نگاهی به عملکرد هجومی سرخپوشان پس از اضافه شدن ترابی، آل‌کثیر و مغانلو؛ خط حمله‌ای که حریفان را به آتش می‌کشدبازسازی پرسپولیس دهه 60

0 15
نگاهی به عملکرد هجومی سرخپوشان پس از اضافه شدن ترابی، آل‌کثیر و مغانلو؛ خط حمله‌ای که حریفان را به آتش می‌کشدبازسازی پرسپولیس دهه 60

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: پرسپولیس حالا تیمی است که بسیاری باذوق و شوق درباره خط حمله آن سخن می‌گویند. این خط حمله در بطن خود و پشت سرش در فاز هجومی، نفراتی دارد که نمی‌شود با یک حداقل آمادگی وارد میدان شود و حریفانش از دریافت گل برابر آن در امان باشند. این مساله بررسی تغییرات عملکردی این پست را بعد از تغییرات در ترکیب، جذاب می‌کند، اما قبل از آن باید و حتما به فاز دفاعی تیم و لزوم عدم دریافت گل توجه لازم را داشت. منطقه‌ای که به موازت آسوده شدن خاطر بسیاری از ما از خط حمله، نقصان‌هایی را از خود بروز داده است ولی شاید تعارفات اجازه نمی‌‌دهد درباره آن صحبت شود.
*خاکریزهای پرسپولیس بازسازی می‌خواهد
برانکو وقتی به پرسپولیس آمد رویکردی داشت که برای بسیاری از ما جذاب بود و با فلسفه فوتبال پرسپولیس که از دیرباز می‌شناختیم، سازگاری داشت. او به این فلسفه احترام گذاشت و احیای آن را در دستور کار قرار داد. صد البته خوش اقبال بود که قبل از به نتیجه رسیدن برایش غزل خداحافظی نخواندند. او اعلام کرد پرسپولیس باید بر اساس ذات خود بازی کند و تیمی رو به جلو باشد. این کار را هم کرد. یک پرسپولیس که درهنگام حمله یک گروه رقص هماهنگ بود. در پایان آن فصل، قهرمانی را به تفاضل گل دادیم. ما که اعتقاد داریم آن جام را به داورانی دادیم که امتیازهای حساسی را از ما گرفتند ولی خارج از آن وقتی همه می‌گفتند کافی بود پرسپولیس یکی، دو گل بیشتر بزند، برانکو گفت کافی بود یکی، دو گل کمتر می‌خوردیم.
از آن پس در تمرینات هرگاه نفرات فاز حمله و دفاع، تفکیک می‌شدند برانکو تمرین دادن نفرات فاز دفاعی را خود بر عهده می‌گرفت. اکنون سال‌هاست؛ در دنیا بر این باورند که با یک خط حمله متوسط به بالا شانس قهرمانی وجود دارد ولی با خط دفاعی که بهتر از دیگران کار نکند، شانس قهرمانی ندارید.
همین چند روز قبل منچسترسیتی و چلسی در فینال اروپا این درس را مرور کردند. حالا ما چرا حساس شده‌ایم.
مساله خیلی ساده است. فاز هجومی پرسپولیس وضعیتی دارد که بعید است در هر بازی حداقل یک گل نزند. حالا اگر گلی دریافت نکنیم، کار تمام است، فاز دفاعی پرسپولیس در هفته‌های اخیر، به شکلی نبود که خیلی بتوان روی گل نخوردنش حساب کرد. این اصلا خوب نیست. یک نگرانی این است که یحیی گل‌محمدی و مطهری به قدر مسحور تمجیدها از شکل بازی مالکانه و تیکی تاکای پرسپولیس شده باشند که از این مساله غافل شوند یا آن را از اولویت خارج کنند. البته این یک نگرانی است و بیان آن به معنای وقوعش نیست. تلاش برای اضافه کردن فرجی به خط دفاع را شاید بتوان از نشانه‌های اقدامات کادر فنی برای حل مشکل دانست. از سوی دیگر یحیی باید با حداقل تنش در تیم، دوره گذار از این شرایط را مدیریت کند. تیکی تاکا سال‌ها است که وجود دارد هرچند بعد از بارسلونای گواردیولا به ادبیات غالب بدل شد. حالا جالب است خود گواردیولا که در آن زمان بالاترین ستایش‌ها را به خاطر اجرای تیکی تاکا نصیب خود کرد از این عبارت بدش می‌آمد. کادرفنی پرسپولیس باید مراقب این مساله باشد که این هنر آن‌ها را از نیازهای دیگر غافل نکند.
پرسپولیس در یک‌سوم میانی بازی‌های این فصل در 10 مسابقه 7 کلین شیت و تنها 3 گل خورده در کارنامه داشت. همین تیم در 10 مسابقه آخرین خود، 8 گل خورده و فقط 3 کلین شیت در کارنامه دارد. این یک هشدار است. این‌که راحت‌تر از قبل گل می‌زنند دلیل نمی‌شود راحت‌تر گل بخوری و گل‌ها را هم بد خورده‌ایم. از جایی که نقاط قوت ما بود. حالا راحت‌تر از قبل از قلب دفاع ما و از کنار مدافعان میانی ما می‌گذرند و این یعنی سید جلال و یحیی باید حساس باشند.
*55درصد گل‌ها در 44 درصد بازی‌ها
و اما تمرکز اصلی را روی سوژه اصلی این مطلب بگذاریم. فاز حمله و نه خط حمله که بخواهد در آل‌کثیر، عبدی و مغانلو خلاصه شود. پرسپولیس حالا یک هارمونی شعف‌انگیز را در خط میانی و خط حمله اجرا می‌کند. معجونی که طعم دلنشین آن بر مزه اجزای آن استوار است ولی چه میزان و چگونه ترکیب کردنش همان فوت کوزه‌گری و فاصله تا خاص شدن است.
از ابتدای رقابت‌های این فصل 14 بازیکن پرسپولیس گلزنی کردند. در واقع دو سوم نفرات تیم گل زده‌اند که خودش آمار جالبی است. این برای حریفان جالب نیست که بدانند حتی با مهار مهاجمان اصلی در امان نیستند. این در حالی است که 3 مهاجم اصلی پرسپولیس در 5 بازی اخیر بالاخره گلی را برای خط حمله ثبت کرده‌اند.
پرسپولیس از بازی با مس نوین کرمان مهدی ترابی و مغانلو را داشت که کم‌کم اضافه شدند. از زمان اضافه شدن این 2 بازیکن و پس از چند بازی با بازگشت عیسی، روند گلزنی پرسپولیس، تغییرات محسوسی داشت.
پرسپولیس از شروع این فصل، 32 بازی انجام داد که در جریان آن 53 گل به ثمر رساند. این در حالی است که پرسپولیس در 14 بازی پس از آمدن ترابی و مغانلو 29 گل زده است. در واقع حدود 55 درصد گل‌ها در 44 درصد اخیر بازی‌ها به ثمر رسید. این آمار می‌تواند افزایش یابد چون عیسی بیشتر به فرم خودش برمی‌گردد و عبدی هم که خطر را احساس کرد، به این نتیجه رسید که در فضای مجازی، افتخار دنیای واقعی نصیبش نمی‌شود. در واقع حالا پازل یحیی گل‌محمدی کامل‌تر شده است.
*ترابی ، سند آزادی خلاق‌ها و فانتزی باز‌های پرسپولیس
عملکرد مهاجمان، این روزها به خوبی درمرکز توجه قرار دارد ولی کمتر درباره هافبک‌های پشت سر آن‌ها صحبت می‌شود. بازیکنی مثل وحید امیری این روزها مجال بیشتری برای ارائه بازی خودش دارد و مجبور نیست فقط به کمک این و آن برود. امید عالیشاه این روزها فانتزی‌های خودش را بهتر اجرا می‌کند و با این فشار روبرو نیست که باید حتما او باشد که کار را درمی‌آورد. احسان پهلوان فرصت پیدا کرده است که کمی نفس بکشد و توجه هافبک‌ها و مدافعان حریف را با همبازیانش تقسیم کند. بازی‌های درخشان این دو قابل کتمان نیست. این اتفاقات با بازگشت مهدی ترابی به شکل مشهودی روی داده است. اضافه شدن ترابی به دیگران هم کمک کرده است چون کار برای حریفان در شناسایی نقطه‌ای که قرار است از آن ضربه بخورند سخت‌تر شده است. ترابی که حالا خود احساس آزادی می‌کند و یک نجات‌یافته است، حکم سندی را دارد که بندهایی را از دست و پای هافبک‌ها باز کرد. از سوی دیگر هم حرکات سریع و پاس‌های خوبش بانی شروع حمله‌ها و پاس گل‌های حساس است. بعد از رفتن او اتکای تیم به بشار زیاد شد و با رفتن بشار مشخصا بازیسازی برای حملات دچار نقص بود ولی حالا این آسیب کمتر شده است و البته 6 پاس گل، حق مطلب را درباره نقش او در بازی پرسپولیس ادا نمی‌کند. البته در تمام مدت باید حواسمان به دوندگی‌ها، جاگیری‌ها و پاسکاری‌های سایر نفرات باشد که امان را از حریف می‌گیرند.
پرسپولیس در این 14 مسابقه اخیر، فقط یک بازی را بدون زدن گل به پایان رسانده است.
*3تفنگدار
پرسپولیس در خط حمله هم معجونی انرژی‌زا دارد. این روزها حرکات عیسی آل‌کثیر را که می‌بینیم فقط افسوس می‌خوریم که او چرا زودتر از این‌ها نباید کنار چنین هافبک‌ها و مهاجمانی قرار می‌گرفت. هرچند همین‌جا باید به بعضی خودخواهی‌های او نیز باید توجه کنیم. با این وجود او به شکلی ستودنی با قرار گرفتن در جای مناسب و با بازی‌های بدون توپ در موقعیت گلزنی قرار می‌گیرد. مهدی عبدی که شکی نبود قابلیت بالایی برای کارهای بزرگ دارد بعد از این‌که حسابی روی اعصاب همه راه رفت، حالا برگشته است. او بعد از حل مشکل بدنی خود و شرکت بیشتر در برنامه‌های تیمی می‌تواند قاتل بی‌رحم دروازه‌ها شود و حالا چند بازی است که به نظر با تمرکز بهتر کار می‌کند. شهریار مغانلو هم ارزشش فقط به گل زدن نیست. حرکات بی وقفه او واقعا مدافعان حریف را جان به سر می‌کند.
خلاصه مطلب این‌که خاکریزهای دفاعی پرسپولیس به کمی بازسازی نیاز دارد ولی توپخانه آماده آتشباری مهلک برد کوتاه و بلند است و در این میان نیروهای ویژه پرسپولیس آماده حمله به قلب استحکامات حریفان خود هستند.
با پرسپولیسی روبرو هستیم که می‌تواند یادآور پرسپولیس دهه60 باشد. استعاره و مثالی برای هر تیم ایرانی که کوبنده و مرگبار به حریفان حمله کند. هرچند حالا پرسپولیس نیمه دوم دهه 90 خودش تاریخ ساز بوده است و سال‌ها بعد شاید نسل‌های امروزی به جای پرسپولیس دهه60 از پرسپولیس دهه 90 سخن بگویند.

انتهای پیام/

اخبار و مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.