همراه ما باشید

به خداحافظی تلخ تو سوگند/یک سال پس از آخرین حضور پروفسور روی نیمکت، پرسپولیس هنوز هم قهرمان بلامنازع فوتبال ایران است

به خداحافظی تلخ تو سوگند/یک سال پس از آخرین حضور پروفسور روی نیمکت، پرسپولیس هنوز هم قهرمان بلامنازع فوتبال ایران است

پیروزی نیوز - به خداحافظی تلخ تو سوگند/یک سال پس از آخرین حضور پروفسور روی نیمکت، پرسپولیس هنوز هم قهرمان بلامنازع فوتبال ایران است

روزی که آقای سرمربی در کمال ناامیدی و بحران، از پله‌های فرودگاه پایین آمد، حتی خوشبین ترین هوادار ارتش سرخ نیز تصورش را نمی‌کرد که در طول مربی گری برانکو ایوانکوویچ در پرسپولیس، این تیم تبدیل به قهرمان بلامنازع فوتبال ایران شود و پس از ۵ سال، اکنون سرخ ترین تیم فوتبال ایران از همیشه به پوکر قهرمانی نزدیک تر.

امیر عباس زمانیان – خبرنگار: برانکو ایوانکوویچ، در اولین فصلی که از ابتدا سکاندار هدایت سرخپوشان بود، با تیمش تا قعر یک جهنم فوتبالی رفت و طناب ماندگاری‌اش به مو رسید؛ اما پاره نشد. روزی که سکوهای اهواز، برای اولین بار شاهد جاری شدن چشمه‌های احساس از چشمان برانکوی همیشه مغرور بود، تشویق‌های بی امان هواداران قطع نشد و نقطه عطف پرسپولیس با برانکو، همان روز، همان ساعت، همان دقیقه و همان لحظه شد.

برانکو ماند و پرسپولیس را تبدیل به همان پرسپولیسی کرد که هواداران انتظارش را داشتند. بی‌راه هم نیست اگر بگوییم پرسپولیس، برانکو را تبدیل به همان برانکوی فاتح کرد. هرچه که بود و هرچه که شد، مهم این است وعده این مرد کروات، به حقیقت پیوست: “میراث من برای پرسپولیس، این است که ارتش سرخ تا ۱۰ سال شخصیت قهرمانی خواهد داشت”

طی چهار سال، برانکو انواع و اقسام افتخارات را با پرسپولیس و پرسپولیس ۷ قهرمانی را با برانکو تجربه کرد. دستاوردهایی که در حالت عادی، بیش از ۱۰ سال برای رسیدن به آنها طول خواهد کشید. محرومیت باشگاه، نیمکت خلوت و دستان خالی نیز مانع از افتخار آفرینی برانکو نشد و ایوانکوویچ، پرسپولیس را معجزه وار تا فینال آسیا رساند.

درحالی که جام در یک قدمی فرمانده ارتش سرخ بود، پاهای خسته سربازانش یارای رسیدن به آن را نداشت و پرسپولیس در فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸، مغلوب گوزن‌های ژاپنی شد؛ اما تصاویری که از آن روز به ثبت رسید، تا ابد حسرت همراه با افتخار را برای هواداران به جا گذاشت.

روز ۱۲ خرداد ۱۳۹۸ اما یک روز جاودان در تاریخ پرسپولیس است. روزی که طلسم ناکامی‌های پرسپولیس و برانکو در جام حذفی فوتبال ایران پس از ۷ سال شکسته شد و ارتش سرخ با غلبه بر داماش، توانست هر دو جام داخلی فوتبال ایران را فتح کند. اما امان از سوء مدیریت در فوتبال ایران.

به طبع در چنین روزی هواداران تیم قهرمان باید راه رفتن بر روی ابرها را تجربه کنند و خوشحال ترین افراد جهان باشند. همه چیز خوب پیش می‌رفت؛ اما جشن قهرمانی، شیرینی افتخار را برای هواداران تلخ تر از زهر کرد. هنگامی که تصویر تلویزیونی، چهره خندان برانکو ایوانکوویچ را نشان داد، دیگر خبری از آن اخم‌های جذاب و خیال راحت کنِ مرد کروات نبود.

برعکس، لبخند تلخی که برانکو بر لب داشت و دستی که برای دوربین‌های تلویزیونی تکان می‌داد، بد جور ته دل هواداران را خالی می‌کرد. سوء مدیریت در فوتبال ایران، کاملاً از لبخند تلخ برانکو می‌بارید. او به هواداران قول داده بود که بماند و “خیلی، خیلی زیاد” برای پرسپولیس قهرمانی بیاورد؛ اما نماند. یعنی نگذاشتند که بماند.

همان دست تکان دادن‌های برانکو برای دوربین، به منزله خداحافظی این مرد محبوب با هواداران عاشق پرسپولیس شد و پروفسور، بار سفرش را به مقصد الاهلی عربستان بست. مرد محبوبی که بارها و بارها تشویق ایسلندی “برانکو” را با چندین برابر جمعیت ایسلند دیده بود، در روز خداحافظی‌اش، به لطف سوء مدیریت، مجبور به خداحافظی با هواداران از دریچه دوربین‌های تلویزیونی شد.

او بدترین مقصد ممکن را برای رفتن انتخاب کرد؛ الاهلی عربستان. جایی که هواداران کم شمار تیم سبز پوش عربی، در ابتدا با طرح موزاییکی گران قیمت و دسته گل به استقبال مربی ناز پرورده‌مان که دو دستی تقدیم سعودی‌ها شده بود آمدند و در انتها پس از تنها ۵ هفته، برانکو ایوانکوویچ هدفِ پرتاب زباله، پوست میوه و بطری آب از جانب سکوها قرار گرفت.

امان از سعودی‌های خوش استقبال و بد بدرقه. هواداران پرسپولیس، درست است که توانایی مالی آنچنانی برای اجرای طرح موزاییکی گران قیمت نداشته و باشگاهشان، چمدان چمدان پول به پای سرمربی موفقشان نمی‌ریزد؛ اما تا ابد، یک گوشه از قلب مهربانشان، متعلق به برانکو ایوانکوویچ هست و خواهد بود.

برانکوی مغرور، قلبش را در ایران جا گذاشت. در ورزشگاه آزادی و روی همان سکوهای سردی که حضور هواداران و تشویق‌های پس از برد و باخت، گرما بخشش بود.

روزی که پس از پایان جام جهانی ۲۰۰۶، برانکو ایوانکوویچ ایران را ترک کرد، دستاوردهایش نامشخص و شخصِ برانکو، بدهکارِ فوتبال ایران بود. اما او بازگشت و هنگامی که در روز  ۱۲ خرداد ۱۳۹۸، پس از ۴ سال و کسب ۷ جام طلایی رنگ، پرسپولیس را ترک کرد، این بار فوتبال ایران بدهکارِ سرمربی کروات شده بود.

جایگزینی فرهنگ “باشگاه سالاری” به جای “بازیکن سالاری”، به دست برانکو ایوانکوویچ در فوتبال ایران جواب داد و دیگر تفاوتی نمی‌کرد که سرمربی، روی نام چه بازیکنی خط قرمز بکشد؛ خواه آن بازیکن، محسن مسلمان، پیام صادقیان یا رامین رضاییان باشد، خواه یک بازیکن گمنام و نیمکت نشین. شعار هواداران اما یکی بود و “هرچی برانکو بگه…”

هنگامی که او پس از بازی مقابل ذوب آهن، به دوربین‌های تلویزیونی خیره شد و با چهره‌ای در هم کشیده گفت “اما ما قهرمان خواهیم شد”، هیچ کس نیمکت ارتش سرخ را بدون حضور برانکو ایوانکوویچ تصور نمی‌کرد؛ یعنی تصور کردنش سخت و غیر قابل باور بود.

اما برانکو با کسب سومین عنوان قهرمانی متوالی در لیگ برتر، جام حذفی و جا گذاری ۳ کاپ قهرمانی سوپرجام در ویترین افتخارات باشگاه، نیمکت مربی گری پرسپولیس و هواداران پرسپولیس را به حال خود رها کرد تا پالتوی قهوه‌ای و شال قرمز کنار زمین، جایش را به کت و شلوار مشکی با کروات قرمز بدهد. تغییرات در کادر فنی اما به همین خلاصه نشد و سرخ ترین تیم فوتبال ایران، ۳ تغییر مربی در کمتر از یکسال را تجربه کرد.

اکنون یحیی گل‌محمدی، با همان شال قرمز معروفش سکان هدایت ارتش سرخ را به دست دارد و چیزی تغییر نکرده است. هنوز هم تیم‌های حریف، جرأت رویارویی با پرسپولیس در مستطیل سبز را ندارند و اگر زمانی که برانکو سرمربی بود، به ترکیه پناه می‌بردند، اکنون هم با سرمربی گری یحیی گلمحمدی، از ترسشان در رختکن پنهان می‌شوند.

یک چیز اما ثابت باقی مانده و آن هم، عزمِ جزم سرخپوشان و هواداران برای چهارمین قهرمانی متوالی در لیگ و دبل جام حذفی است. حالا که دشمنی‌ها با پرسپولیس و ترس از پوکر قهرمانی، تیم‌های رقیب را دست به دامان کرونا ویروس کرده تا شاید لیگ را تعطیل کنند، این بار، ما به دوربین خیره می‌شویم و با چهره‌ای مصصم، میگوییم: “اما ما قهرمان خواهیم شد”.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه