همراه ما باشید

قدرت در سایه

قدرت در سایه

پیروزی نیوز - قدرت در سایه

ابراهیم فتاحی – خبرنگار: خیلی راحت می‌توانیم بیرون گود بنشینیم و قضاوت کنیم یا بگوییم فلانی را لِنگش کن. البته این کاری است که اکثر اوقات انجام می‌شود. خود ما هم که اکنون درباره‌اش صحبت می‌کنیم، مرتکبش می‌شویم. برای همین است که همیشه باید جانب احتیاط و انصاف را نگه داشت. نمی‌توان نظری مطلق داد و آن را غیرقابل ‌مذاکره خواند.
جمعه‌شب وقتی التعاون آن‌گونه برابر پرسپولیس عاجز شده بود، بسیار آزاردهنده بود که در فضای مجازی، بعضاً چنان نقدهای تندی را علیه وحید امیری می‌دیدم و می‌خواندیم. او نه به خاطر بازی‌های خوبش که درگذشته، که به دلیل عملکردش در همین بازی اصلاً شایسته آن حرف‌ها و بعضاً تحقیرها نبود.
واکنش اولیه نگارنده، تعجب بود. چون کار مهمی که او در حال انجامش بود را خیلی واضح و روشن می‌دیدم. اصلاً انتظارش را نداشتیم. نمی‌توانم تصور کنم که اگر خود امیری با چنان نقطه نظراتی روبرو شود، چه حالی پیدا می‌کند.
حداقل آنچه من دیدم از سر شیطنت یا بدخواهی برای پرسپولیس نبود و حتی از سر تعصب بسیار بود ولی شاید گاهی غافل هستیم از این‌که حرف ما، ناغافل چه تأثیرهایی می‌گذارد و چه‌قدر منصفانه است. این‌ها ظرفیت‌های خاصی است که در شبکه‌های اجتماعی وجود دارد. دیگر مثل گذشته نیست که من هوادار یک‌حرفی بزنم و طوفان هم آن را به گوش تیم و بازیکن نرساند. هر سخن در این فضا، یک اثری می‌گذارد. دست‌به‌دست و ذهن به ذهن می‌شود و یکجایی نمود پیدا می‌کند.
*از انتخاب ربیع‌خواه به‌عنوان بهترین تا انتخاب امیری
بعد از بازی، همه، و البته من نگارنده منتظر بودیم که بشار رسن به‌عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شود. رسن در بازی با التعاون به طرز عجیب و باورنکردنی خوب و عالی بود. مانند رقص عربی چشم‌نواز حرکت می‌کرد. بدون تعارف هیچ‌گاه در پرسپولیس این‌طور بازی نکرده بود با این‌که از او بازی‌های خوب و تأثیرگذار زیاد در ذهن داریم. روزی که قرار بود به پرسپولیس بیاید، دقیقا همین تصویر در ذهن من نگارنده بود. این‌که بازیکنی می‌آید با همین مدل بازی و بالاخره آن را به چشم دیدم. چند وقت قبل هم که او و مدیر برنامه‌اش را دیدم بی‌رودربایستی گفتم؛ پس چه زمانی می‌خواهد برای ما مثل یک بازیکن ۴۰۰هزاردلاری بازی کند. او شب گذشته هر کاری که دلش خواست با هافبک‌ها و مدافعان التعاون انجام داد، اما بعد از همه این‌ها، کسی که به‌عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. وحید امیری بود. کسی که این انتخاب را انجام داد احتمالاً خلق‌وخوی مربیان را داشته است. از آن ها که نگاه متفاوت به مسایل دارد. واقعاً سخت بود که از انتخاب بشار بگذری و به گزینه بعدی برسی ولی او تصمیم گرفت کسی را انتخاب کند که با عملکرد خودش از دلایل آن‌گونه عملکرد درخشان بشار بود.
انتخاب امیری من را یاد آن روزی انداخت که بسیاری به محسن ربیع‌خواه می‌تاختند و او در پایان بازی به‌عنوان بهترین بازیکن انتخاب شد. بسیاری حیرت‌زده بودند. این انتخاب را درک نمی‌کردند. بسیاری از آن‌هایی که می‌گفتند هرچه برانکو بگوید هم با این انتخاب او مشکل داشتند. ربیع‌خواه را نمی‌پذیرفتند حتی وقتی‌که ساختار دفاعی تیم برانکو، بهترین عملکرد را از خود بروز داد. کسی درک نمی‌کرد ربیع خواه چه می‌کند تا این‌که یک روز نبود و تازه یکسری مشکلات بروز کرد.
*یک سرباز فداکار، یک کارگر کارکشته و یک متخصص
همیشه بازیکنانی هستند که با توجه به پست بازی و شرح وظایفی که دارند با چنین چالش‌هایی روبرو نمی‌شوند. در بهترین حالت موردتمجید هستند ولی نه به‌قدر ارزشی که دارند. گاهی دیده نمی‌شوند و گاهی هم که مورد هجمه هستند. در مورد همین امیری، هجمه به شکلی شد که شاید بسیاری نظر متفاوت داشتند، اما مطرح نمی‌کردند.
