همراه ما باشید

توجه به تیم‌های پایه، درس مهم فصل محرومیت

به اسمِ هزینه، به کامِ سرمایه

به اسمِ هزینه، به کامِ سرمایه

پیروزی نیوز - به اسمِ هزینه، به کامِ سرمایه

هنوز خیلی از روزهای سخت محرومیت از دو پنجره نقل و انتقالاتی فاصله نگرفته‌ایم. دو نیم فصلِ عجیبی که به واسطه پرونده عجیب‌تر مثلث طارمی – طاهری- ترکاشون پیش روی محبوب ترین باشگاه ایرانی قرار گرفت.

به گزارش پیروزی، زمانی که فیفا رأی به محرومیت پرسپولیس داد، همه از این خبر شوک شده بودند، اما نگاه ابتدایی این بود که تیم پروفسور، تیم کاملی است و با این بضاعت در ادامه راه لااقل تا یک سال آینده دچار مشکل نخواهد شد اما وقتی نیم فصل دوم لیگ برتر گذشته تمام شد و بعد از جدایی مهدی طارمی (الغرافه) و صادق محرمی (دیناموزاگرب) چندین ستاره دیگر هم ساز جدایی کوک کردند، نگرانی‌ها افزایش پیدا کرد.

در بین بازیکنان شاخصی که قراردادشان تمام می‌شد و پیشنهادهای خارجی هم داشتند، درنهایت کمال کامیابی‌نیا و علیرضا بیرانوند در پرسپولیس ماندند، اما فشردگی بازی‌های لیگ و جنگیدن تیم در چند جبهه داخلی و آسیایی، باعث شد که پرسپولیس در این مسیر چندین بازیکنش را به خاطر پارگی رباط از دست بدهد و به همین دلیل دست برانکو هر روز بسته‌تر از قبل می‌شد.

او فقط یک تیم کامل داشت و نیمکت‌نشینانش را بازیکنان جوانی تشکیل می‌دادند که عموما سابقه لیگ برتر نداشتند.

 

* امیدهایی که یارِ تیم پروفسور بودند

درست در زمانی که پروفسور شاگردانش را یکی پس از دیگری به خاطر مصدومیت از دست می‌داد و دستش هر لحظه برای تعویض فنی و تاکتیکی بسته‌تر از قبل می‌شد، این جوانان دیگر رده‌های سنی بودند که به کمک تیم می‌آمدند. همان مقطع افسوس خوردیم که اگر باشگاه طی سال‌های گذشته توانسته بود سرمایه‌گذاری بهتری روی تیم‌های پایه‌اش داشته باشد می‌توانست مقطع محرومیت را خیلی راحت‌تر پشت سر بگذارد.

در همان مقطع سخت که تیم‌های پایه پرسپولیس هم همراه با بزرگسالان از یارگیری محروم شده بودند و اجازه عقد قرارداد تازه نداشتند، تیم‌های نونهالان، نوجوانان، جوانان و امید به هم بازیکن می‌دادند و به این شکل یک فصلِ کامل درحالیکه برخی تیم‌ها خودشان حتی یک تیم 11 نفره هم نمی‌شدند، با محرومیت سپری شد.

برانکو هم نزدیک به 7-8 بازیکن از تیم امیدها گرفت، درحالیکه آنها خودشان کمبود یار داشتند اما با توجه به اینکه بحث لیگ برتر و لیگ قهرمانان مطرح بود، همه تیم‌ها باید به تیم بزرگسالان کمک می‌کردند و البته تیم‌های پایه گاها از این موضوع متضرر شده و نمی‌توانستند در بازی‌های حساس خود از بازیکنان شاخص و ستاره‌شان استفاده کنند. پارگی رباط عماد علیپور که در تمرین تیم بزرگسالان رخ داد هم یکی از آن دست دردسرهایی بود که فصل محرومیت و کمک به تیم بزرگسالان مسبب آن بود.

در همان زمان بارها و بارها از زبان کادرفنی تیم‌های پایه پرسپولیس مصائبی را شنیدیم که آنها به دلیل محرومیت از پنجره نقل و انتقالاتی با آن مواجه هستند. به قول اسماعیل حلالی، «گرچه خیلی سخت گذشت و آن زمان همه کلافه و عصبی شده بودیم، اما حالا که از آن مقطع خارج شدیم، همه چیزهای خیلی زیادی را یاد گرفته‌ایم، چیزهایی را به دست آوردیم که شاید در وضعیت طبیعی به دست نمی‌آوردیم.»

اگر محصول دو پنجره نقل و انتقالاتی، توجه بیشتر به تیم‌های پایه باشد، آن وقت می‌توانیم مدعی شویم که محرومیت، بزرگ‌مان کرده است، می‌توانیم بگوییم از دل سختی و مصائب فراوان، خودمان را ساخته‌ایم و حالا می‌دانیم باید چه کارهایی در باشگاه انجام دهیم.

 

* تحقق رویای باشگاه شدن با اهمیت به تیم‌های پایه

باشگاه شدن چیزی است که همیشه مد نظر جعفر کاشانی مرد کاملا پرسپولیسی تاریخ، قرار داشته. رئیس هیئت مدیره باشگاه هر بار که در هر موضوعی خطاب قرار بگیرد، در مورد الزام تبدیل پرسپولیس به باشگاه صحبت می‌‌کند و بر کسی پوشیده نیست که چقدر رسیدگی و حمایت از تیم‌های پایه در تحقق این رویای بزرگ دخیل است.

مدیران باشگاه قطعا می‌دانند که رسیدگی به تیم‌های پایه و اختصاصی بخشی از بودجه باشگاه به این حوزه، هزینه نیست، بلکه سرمایه‌گذاری است چراکه در این میان بازیکنان مستعد زیادی شناسایی شده و مربیان کارکشته و کاربلد روی آنها کار می‌کنند تا درنهایت در اختیار تیم بزرگسالان قرار بگیرند و این تیم بزرگسالان است که ویترین افتخارات باشگاه محسوب می‌شود. اگر بپذیریم که هزینه کردن در تیم‌های پایه، از این جیب به آن جیب کردن است و در تمامی باشگاه‌های بزرگ دنیا، خیلی از ستاره‌ها از همین تیم‌های پایه متولد شده‌اند، آن وقت بخشی زیادی از راه را طی کرده‌ایم.

در همین رابطه پیشکسوتان باشگاه، خصوصا آنهایی که تجربه کار کردن در رده سنی پایه را داشته‌اند از جمله محمود کلهر،‌ اسماعیل حلالی و... هم اذعان دارند که تا چه حد توجه به تیم‌های پایه می‌تواند آینده تیم بزرگسالان را تضمین کند.

 

مرضیه دارابی

انتهای پیام/

درباره نویسنده

مرضيه  دارابي

مرضيه دارابي مشاهده تمام مطالب

روزنامه نگار ورزشي

ثبت دیدگاه