نه بوغ و کرنا، نه ساز و دهلپرسپولیس، خودت باش

0 13
نه بوغ و کرنا، نه ساز و دهلپرسپولیس، خودت باش

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: پرسپولیس، امروز چهارشنبه، اولین گام خود را در دور تازه لیگ قهرمانان آسیا برخواهد داشت و طبق آن مثل قدیمی که می‌گوید سالی که نکوست از بهارش پیداست، بی‌صبرانه منتظر نتیجه کار هستیم. در چنین تورنمت‌هایی بازی‌های اول خیلی مهم است. یک جورهایی مثل مشت اول است یا میخی که باید کوبیده شود. به هر حال این حرف مربیان است. روی بازی اول حساب ویژه باز می‌کنند. البته اوضاع شاید برای ما ایرانی‌ها کمی متفاوت باشد که وقتی می‌خواهیم کاری را شروع کنیم، افتابه باشد، لگن نیست. لگن باشد، آفتابه نیست. آفتابه و لگن باشد، آب نیست. آب باشد، آفتابه هم باشد، لگن باشد، جا تر است و بچه نیست!
گذشته از شوخی، برای ما ایرانی‌ها حداقل از نوع معاصر معنای چندانی ندارد که در شروع، همه چیز درست و مهیا باشد. پس می‌توانیم برای خودمان این آوانس را بدهیم که اگر اول کار هم خوب پیش نرفت، ادامه‌اش عالی باشد. درست مثل سال قبل که تا آسیا بخواهد بفهمد، چه شد، کاراز کار گذشته بود و دیگر محروم کردن یکی مانند آل‌کثیر هم دردی را دوا نمی‌کرد.
*این بار جنگ نابرابر به سود پرسپولیس
البته از این حرف‌ها که بگذریم، واقعا قرار نیست انتظار به مشکل خوردن این پرسپولیس را داشته باشیم آن هم برای لغو شدن ۷۰ دقیقه تمرین!
بحث ضعیف فرض کردن حریف نیست. این که برای هیچ تیمی جایز نیست ولی ر یک نگاه به کیفیت تیم‌ها، جایگاه و تجربه‌آن‌ها و پتانسیلی که دارند، اصلا قرار نیست در این گروه به مشکل بخوریم و مثلا نتوانیم از عهده تیمی مانند الوحده بر بیاییم.
البته فراموش نمی‌کنیم که سال ۲۰۱۹ از کجا خوردیم ولی جدای از مسایلی مثل داوری واقعا قرار نیست شاهد سستی پرسپولیس برابر تیم‌های گروه باشیم. در ارزیابی پتانسیل تیم های حاضر می‌توان یک سوال را مطرح کرد. کدام‌یک از تیم‌های گروه پنجم به نسبت مدعیان دیگری که در دیگر گروه‌ها حضور دارند، در قواره قهرمانی منطقه غرب اسیا و حضور در فینال است؟
اگر از هزار کارشناس فوتبال آسیا، در این باره سوال شود، گوا، الریان و الوحده چند رأی را به خود اختصاص می‌دهند؟ پرسپولیس چطور؟ این البته یک ملاک نهایی نیست ولی مثلا اگر برزیل نتولند به جام‌جهانی راه پیدا کند باید رفت و دید چه فاجعه‌ای اتفاق افتاده است هر چند اگر قرار باشد کارها درست انجام نشود این هم به سادگی اتفاق می‌افتد.
در چنین فضایی پرسپولیس قرار است اولین بهار قرن جدید را با لیگ قهرمانانی جدید آغاز کند. بهاری که عملکرد سرخ‌ها در آنچه در لیگ برتر ایران و چه در آسیا نیکو بودن و نبودن این سال را مشخص خواهد کرد، هر چند که در سفر به هند مشکلات عجیب و غریبی، پیش روی سرخ‌ها قرار گرفته باشد.
*جوجه را آخرپاییز می‌شماریم
سراغ یک ضرب‎المثل دیگر برویم. جوجه را آخر پاییز می‌شمرند. جالب شد. بازی‌ها اول بهار شروع می‌شود و در ماه آخر پاییز پایان می‌یابد.
پرسپولیس برای این که به شمردن جوجه‌ها برسد باید بهارش را نیکو آغاز کند. مساله فقط صعود کردن نیست. چگونه صعود کردن هم مهم است. معمولا صعود به‌عنوان تیم اول گروه راهکاری است برای این که حداقل در مرحله بعدی شانس برخورد با یک مدعی درجه یک دیگر کم شود. البته مساله به این‌جا ختم نمی‌شود. امسال تمام تیم‌های دوم صعود نمی‌کنند. در غرب ۲تیم از میان دومی‌ها می‌افتند تا ۸ تیم بالا برود. نمی‌شود ریسک کرد. یک چیز دیگر هم هست. بازی‌ها هر ۳روز یک بار است. اگر کار به جایی برسد که تا اخرین بازی مجبور به فوتبال با تمام انرژی و با استرس باشی، آن وقت تیمی که با تو در لیگ داخلی رقابت دارد و این روزها کناری می‌نشیند، آسان‌تر خواهد بود.
گوآ و الریان که بازی‌های داخلی‌آن‌ها تمام شده است، از این دغدغه‌ها ندارند. حتی خیال الوحده هم راحت است. خودش را هم بکُشد دیگر برای سال بعد سهمیه نمی‌گیرد ولی ماجرای پرسپولیس فرق می‌کند. پایان این مسابقات تازه برای پرسپولیس اول داستان است. اگر قرار است این سال نکو باشد باید نبرد سخت بهار را در لیگ‌برتر به سود خود خاتمه بدهیم. در این شرایط، واقعا مهم و کلیدی است که پرسپولیس نه تنها از گروه صعود کند بلکه بناید آن‌را در صورت امکان به یکی، دو بازی آخر بکشاند.
*نگاهی به همگروهی‌های بحران زده
پرسپولیس اکنون یک تیم کامل را در اختیار دارد. البته در یک بخش‌هایی شکننده هستیم اگر نفراتی را از دست بدهیم ولی در شرایط عادی، یکی از بهترین شرایط در چند سال اخیر وجود دارد اگر تست‌های کرونا به خیر بگذرد و مهره‌ای را جدا نکند.
شرایط برای حریفان متفاوت است. تیم هندی به ظاهر برای کسب تجربه می‌آید. لیگ آن‌ها نیمه‌های اسفند تمام شد و دور از شرایط مسابقه‌های رسمی به مسابقات می‌آیند. در همان لیگ هم خیلی به فکر این بازی‌ها نبودند. تعداد زیادی خارجی داشتند که نمی‌شد همه را با خود به آسیا بیاورند. آنگولو بهترین بازیکن این تیم از اسپانیا که بهترین گلزن لیگ هند بود نیست و یک اسپانیایی که بهترین پاسور آن‌ها هم بود نیست. به جای‌شان ۲جوان ۲۲ ساله هستند که مجموع بازی هر دوی آن‌ها در فصل قبل به ۶۰۰ دقیقه نمی‌رسد و البته یادمان نمی‌رود که یکی مثل مهدی عبدی هم خیلی برای ما بازی نمی‌کرد.
الریان، یک مربی با نام بزرگ دارد ولی با کلکسیونی از ناکامی و شکست در هفته‌های اخیر و در حالی که سر آخر نتوانست از بحران فنی و عدم کسب نتیجه خلاص شود حتی وقتی در روز آخر برابر تیمی از انتهای جدول بازی کرد. در نهایت هم الدحیل به داد آن ها رسید تا حداقل سهمیه پلی‌اف را برای دوره بعدی لیگ قهرمانان از دست ندهند. حالا هم امیدوارند با غلبه بر گوا، از تساوی و شکست رها شوند.
الوحده هم در این فصل، یک تیم میانه جدولی و متوسط در امارات بود که نمای کلی از اولین حریف پرسپولیس را می‌دهد.
البته از همه این‌ها که بگذریم، در این سال‌ها آموخته‌ایم که راز موفقیت در پرداختن و نگاه به خود است. نه تنها نباید مقهور بوق و کرنای حریفان شد و نه پیش پیش ساز و دهل به دست گرفت. پرسپولیس باید خودش باشد. متمرکز و مطمئن و آرام.

انتهای پیام/

اخبار و مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.