از ضیاء عربشاهی تا حسین عبدی، مهدی تاتار و حسین بادامکی نمونه‌هایی از این دست بودند. البته این‌ها در فوتبال طبیعی است. ما به‌عنوان هوادار و تماشاگر یک دیدی داریم و مربی یک دید دیگر. هر یک از ما در جای خودش نشسته است و جای خرده‌گیری نیست. بازیکنی مثل کمال را هم در نظر بگیریم. او هم درجایی بازی می‌کند که ساید به‌قدر استحقاقش موردتوجه قرار نمی‌گیرد. بازیکنی مثل شجاع که همه روی سرش قسم می‌خورد و برای یک نفر مثل سید جلال حسینی هم قوت قلب است ا این‌همه حلوا حلوا شدن از این قاعده مستثنی نیست و بسیاری اوقات بیش ازآنچه دیده شدن بود، شایسته دیده شدن بوده است. نمونه‌اش آخرین باری که سید جلال برای چندمین بار به‌عنوان بهترین مدافع لیگ انتخاب شد و خودش اسم شجاع را وسط کشید.
وحید امیری هم در این دو بازی به معنای واقعی یک سرباز و به‌اصطلاح فوتبالی‌ها بازیکنی کارگر بود.
*مکانیک پرسپولیس
او درعین‌حال نقش یک متخصص را هم ایفا کرد. خودمان را جای یحیی گل‌محمدی بگذاریم. چه قدر دوست داشتیم وقتی کنار زمین هستیم و در آن واحد باید به پیدا کردن هزار و یک مشکل و راه‌حل برای رفع آن فکر کنیم. بازیکن یا بازیکنانی داشته باشیم که خیلی بیشتر ازآنچه را زا آن‌ها خواسته‌ایم، انجام دهند و خیال‌مان راحت باشد که می‌روند یکسری مشکلات را پیدا و رفع کنند. البته وحید امیری تنها بازیکن از این دست برای پرسپولیس نیست. بازیکنانی که هم استعدادش را دارند و هم توانایی فنی لازم. اصلاً وحید چه طور می‌تواند این‌قدر بدود. برود بعضی کارهای بشار را انجام بدهد تا او روی عملکرد درخشانش متمرکز شود. حواسش به بازیکنان جدید و ناهماهنگی‌های آن ها باشد. به آقایی جرات حرکت بدهد. تا احسان پهلوان بخواهد جا بیفتد، برود و باگ کار او را جبران کند. طوری حرکت کند که برای آل کثیر فضا ایجاد شود. وقتی می‌بیند همه حملات از چپ است و حریف روی آن متمرکزشده به راست برود که اگر حمله‌ای هم از آن‌سو نشود فشار از روی سمت چپ برداشته شود.
نمی‌خواهی اسطوره‌سازی کنیم. بله ما هم صحنه‌هایی از اشتباهات او در همین بازی را در ذهن داریم ولی این‌ها را هم ببینیم. یاد فیلم مکانیک افتادم. سن و سالی از شما گذشته باشد، نسخه اولیه با بازی برانسون را به یاد می‌آورید و امروزی‌تر که بازی باشید آن را با بازی آرتور بیشاپ.
یک قاتل حرفه‌ای و متخصص که هر جا کاری خراب می‌شود او را برای درست کردنش می‌فرستند. بازیکنی که برای فداکاری کردن آمده است.
*فنونی زاده: امیری در بدترین روزش هم از ۱۰۰ نمره، ۷۰ می‌گیرد
و اما برای این‌که مبادا نظر خودمان را تحمیل کرده باشیم. سراغ چند تن از پیشکسوتان می‌رویم. قبل از همه تماس با مرتضی فنونی زاده برقرار می‌شود. برای این‌که پیش قضاوت ندهیم. این سوال را می‌پرسیم که چرا وحید امیری مثل قبل، خوب نبود؟
او این گون پاسخ می‌دهد: چه کسی گفته که خوب نبود. به این قشنگی بازی کرد. الان در پست تخصصی خودش بازی نمی‌کند. یک‌جورهایی مهاجم است. ایده‌آل او بازی در هافبک چپ و راست است. او یک بازیکن کارگر است. برای بقیه زحمت می‌کشد. بازیکنانی با این روحیه خیلی باارزش هستند. به نظر من که جمعه‌شب خیلی هم خوب بود. او را هر جای می‌گذارند خوب بازی می‌کند. از یک حدی پایین‌تر نمی‌آید. قبل از این‌ها دیدم در دفاع چپ هم بازی کرده است. او هم ازنظر شخصیتی و هم ازنظر فوتبالی خیلی خوب است. ازنظر فوتبالی افت‌وخیز زیادی ندارد. در بدترین روزش هم ۷۰ از ۱۰۰ است. از این پایین‌تر نمی‌آید. به نظرم این‌طور قضاوت کردن در مورد کاری که او انجام می‌دهد ، درست نیست. آن مربی که روی نیمکت نشسته، می‌داند این بازیکن برای تیمش چه می‌کند. یادم می‌آید زمان ما هم ضیاء عربشاهی خیلی فوق‌العاده بود ولی آن‌قدر که حقش بود موردتوجه نبود. همیشه برای یکسری بازیکنان اوضاع این‌طوری است. من امیری را هیچ‌وقت بد ندیدم. متوسط هم ندیدم. همیشه بین خوب تا عالی بود.

*عربشاهی: اگر ستاره درخشانی در زمین دیدید، بازیکن دیگری خودش را وقف کرده است
نفر بعدی که با او صحبت می‌کنیم خود ضیاء عربشاهی است. او می‌گوید: وحید امیری یک از آن بازیکنانی است که فوتبال را در خدمت تیم انجام می‌دهد. گوش‌به‌فرمان سرمربی است. بیشتر از وظیفه‌اش هم برای تیم انجام می‌دهد. در این بازی هم غیر از این نبود. نگاه مربی که روی نیمکت است با نگاه تماشاگر و کارشناس فرق می‌کند. همیشه یکسری بازیکن هستند که باید در خدمت تیم باشند و اگر چنین بازیکنی در زمین نداشته باشید. هیچ ستاره درخشانی هم در زمین نخواهید داشت. اگر دیدی که یک یا چند بازیکن در یک بازی درخشیدند، یعنی یک سری بازیکن دیگر خودشان را وقف آن ها و تیم کرده‌اند. امیری از آن بازیکنان نیست که یک روز ۷۰، ۸۰ یا ۹۰ درصد باشد و روز دیگر ۲۰ یا ۳۰ درصد. همیشه بالای ۷۵ درصد است و به همین دلیل مربی می‌تواند روی او حساب کند. در بازی با التعاون اکثر بچه‌ها خوب بودند. بشار و سرلک هم عالی بودند ولی خب فوتبال این‌طور است که هوادار سلیقه خاص خودش را دارد. خب می‌خواهد از فوتبال لذت ببرد ولی فوتبال این‌طور است که باید یک سری بازیکن هم فداکاری کنند. بجنگند. دعوا و جاده را برای بقیه صاف کنند.
*درخشان: همیشه یکی دو بازیکن باید خودشان را فدا کنند
و اما حمید درخشان هم‌چنین گفت: بازیکنانی مثل امیری برای هر تیمی ارزشمند هستند. من او را در این بازی هم بسیار خوب دیدم. به نظرم هیچ‌یک از بازیکنان به‌اندازه او در چارچوب خواست مربی بازی نمی‌کند. بسیار متمرکز و دونده هم است. در یک تیم یازده نفره، یکی دو نفر باید خودشان را فدا کنند. بشار برابر التعاون بهترین بازی خودش را انجام داد و اگر در انجام آن موفق و راحت بود، می‌توانید تأثیر امیری را روی عملکرد او ببینید. بازیکنی مثل امیری به بازیکنان کناری خود یک اطمینان خاطر خاصی می‌دهد تا بیشتر روی کارشان متمرکز شوند. به نظرم این اجحاف در قضاوت برای کمال هم پیش می‌آید. به‌هرحال امیری بسیار تأثیرگذار بازی کرد.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه