سهم صفر پرسپولیس از افزایش قابل توجه درآمد تبلیغات محیطی سازمان لیگ و حق پخش تلویزیونیحق به حق دار نمی‌رسد

0 17

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: ابراهیم شکوری، معاون اجرایی و سخنگوی باشگاه پرسپولیس، دیروز یکشنبه درباره حق پخش تلویزیونی و تبلیغات محیطی سخن گفت. صحبت‌های زیادی کرد ولی در همان بخش مورداشاره، تمام خط قرمزها را هم رد کرد و سوال آن است که آیا او نیز مثل همه آن‌هایی که اسم حق پخش را آوردند باید با تبعاتش روبرو شود.
پرسپولیس نیوز:‌ بله درست شنیدید. از خط قرمز و تبعات سخن گفتیم. کم نبودند مدیرانی که وقتی دراین‌باره با ایشان سخن گفتیم، آن را به شوخی گرفتند یا خود را فراتر از آن می‌دیدند که با تبعاتش روبرو شوند. ولی رسیدن به حرف ما همیشه سرنوشت محتوم مدیران بوده است. البته روی سخن ما در این مطلب ابراهیم شکوری یا مدیران باشگاه نیستند. منظور سخن ما موضوعی است که در بالای ید قدرت مدیران باشگاه قرار دارد و تعارف هم برنمی‌دارد. یک درد و زخم کهنه که هرروز بیشتر از قبل به آن عادت می‌کنیم. حرف اشتباهی هم زده نشد که برابر آن چون و چرا کنیم ولی باید می‌گفتیم تا هوادار یک‌چیزهایی را در ذهن خودش مرور کند.

*از عباس انصاری‌فرد تا صفایی‌فراهانی، رویانیان و طاهری

به تمام آن مدیرانی که چنین حقی را مطالبه کردند یا این‌که خواستند آن را به مطالبه عمومی بدل کنند، ایرادی وارد نیست مگر این‌که نمی‌خواستند بروند. مثل سناریوی فیلم‌های جاسوسی است که یک نفر به یک رازی پی می‌برد و ناگهان غیب می‌شود. این‌که در این مورد چگونه اتفاق می‌افتد، نمی‌دانیم ولی اتفاق می‌افتد. هر بار اتفاق افتاده است. شاید این‌گونه است که مدیران وقتی‌که دیگر در مخمصه مشکلات گرفتار می‌شوند، سراغ مسایلی از این دست می‌آیند و این یعنی پا روی دُم بسیاری می‌گذارند.
خوب به خاطر دارم که یک‌بار در این ارتباط با علی‌اکبر طاهری هم سخن گفتیم. این‌که بازی مهدی تاج را نخورد که دیگران برای فشار از پایین چماق کرده تا چانه‌زنی از بالا را انجام بدهد. خب به خرجش نرفت موردقبولش نبود و یک‌تنه زد به دل صداوسیما و پیمانکار تبلیغات محیطی. نتیجه‌اش این‌که یک‌جوری قیچی شد که اصلا کسی نفهمید از کجا خورد. اسمش هم شد کنار گذاشتن بازنشسته‌ها و میدان دادن به جوان‌ترها!
محمد رویانیان هم یکی از آن‌هایی بود که دراین‌باره به او هشدار داده بودیم ولی باور داشت سر او زیرآب نخواهد رفت ولی یک‌جوری برایش زیرآبی رفتند که خودش متوجه نشد چگونه معلق بین زمین و آسمان شد. تا دلتان بخواهد از این مثال‌ها وجود دارد. در فدراسیون و سازمان لیگ بودند کسانی که سرشان درد می‌کرد برای این حرف‌ها و کلا محو یا ساقط شدند. یکی هم، همان صفایی فراهانی.

*پیش‌قراولی پرسپولیس ناهنجارشکن

شاید یکی از اولین نمونه‌هایش هم به حاج عباس انصاری‌فرد و ماجرای قهرمانی پرسپولیس در آسیا برگردد. البته آن ماجرا مستقیم به خود تلویزیون مربوط نمی‌شد. بیشتر بحث تابوشکنی برای واردکردن بحث اسپانسرینگ به فوتبال بود که در آن روزگاران جنایت و فساد اخلاقی تلقی می‌شد!! اصلا از این حرف‌ها تعجب نکنید اگر برای دهه ۷۰ و بعد از آن هستید. ما با این تفکرات دُگم بزرگ شدیم. از آدم‌هایی که بعد از بازی با خارجی‌ها غسل را واجب و نام پرسپولیس را فحش سیاسی و ضد ارزش و فوتبال را توطئه استکبار جهانی می‌دانستند، توقع بیش از آن نمی‌رفت. نتیجه‌اش این شد که مردم و هواداران پرسپولیس از دیدن قهرمانی تیم‌شان در آسیا محروم شدند! بعدها وقتی این بحث مطرح شد که تلویزیون باید از تبلیغات پیراهن تیم‌ها و اطراف زمین بهره ببرد این نظریه مطرح شد که شاید درد آن روز هم غیر از این نبود. هرچه‌ بود،پرسپولیس ناهنجارشکنانه، پیش‌قراول فوتبال ایران شد و این راه را برای تمام ورزش، فوتبال و باشگاه‌های ایران باز و هموار کرد.

*نان را بردند، سفره پرسپولیس خالی است

و اما امروزه، یکی از شوخی‌های روزگار این است که بدون حل چنین مسایلی در فوتبال ایران که بنیان‌های اصلی اقتصاد فوتبال را تشکیل می‌دهند، صحبت از خصوصی‌سازی به‌عنوان راهکار حل مشکلات می‌شود. برای طرح چنین ادعایی با این استحکام، باید نادان بود یا دیگران را نادان تلقی کرد.
پرسپولیس خصوصی باشد یا دولتی، تفاوتی در این مساله ایجاد نمی‌کند که هیچ حقی نسبت به حقوق خود ندارد. حقوقی که همه جای دنیا محترم شمرده می‌شود.
پرسپولیس چه حقی دارد که بخواهد در درامد حاصل از بازی‌هایش برای صداوسیما منتفع باشد. پرسپولیس چه حقی دارد که برای تولید برنامه‌ای که بیشترین مخاطب را برای صداوسیما به ارمغان می‌آورد، مبلغی را مطالبه کند. پرسپولیس وظیفه‌اش این است که به سنگین‌ترین هزینه‌ها و گران‌ترین بازیگران برای صداوسیما برنامه بسازد و دنده‌اش هم نرم. پرسپولیس حتی حق ندارد که به درامد تبلیغات تلویزیونی نظر داشته باشد که به لطف بازی‌های پرسپولیس حادث می‌شود. پرسپولیس حتی حق ندارد این انحصار و رانت را با پخش اینترنتی بشکند، چون مجوز این راهم خود صداوسیما باید بدهد. فقط می‌ماند همان لایو اینستاگرام که اگر همان هم بخواهد موی دماغ پول درآوردن صداوسیما بشود، جایش هست که بروند سراغش و آن‌ها را بفرستند سراغ پرسپولیس.
حوزه حق نداشتن‌های پرسپولیس به همین‌جا ختم نمی‌شود. پرسپولیس حق آن‌چنانی از تبلیغات محیطی بازی‌هایش هم ندارد.یعنی حقی که دارد فرق چندانی با حق آن تیمی نمی‌کند که حتی یک شرکت بازیافت هم حاضر نیست برای تبلیغ خودش در بازی‌های آن ریالی هزینه کند. پرسپولیس فقط حق دارد هزینه کند تا دیگران پول دربیاورند. پرسپولیس باید هزینه کند تا از صداوسیما گرفته تا فدراسیون و سایر باشگاه‌ها از بغل آن نان بخورند و حق پرسپولیس، سفره خالی از نان است. اصلا همان سفره هم از سر پرسپولیس زیاد است. اگر هم اجازه می‌دهند سر سفره باشد، برای پهن کردن و جمع‌کردن آن است و نه بیشتر. پس پرسپولیس باید حد خودش را بشناسد. پرسپولیس حتی حقی برای فروختن بلیت‌های نمایش‌های پرطرفدار و پرمخاطب خود ندارد. این هم سهم یک سری دیگر از افراد است. خیلی هم مدعی باشد یک‌دفعه می‌بینی برادر فلان وکیل مجلس و وزیر از کار درآمد و به باشگاه قشون‌کشی شد تا حساب کار دست پرسپولیس بیاید.

اصلا پرسپولیس را چه به این حرف‌ها و مطالبه حق. پرسپولیسی که تا همین چند وقت قبل حق و اختیار استفاده از اسم خودش را هم نداشت!
بله این‌ها ذره‌ای ناچیز از واقعیات تلخ این فوتبال هستند.
انتهای پیام/

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.