همراه ما باشید

وعده‌ای برای عاشقی/اولیور کان، دروازه‌بان اسطوره‌ای تیم ملی آلمان و بایرن مونیخ ۵۱ ساله شد

وعده‌ای برای عاشقی/اولیور کان، دروازه‌بان اسطوره‌ای تیم ملی آلمان و بایرن مونیخ ۵۱ ساله شد

پیروزی نیوز - وعده‌ای برای عاشقی/اولیور کان، دروازه‌بان اسطوره‌ای تیم ملی آلمان و بایرن مونیخ ۵۱ ساله شد

نام سلطان در مستطیل سبز فوتبال، شما را به یاد چه کسی می اندازد؟ علی پروین؟ پله؟ مارادونا؟! همه این افراد، به نوبه خود سلاطین فوتبال بودند. اما چه کسی سزاوار یدک کشیدن لقب “سلطان” است؟ کافیست به زندگی فوتبالی اولیور کان نگاهی کرد تا متوجه این قضیه شد.

 

اولیور، نمونه تمام عیار یک بازیکن آلمانیست. مغرور، متعصب، تسلیم ناپذیر و البته منظم. یعنی تمام خصوصیاتی که باید یک سلطان داشته باشد. یک سلطان دیگر به چه فاکتورهایی نیاز دارد؟ وفادارای!

 

کان در طول دوران حرفه ای فوتبالش تنها در دو تیم فوتبال بازی کرده است. یکی کارلسروهه و دیگری بایرن مونیخ. حتی زمانیکه پیشنهاد های نجومی از سوی باشگاه‌هایی نظیر بارسلونا و منچستریونایتد به کان شد که او را به گرانترین دروازه بان تاریخ فوتبال تبدیل می کرد، باز هم کان مقاومت کرد و با مبلغی کمتر در بایرن باقی ماند؛ چون یک سلطان همواره به قلمرو پادشاهی خودش وفادار است.

 

داستان اولیور کان و طرفداران آلمان و بایرن مونیخ داستانی از جنس عشق است! حتی اگر اولیور کان در فینال جام جهانی آن اشتباه مرگبار را مقابل رونالدو انجام دهد و باعث از دست رفتن قهرمانی دنیا برای آلمان شود، بازم هوادارای آلمان شیفته حرکات او هستند. کاملا برخلاف کشوری مثل ایتالیا که هیچوقت نتوانست روبرتو باجو را به خاطر از دست دادن پنالتی در فینال جام جهانی ببخشد!

 

وقتی پدربزرگش ست کامل لباسهای سپ مایر را برایش خرید عاشق دروازه بانی شد، تمام دوران حرفه‌ای خود در کارلسروهه و بایرن و حتی تیم ملی آلمان را زیر نظر سپ مایر گذراند و کاملا شاگرد و تربیت شده دست گلر افسانه ای فوتبال است. جالب اینجاست که سپ مایر نیز زمانی در مورد کان گفت: “اُلی کان، بهترین دروازه بان تاریخ فوتبال است.”

 

کان تک ستاره آلمان در دوران بی ستارگی این تیم بود. فینال دراماتیک لیگ قهرمانان اروپا در سال ۹۹ و دو گل منچستریونایتد در لحظات تلف شده از لحظات تاریخی و تلخ دوران ورزشی کان است. کان بین سال های ۹۹ تا ۲۰۰۲ بی رقیب بهترین دروازه بان اروپا و دنیا بود. البته طبق سنت و برنامه ژرمنی رقیبی برای کان در تیم ملی وجود داشت اما در آن دوران ینس لمن یارای رقابت با وی را نداشت.

 

سیوهای عالی کان مقابل توپهای اتوئو، رابی کین، لاندن داناوان و… از لحظات زیبای جام جهانی ۲۰۰۲ بود. در یکی از جلسات تمرینی، سپ مایر ۱۰ پنالتی به اولیور کان زد و کان موفق شد ۹ پنالتی را مهار کند در حالیکه تمام تماشاگران به وجد آمده بودند و کان را تشویق میکردند اما الی کان ناراحت بود وقتی از وی دلیل ناراحت بودنش را پرسیدند او گفت : “نباید اون یکی توپ گل میشد!”

 

در فینال جام جهانی مقابل برزیل، کان باز هم به حماسه سازی های خود ادامه میداد. اما در یک لحظه همه چیز عوض شد. ریوالدو توپی به سمت دروازه کان شوت کرد. مهار توپ چندان سخت نبود اما ناگهان توپ از آغوش کان رها شد و مقابل رونالدو قرار گرفت و توپ را به گل تبدیل کرد. سپس گل دوم رونالدو کار را برای آلمان تمام کرد.

 

اما جالب اینجاست که هیچوقت کسی از کان به خاطر آن اشتباه گلایه نکرد. کسی ارزش کارش را پایین نیاورد تا جاییکه حتی کان، نه تنها بهترین دروازه بان جام شد؛ بلکه در رقابت با رونالدو بعنوان بهترین بازیکن جام جهانی نیز انتخاب شد تا تنها دروازه بانی باشد که در تاریخ فوتبال، بهترین بازیکن جام جهانی هم شده است!

 

پس از جام جهانی ۲۰۰۲ ینس لمن کم کم به دوران اوج ورزشی خود نزدیک شد. انتقال وی به آرسنال باعث شکوفایی هر چه بیشترش شد. حالا کان دوباره سایه رقیبی جدی رو در پی خود احساس میکرد. اما کان همچنان عالی و با انگیزه بود. در آستانه جام جهانی ۲۰۰۶ یورگن کلینزمن سرمربی وقت آلمان در تصمیمی عجیب لمن رو بعنوان گلر شماره ۱ آلمان انتخاب کرد. بالاخره، لمن پس از سالها انتظار در حالیکه در دوران قدرتنمایی ایلگنر و کوپکه هم میدرخشید اما راهی به تیم ملی نمی یافت و پس از آنها هم سالیان درازی زیر سایه سنگین کان بود، حالا به شماره ۱ آلمان تبدیل شده بود. در سالی که با آرسنال تا فینال لیگ قهرمانان اروپا تنها ۱ گل دریافت کرد. حالا همه تصور میکردند که کان مغرور به مانند افنبرگ، دعوت تیم ملی رو رد خواهد کرد. اما الی کان بدون اعتراض این اتفاق را پذیرفت.

 

بار دیگر فوتبال روی بی رحمش را به کان نشان داد. در بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ما بین آلمان مقابل آرژانتین در حالیکه کار به ضربات پنالتی کشیده شده بود کان برای روحیه دادن به لمن به سمت او رفت و به او گفت “تو الان داری برای کشورمون میجنگی.” و به نوعی روحیه ای مناسب برای لمن فراهم کرد تا موفق به مهار ضربات پنالتی آرژانتینی ها شود. کان حتی روی نیمکت هم بر روی تیم تاثیرگذار بود. لمن با آلمان درخشید و پس از شکست آلمان در نیمه نهایی، در دیدار رده بندی کلینزمن از کان درون دروازه آلمان استفاده کرد. کان در آن بازی بار دیگر ارزشهای بالای خود را نشان داد و بارها تیم پرتغال را از رسیدن به گل محروم کرد. در پایان بازی کان اعلام کرد که این دیدار، آخرین بازی او با تیم ملی آلمان بود.

 

یکی دیگر از صحبتهای جالب کان بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ بود که گفت: “تجربه‌ای که در این جام روی نیمکت به دست آوردم در بیست سال بازی و تمرین مداوم به دست نیاورده بودم.” حرفهایی که نشان از بلوغ فکری یک ورزشکار دارد. اسطوره کان به روزهای پایانی رسیده بود. کان ۲ سال خاطرانگیز دیگر در بایرن هنرنمایی کرد و جالب اینجاست که تا آخرین روزی که فوتبال حرفه ای را به عنوان دروازه بان دنبال میکرد، یکی از بهترین دروازه بانهای دنیا به حساب می آمد. خداحافظی باشکوه کان در آلیانز آره نا بعد از ۱۵ سال بازی در بایرن از آن لحظاتی بود که کمتر کسی از هواداران بایرن و آلمان می توانست جلوی اشکهایش را بگیرد.

 

کان تنها یک دروازه بان نبود، کان یک لیدر و یک کاپیتان مطلق و مقتدر بود. کامل‌ترین کاپیتان دنیا که تاثیری شاید برابر با یک مربی روی تیم داشت. بعضی افراد به دنیا آمدند تا سلطان باشند و کان نمونه ای از این افراد بود.

 

در بازی خاطره انگیز سال ۲۰۰۱ در حالیکه بایرن به یک تساوی برابر هامبورگ نیاز داشت تا قهرمان بوندسلیگا شود، بازی با نتیجه صفر بر صفر در حال پیگیری بود که بایرن در دقیقه ۹۰ گلی از هامبورگ دریافت کرد. تقریبا همه ناامید بودند؛ اما کان سریع توپ را به مرکز زمین رساند، به هم تیمی ها روحیه و انگیزه داد تا رو به جلو حرکت کنند و در نهایت هم بایرن در دقیقه ۹۳ با گلی که به ثمر رساند جام را از تیم شالکه ربود. واکنش کان و خوشحالی عجیب او با پرچم کرنر نیز، از لحظات به یادماندنی فوتبال لقب گرفت.

 

البته کان هر چقدر که بین هواداران آلمان و بایرن محبوب باشد، بین هواداران سایر تیم‌ها منفور است! کان بازیکنی بداخلاق بود و با بازیکنان حریف دائما درگیر میشد. البته با وجود اخلاق تند، الی کان رفتاری بسیار حرفه ای نیز داشت. در لحظه‌ای که بایرن با شکست والنسیا قهرمان اروپا شد و همه بایرنی‌ها غرق در شادی بودند، در حالیکه حسن صالح حمیدزیچ برای تقسیم شادی اش به سمت کان می آمد، الی به سمتی دیگر حرکت کرد؛ گویی چیزی مهمتر از شادی در آن لحظه برای او وجود داشت.

 

او به سمت همتای خود در والنسیا آمد. سانتیاگو کانیزارس دروازه بان خوب والنسیا و تیم ملی اسپانیا در حال گریه کردن بود.کان نزد او رفت و به او روحیه داد؛ طولی نکشید که سایر بازیکنان بایرن هم به سمت کانیزارس رفتند و همگی از او تجلیل کردند. حتی اولیور کان در روز خداحافظی احمدرضا عابدزاده از فوتبال که به همراه بایرن به تهران آمده بود، در حالیکه حتی بسیاری از بازیکنان پرسپولیس به سمت عابدزاده نرفته بودند، کان دروازه مانشافت را رها کرد و به سمت احمدرضا رفت تا در لحظه خداحافظی عابدزاده با او دست بدهد.

 

اگر با هر گرایش فوتبالی به اولیور کان نگاه کنیم، اولیور نمادی برای کاپیتان مغرور و در عین حال با قلبی سرشار از مهربانی نیست؟!

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه