همراه ما باشید

نیش زهردار زنبورهای سرخ/لیورپول برای کسب عنوان شکست ناپذیر، شاید شایسته ترین؛ اما هرگز بهترین نبود

نیش زهردار زنبورهای سرخ/لیورپول برای کسب عنوان شکست ناپذیر، شاید شایسته ترین؛ اما هرگز بهترین نبود

پیروزی نیوز - نیش زهردار زنبورهای سرخ/لیورپول برای کسب عنوان شکست ناپذیر، شاید شایسته ترین؛ اما هرگز بهترین نبود

غرور، غرور و غرور… عاملی که می‌تواند در یک شب و در یک لحظه، ساخته‌های طولانی مدت یک تیم را بر سرش آوار کند. قرمزهای آنفیلد شنبه شب، در حالی پا به استادیوم ویکاریج رود گذاشتند که غرورشان سر به فلک می‌کشید.

به نظر نمی‌رسید که لیورپول کار سختی مقابل واتفورد رده نوزدهمی داشته باشد و هوادارن منتظر بودند یک پیروزی دیگر به نام یورگن کلوپ و شاگردانش رقم بخورد تا پس از آن، شاهد کسب رکورد بیشترین پیروزی متوالی برای یک تیم در لیگ برتر فوتبال انگلیس (۱۹) توسط تیم محبوبشان باشند.

نیمه اول با حساب صفر بر صفر به پایان رسید و مالکیت عجیب و غریب توپ و میدان توسط شاگردان کلوپ، نشان از عطش بالای گلزنی آنها داشت. با به صدا درآمدن سوت آغاز بازی در نیمه دوم اما ورق برگشت. ایسماعیلا سار، تنها ۹ دقیقه برای باز کردن دروازه آلیسون وقت می‌خواست و ۶ دقیقه بعد نیز روی تعلل مدافعان لیورپول، توانست گل دوم را به ثمر برساند و تبدیل به اولین بازیکنی شد که این فصل موفق به ثبت بریس مقابل لیورپول می‌شود.

دقیقه ۷۲ نیز ایسماعیلا سار پاس گل سوم را برای تروی دینی فرستاد تا لیورپول، اولین شکست این فصلش در لیگ برتر فوتبال انگلیس را اینگونه شاهد باشد.

موضوعی که پیش از این برایمان مسلم شده، عدم توفیق لیورپول در این سبک از بازی تا پایان فصل بود. موضوعی که خواه یا ناخواه، دامن گیر یورگن کلوپ می‌شد و سر بزنگاه، نسخه‌شان را می‌پیچید.

پاس کاری‌های متعدد و درصد مالکیت بسیار بالا نسبت به تیم رقیب؛ اما ناکام در رسیدن به دروازه حریف و گشودنش.

بازیکنان لیورپول در بازی مقابل واتفورد، ۶۱۸ پاس صحیح رد و بدل کردند که این تعداد پاس برای حریفشان ۱۹۷ بود. مالکیت ۷۱ درصدی قرمزهای آنفیلد در این بازی نیز جای خود دارد.

واتفورد توانست با هوشیاری ایسماعیلا سار و تروی دینی، تنها با ۲۹% مالکیت توپ، ۶۶% دقت پاس و ۱۴ شوت که ۵ تای آنها درون چارچوب دروازه آلیسون بود، سنگین ترین شکست یک تیم صدر جدولی توسط یک تیم قرار گرفته در منطقه سقوط را پس از ۳۵ سال به نام خودش رقم بزند.

زنبورهای سرخ، مختصر و مفید بازی کردند و علیرغم به ثمر رساندن ۳ گل، نگذاشتند تعداد شوت های درون چارچوب لیورپول، به بیش از عدد یک برسد. قرمزهای آنفیلد در روزی که محمد صلاح، روبرتو فیرمینو و سادیو مانه نشانی از همان سه عنصر خط تهاجمی لیورپول نداشتند، در فاز دفاعی نیز عملکرد غیر قابل قبولی داشتند و زوج دژان لوورن و ویرجیل فن دایک در قلب دفاع، برایشان خوشایند نبود.

حالا نه تنها بازیکنان، کادر فنی و هوادارن لیورپول؛ بلکه آرسنالی‌ها و شاید تمامی فوتبال دوستان لیگ برتر انگلیس، روز ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ و نام ایسماعیلا سار را از یاد نخواهند برد. روزی که یک تیم رده نوزدهمی از ۲۴ کیلومتری شمال غرب لندن، اولین باخت فصل لیورپول در لیگ برتر  را رقم زد و کاپ طلایی پرمیر لیگ را در موزه افتخارات تیم سرخپوش لندن نگه داشت.

لقب شکست ناپذیر، بازهم برای آرسنال تحت هدایت آرسن ونگر و شاگردانش باقی ماند و شاید لیورپول برای رسیدن به این افتخار، بیش از حد مغرور شده بود.

تلقین شدن “بردن در روزهای حتی خوب نبودن” به شاگردان یورگن کلوپ، ضربه مهلک و جبران ناپذیری به پیکره بهترین لیورپول تاریخ زد. یک تیم شگفت انگیز برای شکست ناپذیر بودن، فقط و فقط باید بهترین باشد.

روند ۳۶ بازی پیاپی گلزنی قرمزهای آنفیلد، در روزی متوقف شد که شاگردان نایجل پیرسون، کمال استفاده را از خوب نبودن یک “تیم” بردند.

حتی اگر یورگن کلوپ و بازیکنان این تیم، از بی اهمیت بودن خراب شدن رکوردشان صحبت کنند و هواداران، هرگز تنها قدم نخواهی زد را شانه به شانه یکدیگر فریاد بزنند؛ محال است واتفورد را از یادشان ببرند. غیر ممکن است خراب شدن رکورد شکست ناپذیری و از همه مهمتر، خداحافظی با جام طلایی، بی اهمیت بوده باشد.

حباب غرور لیورپول، حتی بعد از بازی کسل کننده مقابل اتلتیکو مادرید در لیگ قهرمانان اروپا نیز نترکید و حالا باید تقاص آن غرور بیجا، فرارهای رو به جلو و همان تفکر از پایه غلط را پس بدهند. آنها شاید شایسته ترین باشند؛ اما هرگز بهترین نبوده اند.

از نقطه ضعف‌ها که بگذریم، لیورپول هنوز هم اختلافش با نزدیک ترین تعقیب کننده، ۲۲ امتیاز است و شکستن رکورد ۳۰ ساله، روز به روز، ساعت به ساعت و ثانیه به ثانیه نزدیک تر می‌شود.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه