همراه ما باشید

چرا اشتباه بازی مقابل ژاپن دوباره تکرار شد؟/وقتی رقیب از تجربیات گذشته درس می‌گیرد و ما نمی‌گیریم

چرا اشتباه بازی مقابل ژاپن دوباره تکرار شد؟/وقتی رقیب از تجربیات گذشته درس می‌گیرد و ما نمی‌گیریم

پیروزی نیوز - چرا اشتباه بازی مقابل ژاپن دوباره تکرار شد؟/وقتی رقیب از تجربیات گذشته درس می‌گیرد و ما نمی‌گیریم

یک سال و چند روز از شکست سنگین تیم ملی ایران مقابل ژاپن در مرحله نیمه نهایی جام ملت های آسیا ۲۰۱۹ می‌گذرد اما هنوز هم صحبت درباره اشتباهات مدافعان ایران در آن بازی، راهی به بحث های داغ فوتبالی پیدا می‌کند.

سوال اصلی فوتبال دوستان که هنوز هم جواب درستی برای آن پیدا نشده و نخواهد شد، این است که “چرا همیشه معترضیم؟!”

هنوز سوت داور به صدا در نیامده که بازیکنان به سمت داور هجوم می‌برند و با شدت هرچه تمام تر بر سر قاضی میدان داد و هوار می‌کشند. سوتی که به صدا در نیامده نیز تفاوتی ندارد که به سود ما باشد یا به ضررمان.

کافی است صحنه گل اول الدوحیل در بازی روز سه شنبه را دوباره به تماشا بنشینید. درحالی که توپ بازی هنوز هم در جریان است و بازی ادامه دارد، مدافعان پرسپولیس در چه وضعیتی قرار دارند؟

توپ در حدود چهار الی پنج متر با خط عرضی زمین فاصله دارد که محمد حسین کنعانی زادگان به امید گذشتن توپ از خط، سر جایش میخکوب شده و نگاهش به سمت مخالف زمین است تا پرچم کمک داور را برافراشته ببیند؛ شجاع خلیل زاده نیز به محض زمین خوردن محمد نادری در محوطه جریمه خودی، بدون توجه به جریان بازی به سمت داور هجوم می‌برد تا طبق معمول با داد و هوار بر سر داور، نظر قاضی میدان را برگرداند! نظری که اصلاً اعلام نشده است. اما در میانه راه، ناگهان پشیمان شده و باز می‌گردد تا وظایف دفاعی را به انجام برساند.

همان رفت و برگشت نصفه و نیمه نیز کافی است تا ماریو مانژوکیچ، بازیکن زهر دار الدوحیل که تجربه بازی در فینال جام جهانی و فینال لیگ قهرمانان اروپا را در کارنامه دارد، آزادانه در میان ۲ مدافع پرسپولیس جولان بدهد و با یک ضربه سر آرام، کنج دروازه علیرضا بیرانوند را فرو بریزد.

همین گل کافی بود تا تمرکز قهرمان بی چون و چرای فوتبال ایران بر هم بریزد و پنج دقیقه بعد نیز، خط دفاعی مستحکم پرسپولیس که همواره نقطه قوت ارتش سرخ در چند سال گذشته بوده، در مقابل مهاجمان با تجربه و حرفه‌ای الدوحیل همچون معز علی، ادمیلسون جونیور و ماریو مانژوکیچ، تبدیل به پاشنه آشیل تیم در ۱۵ دقیقه ابتدایی چنین دیدار حساسی بشود.

همین ۲ گل هم کافی است تا الدحیل که درس های بزرگی از تجربه ناموفق گذشته اش در ورزشگاه آزادی گرفته است، در لاک دفاعی فرو برود و با ۱۱ بازیکن، مشغول به دفاع کردن در زمین خودی بشود. به هر حال، پرسپولیس چیزی از دست نداده و این اولین بازی از شش بازی ارتش سرخ در آسیا بود. هنوز پنج دیدار برای قهرمان ایران در دور گروهی لیگ قهرمانان آسیا باقی مانده و این تعداد بازی یعنی حداکثر ۱۵ امتیاز؛ امتیازی که برای صعود به عنوان صدر نشین گروه C این رقابت ها کافی است.

تفکر غالب هواداران ارتش سرخ، این است که باخت در برابر الدحیل در بهترین زمان ممکن اتفاق افتاد. قبول، باخت در اولین دیدار دور گروهی، بدون شک قابل جبران است؛ اما به شرطی که از اتفاقات رخ داده در آن، درس بگیریم و دیگر تکرارش را شاهد نباشیم.

همین الدحیل که در سال ۲۰۱۸، بازی رفت در ورزشگاه خانگی را با برتری یک بر صفر پشت سر گذاشته بود، برای صعود به مرحله نیمه نهایی رقابت ها، به یک گل زده در ورزشگاه آزادی و پس از آن فرو رفتن در لاک دفاعی نیاز داشت. قهرمان قطر، دقیقه ۳۳ با خوش شانسی کریم بوضیاف به این گل دست یافت اما بر خلاف انتظار، در لاک دفاعی فرو نرفت تا با درایت برانکو، خستگی ناپذیری بازیکنان خسته پرسپولیس و حمایت بی نظیر هواداران، معجزه آزادی در آن بازی رقم بخورد و پرسپولیس محروم از نقل و انتقالات، یکی از به یاد ماندنی ترین بازی های تاریخش را تجربه کند.

الدحیل، از آن بازی که نتیجه اش جبران ناپذیر بود و نیمه نهایی آسیا را به سبب اشتباهاتش از دست داد، به بهترین شکل ممکن درس گرفت و تجربه هایش از آن بازی را در بازی روز سه شنبه به کار گرفت؛ به ثمر رساندن ۲ گل و رسیدن به حاشیه امنیت مناسب و پس از آن فرو رفتن در لاک دفاعی. سبک بازی که جواب داد و تعویض های هجومی سرمربی پرسپولیس نیز گره گشا نبود.

نه قصد به حاشیه بردن تیم را داریم و نه زحمات بازیکنان تیم محبوبمان را زیر سوال می‌بریم. برعکس، به عنوان یک هوادار، اعتماد تمام و کمال به سرمربی محبوب و محجوب ارتش سرخ، یحیی گلمحمدی را داریم و بی چون و چرا، از تصمیماتش حمایت می‌کنیم.

پرسپولیس چیزی را از دست نداده و سرمربی محبوبمان نیز صلاح پرسپولیس را بهتر از هر کس دیگری می‌داند. سبک کار یحیی در پرسپولیس، متفاوت از نتیجه محوری است و همین تعداد بازی، برای پی بردن به بازی های تکنیکی و مالکانه‌ای که حتی قهرمان قطر را در ورزشگاه خانگی مجبور به دفاع کردن می‌کند، کافی است.

در بازی مقابل الدحیل، پرسپولیس توپ و میدان را در اختیار داشت؛ اما آمار فوق العاده ۲ برابر پاس سالم نسبت به غول قطری و همچنین مالکیت توپ ۶۵ درصدی در ورزشگاه عبدالله بن خلیفه، کارساز واقع نشد و هیچ یک از توپ های سرخپوشان، راهی به دروازه امین لکومته نداشت.

بگذریم…

پرسپولیس با ۵ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم جدول رده بندی لیگ برتر، قاطعانه به صدر تکیه زده، تا رسیدن به فینال جام حذفی یک قدم بیشتر فاصله ندارد و در ابتدای لیگ قهرمانان اروپا نیز چیزی از دست نداده است.

همچنین یحیی گل محمدی نیز روی نیمکت ارتش سرخ راه دور و درازی در پیش دارد و چنین اشتباهات تاکتیکی، چندان چیز عجیبی نیست. مهم، همان حمایت بی چون و چرایی است که بدون شک از جانب هواداران بی نظیر پرسپولیس دریافت کرده، می‌کند و خواهد کرد. خاطره سازی های یحیی با پرسپولیس و هوادارانش، از راه خواهند رسید و تشویق های ایسلندی هشتاد هزار نفره در جهنم آزادی، چندین و چند بار برای سرمربی محبوب اتفاق خواهند افتاد.

از پرسپولیس، در همان دوران درخشانی که برانکو ایوانکوویچ را روی نیمکت داشت نیز چنین اشتباهاتی را شاهد بودیم و نمونه بارزش، بازی مقابل الهلال عربستان در نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۷ بود.

روی سخنمان با معترضان بی چون و چرا به داور، در جریان بازی است. البته اگر گوش شنوایی وجود داشته باشد. مگر نه این است که رویاهای چندین و چند ساله فوتبال ایران، در نیمه نهایی جام ملت ها مقابل ژاپن، با یک اشتباه بچگانه و آماتور گونه از دست رفت و انتظار کشیدنمان برای ایستادن روی قله آسیا، چهار سال دیگر تمدید شد؟!

باید از این اشتباهات درس گرفت. همان کاری که الدحیل کرد. اگر الدحیل در ورزشگاه آزادی، کمی محتاط تر بازی میکرد، شاید به جای پرسپولیس در نیمه نهایی و فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸ حاضر می‌شد و هرگز معجزه آزادی رقم نمی‌خورد.

الدحیل، بهترین درس را از اشتباهاتش گرفت و تجربه‌اش را به موقع به کار بست. در بازی روز سه شنبه، این تیم قطری، پس از به ثمر رساندن گل دوم، طمع به گلباران کردن پرسپولیس نکرد و نتیجه‌اش را هم دید. با دفاع چند لایه و حساب شده، ابتکار عمل ارتش سرخ را خنثی کرد و پیروز میدان لقب گرفت.

اعتراض به سوت داوری که هنوز به صدا در نیامده، هیچ چیز خاصی را تغییر نمی‌دهد و بهانه تراشی های معمول پس از واگذار کردن بازی همچون، “دلارهای نفتی” و “فوتبال ایران چیزی از ارزش هایش را از دست نداد” و “بودجه ۲ بازیکن از این تیم ها برابر است با بودجه یک فصل تیم ایرانی” دردی را دوا نمی‌کند.

از این پس، پرسپولیس باید آماده رویارویی با دفاع چند لایه از جانب همه تیم ها باشد و باید راه حلی برای باز کردن دروازه اینگونه حریفان پیدا کرد. پرسپولیس قهرمان ایران است و طبیعی است که حریفان، از تیم های قعر جدولی در فوتبال ایران گرفته تا تیم های متمول و تا دندان مسلح حاشیه خلیج فارس، با ترس و با ترکیب دفاعی در مقابلمان حاضر شوند.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه