همراه ما باشید

از چاله خارجی‌ها به چاه بی‌کیفیت‌های داخلی

از چاله خارجی‌ها به چاه بی‌کیفیت‌های داخلی

پیروزی نیوز - قانون منع بازیکنان و مربیان خارجی آن قدر غیرکارشناسی و ناعادلانه نسبت به باشگاه فوتبال ایران وضع شد که بحث و بررسی آن از زوایای گوناگون در هر مقطع زمانی لازم و ضروری است.

اواخر مردادماه بود که «ممنوعیت جذب بازیکنان و مربیان خارجی» به باشگاه‌های لیگ برتری ابلاغ شد. تصمیمی عجیب که بعد از اعلام حکم پرونده ویلموتس در فیفا و ناتوانی باشگاه‌های فوتبال در پرداخت مطالبات خارجی‌ها تصویب شد و بیشتر به پاک کردن صورت مساله از سوی فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ شبیه است. ما را هم یاد همان قوانین «سقف قراردادها» و «منع جذب دروازه‌بان خارجی» انداخت که کاملا غیرکارشناسی وضع شد و نتایج ناخوشایندی داشت.

جولان دلالان کاهش نیافت
دلیل وضع قانون منع بازیکنان و مربیان خارجی هم شائبه‌ وجود فساد و دلالی در خریدهای عجیب و سوال‌انگیز بعضی تیم‌ها بود که باوجود مشکلات اقتصادی کشور و گرانی قیمت ارز باشگاه‌ها را با مشکلات زیادی مواجه کرد اما در آن مقطع، مدیران تصمیم‌گیرنده این قانون یا نخواستند یا نتوانستند که آینده عجیب این تصمیم در گران شدن بازیکنان داخلی ایران، حتی آن‌هایی را که از کیفیت چندانی هم برخوردار بودند، پیش‌بینی کنند.
همان دلال‌هایی که قرار بود منافع‌شان از ورود بازیکنان و مربیان خارجی قطع شود در فضای جدیدی شرایط بهتری برا فعالیت‌ پیدا کردند. آن‌ها طی روزهای اخیر از محدودیتی که برای باشگاه‌ها ایجاد شده و انتخاب‌هایی که به‌شدت کاهش پیدا کرده نهایت استفاده را از افزایش قیمت بازیکن داخلی داشته و هزینه باشگاه‌داری را به‌شدت افزایش داده‌اند.
در کمبود مهاجمان خوب که بعضی از آن‌ها لژیونر شده‌اند، شاهد ورود مهاجمی از لیگ یک به لیگ برتریم که قراردادش معادل مبلغ قرارداد همان مهاجمان شاغل در لیگ‌های خارجی بسته می‌شود. یا درباره دیگر پست‌های موردنیاز تیم‌ها در جذب یا حتی تمدید قرارداد، بازیکنان خواهان رقم‌های ۷ تا ۱۰میلیاردتومانی برای فصل بیستم هستند. اتفاقی که زمان ممنوعیت ورود دروازه‌بانان خارجی هم رخ داد و رقم قرارداد دروازه‌بانان داخلی به‌شدت افزایش یافت.

مدیرانی که اختیار از دست دادند
قانون منع ورود بازیکنان و مربیان خارجی در حالی وضع شده که در طول فصل ممکن است ۳یا ۴تیم از مربیان خارجی استفاده کنند یا درنهایت ۱۰بازیکن خارجی به فوتبال ایران وارد شود اما امروز باید ۱۶تیم لیگ برتری برای استفاده از ۳۰بازیکن و مربی داخلی هزینه‌های به مراتب بیشتری پرداخت کنند. قرارداد بازیکن ۳۰۰میلیونی ۳میلیارد، بازیکن ۳میلیاردی ۱۰میلیارد و مربیان ۲ و ۳میلیاردی هم ۴برابر شده است. قانونی که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان فوتبال هم آن‌قدر مسخره است که نتیجه آن از ابتدا مشخص بوده.
آن‌ها معتقدند در فوتبال دنیا سیاست‌ها به سمت یکپارچگی می‌رود و در‌ها برای پیشرفت به روی خارجی‌ها باز می‌شود اما در ایران حدومرزهایی برای تیم‌ها تعیین می‌کنند که تیم‌ها را حتی از داشتن ترکیب خوب و قابل‌قبول در سطح بین‌المللی محروم و چرخه افزایش دانش و رقابت مطلوب را متوقف می‌کند.
تیم‌های ایرانی اکنون در سطح بین‌المللی به میدان می‌روند اما محدودیت‌های تصمیم‌گیری برای افزایش کیفیت فنی تیم‌شان مواجه شده‌اند و حتی در باشگاه‌های خصوصی هم مدیران اختیار خرید مربی یا بازیکن خارجی را از دست داده‌اند.
تهدید به فسخ مازادها 
آن‌قدر عجیب هم پیش رفته‌ایم که بازیکنان برای رسیدن به رقم قراردادهایشان دست به اعتصاب هم می‌زنند. همان بازیکنانی که تا چندی پیش در فهرست مازاد قرارداد داشتند اما الان تهدید به فسخ می‌کنند، چون مطمئن هستند که جانشینی برایشان وجود ندارد و درنهایت مدیران مجبورند به رقم مورد نظرشان رضایت دهند. احتمالا در طول فصل هم شاهد یکه‌تازی مربیان خواهیم بود که با هر نتیجه و ضعف فنی خیال‌شان از بابت نبود جایگزین راحت خواهد بود و دغدغه‌ای برای اخراج نخواهند داشت.
با همه این اوصاف کلیشه‌ای است اما دوباره باید بگویم که تصمیم‌گیرندگان قانون ممنوعیت جذب بازیکن و مربی خارجی به نظر هیچ سر رشته‌ای از فوتبال نداشتند و به خودشان زحمت ندادند که درباره نتایج قوانین مشابه گذشته و منع ورود خارجی‌ها کمی مطالعه کنند. همان‌هایی که قطعا موجب درجا زدن فوتبال هستند و حاضر نشدند ریشه مشکلات بدهی‌های کلان مالی باشگاه‌ها به خارجی‌ها را پیدا کنند. این‌که کدام مدیران و مربیان با دلالان همکاری و بازیکنان بی‌کیفیت با قراردادهای دم‌دستی را وارد فوتبال می‌کردند. قطعا چنین قانونی به مانند قوانین گذشته زودتر از آنچه فکرش را بکنیم، لغو خواهد شد اما نه‌تنها نتیجه‌ای حاصل نشده که تنها قراردادهای سنگین و خارج از توان باشگاه‌ها را از دلار به تومان تبدیل و به باشگاه‌ها تحمیل کرده است.
حرکت روی ریل اشتباه
قانون منع جذب بازیکنان و مربیان خارجی پس از غرامت ۶‌میلیون یورویی پرونده ترکمانچای ویلموتس، سرمربی سابق تیم‌ملی حتی به شکل یک مُسکن برای فوتبال ما هم عمل نکرد تا حداقل بدهی‌ باشگاه‌ها را به صفر برساند. اکنون باشگاه‌ها از چاله خارجی‌ها خارج شده و در چاه بی‌کیفیت‌های داخلی گرفتار شده‌اند و در این میان کسانی هم هستند که سعی می‌کنند بیشتر از گذشته شفافیت ساختارهای مالی در بستن قراردادها را مخدوش کنند و به اهداف عجیب‌شان برای سود بردن از بازار بلبشوی تصمیمات مدیران غیرفوتبالی برسند.
درحالی‌که فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش می‌توانستند با افزودن بندهای قانونی، آشنایی با قوانین بین‌الملل و نحوه قرارداد بستن با خارجی همچنین وضع فیلترهای قابل‌قبول برای ورود خارجی‌های خوش کیفیت، باشگاه‌ها را در داشتن تراز مالی مثبت و حتی درآمدزا شدن رهنمون کنند. هرچند که در مقطع کنونی از ارگانی به مانند فدراسیون فوتبال و زیرمجموعه‌های آن که حتی در تعیین رئیس و اصلاح اساسنامه‌اش وامانده است و با چرخه مالی معیوب و به دور از چشم فیفا و ای‌اف‌سی روی ریل اشتباه حرکت می‌کند، داشتن چنین انتظاری کاری عبث است و نتیجه‌ای در پی نخواهد داشت.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه