همراه ما باشید

تراکتورسازی همواره از حضور مربیان وطنی بهترین بهره را برده اما همچنان خارجی ها را ترجیح می دهد

غریبه های ناموفق

پیروزی نیوز - غریبه های ناموفق

جان توشاک 69 ساله با قرارداد سه ساله در میان استقبال پرشور هواداران و شادی غیر قابل وصف‌شان از حضور مربی کارنامه‌دار، به تبریز آمد،‌ اما پس از چند بازی و حذف از جام حذفی چمدانش را بست و رفت. حالا جرج لیکنز 69 ساله با همان استقبال و همان ستاره‌هایی که در کارنامه‌اش می‌درخشد سکان هدایت سرخپوشان تبریزی را برعهده گرفته و قرار است این تیم را به آرزوی دیرینه قهرمانی برساند. مالک تراکتورسازی وعده‌های زیادی در ابتدای فصل برای کهکشانی شدن تراکتورسازان داشت و هر روز یک خبر جدید از نقل و انتقالات در این تیم متمول تبریزی، لیگ برتر را تحت تاثیر قرار می‌دهد. آخرین نقل و انتقالات این تیم حالا ورود یک مربی بلژیکی است که سابقه هدایت تیم‌هایی چون اندرلخت، شارلوا و الهلال عربستان را در کارنامه خود دارد و در ۲ مقطع سرمربی تیم‌ ملی بلژیک بوده است.

به گزارش پیروزی؛ کارنامه جذب مربیان خارجی تراکتورسازی تبریز حالا به عدد 8 رسیده است و پس از واسیلی گوجا (رومانی)، ایوان دیمیترو (رومانی)، بوریس تیبیلیوف (روسیه)، ارنست میدن دروپ (آلمان)، تونی اولیویرا (پرتغال)، (ترکیه) و جان توشاک (ولز) حالا سکان هدایت این تیم به دست جرج لیکنز (بلژیک) سپرده شده است.

نگاهی آماری به عملکرد مربیان خارجی در این تیم نشان می‌دهد که روند جذب این مربیان چندان موفق و مورد انتظار نبوده و تراکتورسازان جز درباره یکی دو مربی در جذب خارجی‌های دیگر تنها سرمایه‌های مالی‌شان را از دست داده‌اند. تراکتورسازی در بدو تاسیس و پیش از انقلاب با حضور محمد بیاتی و حسین فکری دوران پرشکوهی را پشت سر گذاشتند. بعد از انقلاب به دلیل روابط تجاری با تراکتورسازی تبریز با تراکتورسازی بخارست، زمینه‌های حضور اولین مربی خارجی این تیم رقم خورد. واسیلی گوجا به ایران آمد و در اندک زمان کوتاهی توانست نتایج خیره کننده‌ای با تیم فوتبال تحت هدایت خود کسب کند تا برای همیشه مربی مورد پسند هواداران باشگاه تراکتورسازی باقی بماند. اما عملکرد او هم در رفت‌وبرگشت به تبریز دوباره همانی نشد که هواداران انتظار داشتند. چیزی که نشان می‌دهد جذب واسیلی گوجا هم بر اساس یک معیا و برنامه از پیش تعیین شده در مرتبه اول نبوده و تنها روابط تجاری دو واحد صنعتی ایران و رومانی شرایط حضورش در تبریز را رقم زد. او در بازگشت دوباره به این تیم نتوانست تراکتورسازی را به روزهای خوبش بازگرداند. اگر تونی اولیویرا را دیگر مربی نسبتا موفق این تیم بدانیم، تراکتورسازی با 5 مربی خارجی دیگرش هرگز نتوانست به موفقیت دست پیدا کند. حالا دوباره سکان این تیم در میان بیم و امیدهای هواداران به مربی خارجی دیگری سپرده شده است که 7 دهه از عمرش را گذرانده و با یک کارنامه خوب در گذشته و یک کارنامه بد در یکسال اخیر دوران کاری‌اش قرار است این تیم را در کورس رقابت‌های نیم فصل دوم هدایت کند.

نکته قابل توجه این است که لیکنز در 3 تیم اخیر خود عملکرد چندان موفقی نداشته و حضورش روی نیمکت الجزایر، مجارستان و ستاره ساحلی تونس کوتاه و ناکارآمد بوده است. او اوایل سال 2017 هدایت الجزایر را بر عهده گرفت و بعد از 5 بازی در حالی که یک پیروزی، 2 تساوی و 2 شکست در کارنامه ثبت کرد، پس از 89 روز از سمت خود کنار رفت. بعد از آن به مجارستان رفت و در 216 روزی که در این تیم حضور داشت، تنها 4 بازی انجام داد که حاصلش یک تساوی و 3 شکست بود. مدتی بعد هم این مسئولیت در تیم ستاره ساحلی تونس ادامه داد که عمر او روی نیمکت این تیم هم از 5 بازی فراتر نرفت و با 2 پیروزی و 3 تساوی غزل خداحافظی را خواند. لیکنز در مجموع 14 بازی در 3 تیم اخیر 3 برد، 6 تساوی و 5 شکست را ثبت کرده و دوران حضورش روی نیمکت این تیم‌ها در مجموع کمتر از یک سال بوده است. آماری که باز هم حکایت از عمکلرد ناموفق مدیران تبریزی برای جذب یک مربی موفق دارد. تاریخ نشان داده که تراکتورسازی بهترین روزها و مقام‌هایشان را با حضور مربیانی همچون محمد بیاتی، حسین فرکی، احد شیخ‌ویسی، امیر قلعه‌نویی و فراز کمالوند تجربه کرده است اما هواداران این تیم همواره امیدهای بیشتری به تکرار روزهای خوبشان با واسیلی گوجا داشته‌اند. امیدهایی که مدیران این تیم را همواره به جذب مربیان خارجی ترغیب می‌کند. همین فصل پیش بود که ارطغرول ساغلام با استقبال جمع کثیری از مردم تبریز وارد فرودگاه شهید مدنی شد. حضورش را نویدبخش روزهای خوب می‌دانستند اما ناکامی در کسب نتیجه تنها دلارهای این تیم را به کشور ترکیه سرریز کرد تا او با توافق و دریافت مبلغ قرارداد به زادگاهش بازگردد. با خصوصی شدن تراکتورسازی هم که پای جان توشاک ولزی مربی کارنامه‌دار فوتبال بریتانیا به تبریز باز شد. فرودگاه مدنی تبریز باز هم همان صحنه‌های تکراری هواداران پرشور را تجربه کرد و پیرمرد ولزی را در میان شور تی‌تی‌ها به وجد آورد. طلسم آمارهای ضعیف برای این مربی هم تکرار شد تا او برف تبریز را نبیند. حالا پای یک مربی خارجی دیگر به تبریز رسیده است. صحنه‌ها نشان از شادی بی حد و وصف هواداران این تیم دارد. آنهایی که مربیان خارجی را به خوب‌های وطنی ترجیح می‌دهند و حتی تلنگری از آمارهای بد مربیان جدیدشان نخورده‌اند. نمی‌توان انکار کرد که تراکتورسازی با چهره‌ای که امسال به خود گرفته است، یکی از جذاب‌ترین تیم‌های لیگ برتر است و دلیل این جذابیت تنها باید به یک مساله ختم شود‎؛ قهرمانی!

این تیم با وجود فاصله قابل توجه از صدر جدول، اما از مدعیان اصلی قهرمانی به شمار می‌رود. بدون شک به خدمت گرفتن لیکنز با این آمار نه‌چندان خوب یک ریسک بزرگ برای قهرمانی است که سرخپوشان تبریز سال‌هاست در حسرت آن مانده‌اند، چرا که اگر او نتایج ضعیفی بگیرد، علاوه بر ضرر مالی در صورت اخراجش، تبریزی‌ها را هم از کورس قهرمانی عقب می‌اندازد و باید یک فصل دیگر برای فتح جام انتظار بکشند. البته می‌توان که این بار مالک خصوصی تراکتورسازی برخلاف جان توشاک، خرید خوبی داشته و حضور او در تبریز منجر به صعود تراکتورسازان به صدر جدول هم شود.

مریم سرخوش

 انتهای پیام/

درباره نویسنده

سميه  قديري

سميه قديري مشاهده تمام مطالب

روزنامه نگار ورزشي

ثبت دیدگاه