همراه ما باشید

او، الهه‌ای لایق پرستش است/به بهانه شکسته شدن رکورد پائولو مالدینی و تعداد بازی در تاریخ سری‌آ توسط بوفون

او، الهه‌ای لایق پرستش است/به بهانه شکسته شدن رکورد پائولو مالدینی و تعداد بازی در تاریخ سری‌آ توسط بوفون

پیروزی نیوز - او، الهه‌ای لایق پرستش است/به بهانه شکسته شدن رکورد پائولو مالدینی و تعداد بازی در تاریخ سری‌آ توسط بوفون

 

یکشنبه ۲۰ مارس ۲۰۱۶٫ رقابت های سری آ. دربی تورین در استادیوم المپیک تورین. دیدار تورینو – یوونتوس حال و هوایی دیگر ورای دشمنی های دیرینه دو همشهری داشت. بازی که شروع شد بوفون درون سنگر بانوی پیر ۹۲۶ دقیقه بود که دروازه اش را بسته نگاه داشته بود. او پس از باز شدن دروازه اش در دهم ژانویه توسط آنتونیو کاسانو با پیراهن سامپدوریا گلی نخورده بود. او به ۴ دقیقه نیاز داشت تا رکورد سباستیانو روسی دروازه بان میلان در فصل ۹۴-۱۹۹۳ را بشکند، فقط به ۴ دقیقه. روسی در استودیوی کانال تلویزیونی نشسته بود و هم بازی را تماشا می کرد و هم عقربه ساعت را. روسی در سال های اوج سری آ  و میلان که بسیاری از بزرگان در ایتالیا به میدان می رفتند و سینیوری، باجو و زولا به دروازه اش حمله می کردند آن رکورد جادویی را ثبت کرده بود. ۲۲ سال از آن دوران سپری شده بود و زمانش فرا رسیده بود تاریخ ورق بخورد.

تورینی ها در لحظات اولیه دیدار جان کندند تا اجازه ندهند بوفون آن رکورد را – حداقل برابر آنها – بشکند. جوزپه ویوس با خشونت ماریو مانژوکیچ را بر زمین کوبید تا ضد حمله ای را شکل دهد. چیرو ایموبیله تلاش کرد طی یک کورس سریع بونوچی را مغلوب کند. ولی راه راه پوش های سیاه و سپید می دانستند آن چهار دقیقه به او تعلق دارد، به جانلوییجی. دقایق سپری شدند: یک، دو، سه، چهار… و بوفون دو انگشت شصتش را بالا آورد و رو به آسمان گرفت. طرفداران یووه بنر “اسطوره” را تکان دادند. برایش هورا کشیدند. عقربه ساعت جلو رفت و جلو. رکورد شکسته شده بود. وقتی دروازه بوفون در نیمه دوم طی پیروزی ۴-۱ یووه با ضربه پنالتی آندره آ بلوتی باز شد او به تاریخ پیوسته بود. سنگربان بلند بالای ۱٫۹۱ سانتی متری، شوت گیر، شیرجه رو، خونسرد و با جذبه یووه پا به معبد گذاشته بود.

حالا جیانلوئیجی بوفون یک رکورد دیگر را نیز شکسته و با گذر از مدافع مستحکم روسونری، پائولو مالدینی، تبدیل به باتجربه ترین بازیکن تاریخ سری‌آ شده است؛ با ۶۴۸ بازی.

فقط کمی بعد از روزهای اولش، همه چیز در حال بزرگ شدن بود و کنار آمدن با آنها آسان به نظر نمی رسید. تنها ۱۹ سال داشت و همه چیز سریع اتفاق افتاده بود، خودش می گفت احساس می کردم همه چیز در مرحله جدیدی است، اما احساس عقب زدن کسانی که به من ایمان نداشتند و سعی کردند جلویم را بگیرند در من غوطه ور بود.

این احساس قدرتمند تا همین اواخر هم پا بر جا بود؛ اگر ایمان نمی آورید که او متخصص خراب کردن مجلس کسانی ست که می خواهند برایش عزاداری بگیرند، بهتر  است خودتان را به پزشک معرفی کنید!

با همه آن موفقیت ها، یوونتوس ۲۰ میلیون یورو آن سال از دست داده بود که چیزِ غیر عادی برای باشگاه های بزرگ نیست. مهم نیست آن ها چقدر درآمد داشته باشند، همیشه بیشتر خرج می کنند؛ قضیه نداشتن ضمانت بانکی شاید می توانست یک حقه دیگر باشد، یا یک بلوف در مذاکرات! یووه یکی از بزرگ ترین باشگاه های جهان بود و هر پولی را می توانست بدون ضمات بانکی جا به جا کند. اما برای مدتی بود که پارما حاضر نبود چیزی را امضا کند، زمان می گذشت. موجی روی صندلی نشسته بود و سیگار برگ دود می کرد. او می گفت همه چیز ردیف می شود و شد، به همین سادگی!

حالا دیگر او شماره یک پر افتخارترین باشگاه ایتالیا شده بود. از همان روزها و ماه های اول بود که می شد حدس زد این شماره یک “ابدی” خواهد شد؛ استوار و قدرتمند. بهتر است بدانید، فابیو کاپلو می توانست هر کسی را استرس زده کند. وین رونی یک بار گفت: “وقتی کاپلو از کنارتان رد می شود احساس می کنید مرده اید!”

این حقیقت داشت، او قهوه اش را بر می داشت و بدون اینکه نگاهتان کند فقط عبور می کرد. وقتی کاپلو عصبانی می شود کسی جرات ندارد به چشمانش نگاه کند، اگر به شما موقعیت و شانسی را می دهد و از آن استفاده نکنید، می توانید بیرون استادیوم هات داگ بفروشید. با این حال، شخصیتی مانند کاپلو هم کنارش که می ایستاد محترم و آرام می شد. او درست می گفت، احترام، گذاشتنی نیست، گرفتنی است.

خودش را جلو برد و رشد کرد، حالا همه به او احترام می گذارند، به قول کاپلو او احترام را کسب کرد. پله پله تبدیل به شخصیتی شد که امروز هست.

می دانید، همه چیز فوتبال نیست، شما اگر بتوانید در کنار ستاره بودن کاری کنید که همه بهتان احترام بگذارند، شاهکار کرده اید. در فوتبال همه چیز سریع اتفاق می افتد، یک لحظه شما قهرمانید، لحظه بعد یک مزخرف تمام عیار؛ چند نفر می شناسید که در تمام لحظات قهرمان بوده و قهرمان مانده اند؟

چند نفر را می شناسید که حس وفاداریشان یک خورده بیشتر از ۹۹ درصد بقیه مردم است؟ خب، حتما فکر می کنید چنین شخصیتی خیلی باید خارق العاده باشد، کاملا درست فکر می کنید.

مگر شما چند نفر را می شناسید که قهرمان جهان شده باشند اما در سخت ترین شرایط به عهدشان وفادار باقی مانده اند؟ چند نفر را می شناسید که بیشترین مبالغ به آن ها پیشنهاد شده باشد، اما همه آن را به همان حس وفاداری نفروخته باشند؟

روزی رسیده بود که یوونتوس برای بقای زندگی اش به عنوان یک باشگاه می جنگید، اما شماره یک ابدی و افسانه ای هیچ وقت تورین را ترک نکرد. این همان لحظاتی است که دنیا باید او را بهتر بشناسد. ورای جام ها، تمامی افتخارات و همه آن واکنش ها و دوربین ها که همه دیده و می دانند حالا او واکنشی نشان داد که در حیطه وفاداری هم تبدیل به شماره یک شود. واکنشی که تنها از یک مرد بزرگ و خارق العاده بر می آمد. می دانید، ستایش نا محدود اشتباه است. اما همه، حقیقت ماجرا را متوجه می شوند. به عنوان مثال اگر ما بخواهیم به یکدیگر ثابت کنیم مسی بهتر است یا رونالدو، موهایمان مثل دندان هایمان سفید خواهد شد، اما برای فهمیدن این که چه کسی شماره یک ابدی است، زمان زیادی نمی خواهیم.

فکر می کنید او شبیه کدام شخصیت یا بازیکن بزرگ است؟ هیچ کدام! بوفون فقط یک دانه است. او طلایه دار تاریخ فوتبال است و فکر می کنم اگر بخواهیم به افتخارش تعظیم کنیم، به اجازه کسی نیاز نداریم.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه