همراه ما باشید

بانوی شکارچی در انتظار طوفان، خشمگین تر از همیشه/سنگین ترین شکست تاریخ آث میلان در ۲۱ سال اخیر را برگامویی ها رقم زدند

بانوی شکارچی در انتظار طوفان، خشمگین تر از همیشه/سنگین ترین شکست تاریخ آث میلان در ۲۱ سال اخیر را برگامویی ها رقم زدند

پیروزی نیوز - بانوی شکارچی در انتظار طوفان، خشمگین تر از همیشه/سنگین ترین شکست تاریخ آث میلان در ۲۱ سال اخیر را برگامویی ها رقم زدند

آتالانتا با درخشش خیره کننده یوسیپ ایلیچیچ، موفق شد آث میلان را با ۵ گل در هم بکوبد و به این ترتیب، سنگین ترین شکست روسونری را در ۲۱ سال گذشته رقم بزند.

حالا آتالانتا که با ۱۰ امتیاز اختلاف نسبت به رقیب هم ایالتی در جدول رده بندی، ۳۱ امتیازی و در رده پنجم است، باید به انتظار بازی های سختش در لیگ ایتالیا و همچنین دیدار مقابل والنسیا در مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا برود. دیدارهایی که عیار واقعی شاگردان جان پیرو گاسپرینی را مشخص خواهد کرد.

آتالانتا در تاریخ ۱۱۲ ساله اش، فصل گذشته با ایستادن در رده سوم جدول سری آ، توانست برای اولین بار مجور حضور در معتبرترین رقابت فوتبال باشگاهی در قاره سبز را به دست آورد و به لیگ قهرمانان اروپا راه یابد. تیمی که بهترین دستاوردش در طول تاریخ، تنها یک مرتبه قهرمانی کوپا ایتالیا (جام حذفی) در سال ۱۹۶۳ بوده و پس از آن، همواره برای سقوط نکردن به سطحِ پایین تر فوتبال ایتالیا تلاش کرده است. تلاشی که گاهی اوقات مثمر ثمر بوده و گاهی اوقات نیز نتوانسته مانع از سقوط کردنشان شود.
آتالانتا، دوشیزه ای فراموش شده از شهری دور افتاده در شمال ایتالیاست. برگامو، شهری با بافتِ کهن در ایالت تجاریِ لُمباردی. شهری قدیمی که در روزگار مدرن، تنها امیدش به تیمی است که آبی و مشکیِ راه راه می پوشد.
در روزگارانِ روم باستان، مردی که علاقه مند به فرزندِ پسر بود، هنگامی که متوجهِ دختر بودنِ فرزندش شد، او را در جنگلی بر روی قله کوه رها کرد. آتالانتا دختری بود که کسی انتظارِ زنده ماندنش را نداشت؛ اما توسط ماده خرسی تغذیه و توسط شکارچیان نگه داری شد تا زنده بماند به امید آینده؛ آینده ای که نام و تصویرش نقش ببندد بر لوگو تیمی در فوتبال ایتالیا.
تیم فوتبال آتالانتا نیز داستانی کم و بیش شبیه به زندگیِ بانوی شکارچی دارد. تیمی که توجه زیادی به آن نمی شود و همواره زیر سایه‌ی ۲ ابر قدرت فوتبال در استان لُمباردی مانده است. آث میلان و اینتر میلان که از ابتدای تولد، امکانات و هوادار را در کنارشان دیده اند و هوادارانی در سر تا سر جهان دارند؛ اما هواداران آتالانتا، فقط و فقط در برگامو خلاصه می شوند.
آتالانتا هرگاه قصد داشته خودش را به بام ایتالیا و پس از آن، اروپا برساند، همین تیم های هم ایالتی همچون برادرانی نا تنی جلوی پیشرفتش را گرفته اند و مانع از پیشرفتِ بیش از اندازه اش شده اند.
اما پس از تجربه‌ی چهار سال حضور در لیگ اروپا، سرانجام فصل ۱۹-۲۰۱۸ برای آتالانتا فرا رسید. فصلی که بانوی شکارچی تشنه تر از همیشه برای دویدن و شکار کردن بود. آنها با مربی گری جان پیرو گاسپرینی، فصل را با کسب تنها یک پیروزی از هشت بازیِ ابتدایی آغاز کردند؛ اما با شروع نیم فصل دوم و ثبت رکورد ۱۳ بازی بدون شکست، در انتها با کسب ۶۹ امتیاز بالاتر از اینتر میلان ایستادند و مجوز حضور در لیگ قهرمانان اروپا را برای اولین بار به دست آوردند.
کسب یک نتیجه مساوی در جوزپه مه آتزا مقابل نرآتزوری و پیروزی ۴ گله در خانه مقابل این تیم، مانع از قرار گرفتن در گروه مرگ رقابت های لیگ قهرمانان اروپا شد و هم گروهی با بارسلونا و دورتموند، ماند برای برادرِ ناتنی.
آتالانتا با منچستر سیتی، شاختار دونتسک و دینامو زاگرب هم گروه شد.
شروع نا امید کننده در بازی های ابتدایی، ۳ باخت پیاپی در برابر حریفان، چسبیدن به قعرِ جدول بدون امتیاز و ۱۱ گل خورده، به نظر می رساند که آنها اولین تیمی خواهند بود که باید با رقابت ها خداحافی کند؛ اما یک تساوی برابر سیتیزن ها در هفته چهارم، آتالانتا را امیدوار نگه داشت و پس از آن کسبِ پیروزی های ۲ و ۳ گله در بازی های دور برگشت مسابقات، باعث شد بانوی شکارچی که با زنده ماندن خو گرفته بود، دوباره طعمِ زنده ماندن را بچشد و به عنوان تیم دوم گروه C به جمع شانزده تیم برتر لیگ قهرمانان برسد.
این اتفاق درحالی رخ داد که در سایر گروه ها، آژاکس با کسب ۱۰ امتیاز و اینتر میلان، بنفیکا و سالزبورگ با ۷ امتیاز، وداع تلخی با این رقابت ها داشتند.
آتالانتا اکنون چشم به آینده نسبتاً دشواری که انتظارش را می کشد دارد و باید در طول یک ماه، به مصاف اینتر میلان، پارما و والنسیا برود. دیدار مقابل والنسیا در یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا و امیدوار به رسیدن به جمع هشت تیم برتر اروپا. نتیجه ای که هرچند کمی دور از انتظار است؛ اما تا به همین جای کار نیز آتالانتا فراتر از انتظار ظاهر شده و تنها یک قدم با رسیدن به جمع هشت تیم برتر فاصل دارد. یک قدمی که اگر آن را با موفقیت طی کند، “تاریخ ساز” خواهد شد و در غیر این صورت، “خاطره ساز”.
مهم این است، در سال هایی که ابرقدرت های ایالت لمباردی در اروپا ناکام بوده اند، آتالانتا از برگامو به جمع شانزده تیمِ برتر این قاره رسیده و بَندیِرو “Bandierù” در پیچِ شمالی، از همیشه برافراشته تر

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه