی می شد و تمرینات براساس آن انجام می شد. ما هم باید کارگروهی درست می کردیم که اول قانون را بفهمند و بعد براساس آن برنامه ریزی کنند که متاسفانه این کار را نکردند. اینجا فکر می کنند همه چیز را می دانند. این شد که چند تا گزینشی را از دست دادند چند تایی که مهم بود. باید به بچه ها می گفتند که لازم است در این مسابقه در اوج قدرت شرکت کنی و خیلی حساس است. به هر شکل کیانوش رستمی اسیر این قضیه شد و سهراب مرادی هم با اینکه مسابقه مهم نداشت در تمرین ساده، زمانی که نباید در اوج قدرت باشد زیرِ وزنه 200 کیلویی یک ضرب آسیب دید و این باعث شد وزنه برداری ما اکنون از سوی این دو نفر از کمترین شانس برای کسب سهمیه برخوردار باشد.

رازگشایی نصیری‌نیا از پشت پرده وزنه‌برداری
-محمدحسین برخواه همدوره شما بوده، او چقدر در اشتباهاتی که رقم خورد، نقش داشت؟
من در مصاحبه قبلی ام هم گفتم، الان متاسفانه چند سال است که وزنه برداری ایران انسجام گذشته را ندارد و هر کسی ساز خودش را می زند، این باعث شده یکی باشد و یکی نباشد، یکی خودش تمرین می کند و یکی با تیم ملی. ضمن اینکه مربی ای که گذاشتند حمایت صددرصدی نمی شود. من فکر می کنم اگر حمایت صددرصدی می شد بهتر کار می کرد.
-از طرف فدراسیون؟
بله. شما وقتی کاری را انجام می دهی و حمایت محکم نداری دلسرد می شوی. من فکر می کنم شرایط مربیگری در چند سال در وزنه برداری ایران اینطو بوده. دوره حسین توکلی و محسن بیرانوند هم همین بود. این شرایط برای همه بود. هیچ کسی نمی تواند در این شرایط استقلال کامل داشته باشد چون حرف اول و آخر را رئیس فدراسیون می زند، او هم فکر و ذکرش جای دیگر درگیر است. وزنه برداری ما به خاطر همین مسائل با این شرایط مواجه شد.
-فکر می کنم از سال 1999 که آغاز اقتدار دوباره وزنه برداری ایران بود تا امروز هیچ وقت به این اندازه ضعیف نشده ایم که حتی برای کسب سهمیه هم به مشکل بخوریم.
کشورهای مختلف دارند کار می کنند. ببینید امروز چه کشورهایی مدعی شده اند، کلمبیا، ایتالیا، اسپانیا، بلغارستان هم از رکود برگشته و همه مدعی شدند. اگر آن انسجام نباشد نمی شود انتظار کار خوب داشت. ما چه کار کردیم که الان برداشت کنیم؟ هیچگونه پشتوانه سازی نداشتیم و فقط حرف زدیم. شعار اول رئیس فدراسیون در انتخابات اخیر ساخت 31 سالن برای وزنه برداری بود، کدامش انجام شد؟ در همین تهران در این دو سه سال اخیر دو سه تا باشگاه بسته شد. وزنه برداری تهران سالن برای تمرین ندارد.
-روسای دو فدراسیون کشتی و وزنه برداری همزمان با هم انتخاب شدند، در این مدت دو خانه کشتی و سالن توفیق بازسازی و مرمت شد، اما به یاد ندارم وزنه برداری در این سال ها چنین چیزهایی را تجربه کرده باشد.
من تهران را مثال می زنم، به جای دیگر کاری ندارم، ما 15-16 تا سالن خیلی خوب و مطرح داشتیم همین سالن هفت تیر مخصوص وزنه برداری ساخته شد اما گفتند اینجا وزنه می زنند، ترک می خورد و با این کلک از دست وزنه برداری بیرون کشیدند. همین آقای مرادی رئیس فدراسیون بود و تلاشی برای نگه داشتن آن نکرد. این عملکرد این آقاست. در استان های دیگر ما چقدر نیرو و امکانات داشتیم که همه اینها فرسوده شده، هیچی اضافه نشده که هیچ، همان قبلی ها هم ترمیم و بازسای نشده، در زمینه مربیگری هم ما هیچ پشتوانه سازی نکردیم. یکی از بزرگترین مشکلات همین است و اصلا ربطی به برخواه ندارد، تمرینات و شیوه وزنه برداری کل کشور کپی برداری از ایوانف است، علمی که برای 25 سال پیش است. در جایی که اگر الان ایوانف می آمد هرگز آن کار را نمی کرد ولی هنوز در کل کشور شیوه او را کپی برداری می کنند که آسیب هایش زیاد است. روش های تمرینی در کل دنیا فرق کرده اما اینجا همه به آن شرایط تمرینی گذشته چسبیدند که آن روش فرسایشی هست. در آن شیوه لازم است 50 ورزشکار در سطح هم داشته باشی، درحالیکه ما الان بعد از کیانوش و سهراب چه کسانی را داریم؟ همه کسانی که قهرمان می شوند با تلاش خودشان هست و هیچ کسی با کار زیربنایی به اینجا نرسیده. ما همین ها را هم نمی توانیم حفظ کنیم.

کشورهای مختلف دارند کار می کنند. ببینید امروز چه کشورهایی مدعی شده اند، کلمبیا، ایتالیا، اسپانیا، بلغارستان هم از رکود برگشته و همه مدعی شدند. اگر آن انسجام نباشد نمی شود انتظار کار خوب داشت. ما چه کار کردیم که الان برداشت کنیم؟

-فکر می کنید کیانوش رستمی چقدر شانس کسب سهمیه دارد؟
شانسش را کم می دانم آنهم با این شرایطی که به وجود آمده و یک گزینشی را کم کردند. اینکه فدراسیون جهانی با درخواستش موافقت کند، بستگی به رایزنی ها دارد، که من نمی دانم چه کاری انجام شده، متاسفانه کیانوش هم یک مقدار اسیر سیاست بد فدراسیون جهانی شد.
-خودش اشتباه نکرد؟
چرا خیلی اشتباه کرد. می شد اینجوری نشود که شد. وقتی سن بچه ها بالا می رود، شرایط متفاوت می شود. شاید یک وزنه بردار جوان در دو ماه به اوج قدرت برسد اما وقتی سنت بالاتر می رود، آسیب دیدگی هست و استرس بیشتر می شود. کیانوش اینها را در نظر نگرفت. ضمن اینکه ما هم فدراسیونی نداریم که تمام مسائل را مدیریت کند. مربی گذاشتیم اما هر کسی حرف خودش را می زند، ورزشکار را حمایتی که باید، نمی کنیم. چندگانگی در صحبت و عملکردها می بینیم. تمام فکر و ذهن فدراسیون و افرادش، فدراسیون جهانی و کارهای حاشیه ای است. اینکه فلانی دشمن ماست، او را بکوبیم. کسی هم نیست که این را از آنها بخواهد، اینکه به عنوان یک مسئول در قبال مسئولیت تان باید پاسخگو باشید.
-و سهراب مرادی؟ او از کجا آسیب دید و به اینجا رسید؟
بزرگ ترین اشتباهی که صورت گرفت، مسئله آسیب دیدگی اش بود، بعد از چنین مصدومیتی ریکاوری و بازگشت سخت است. بزرگ ترین اشکال همان بود و نباید می گذاشتند در آن برهه وزنه سنگین بزند. او یکی دو تا از انتخابی ها را خوب شرکت کرد و با قدرت وزنه زده بود اما با آسیب دیدگی عقب افتاد.

انتهای پیام/

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.