همراه ما باشید

صاحبخانه در قطر، مستاجر در صدر

صاحبخانه در قطر، مستاجر در صدر

پیروزی نیوز - این‌که در فوتبال باشگاهی، وقتی پای رقابت‌های بین‌المللی به میان می‌آید، انتظار نگاه ملی از همگان خیلی هم جایز نیست یک بحث است و این‌که بعضی به ‌غلط تاکید دارند باید این‌گونه باشد بحث دیگری است. متاسفانه این روزها این حالت دوم بسیار تبلیغ می‌شود که اشتباه محض است.

به‌طورکلی شما به‌عنوان یک هوادار فوتبال، مجبور نیستید که از رقیب دیرینه خودتان در مصاف با یک حریف خارجی حمایت کنید. البته اگر این کار را انجام دادید، یک رفتار شاخص و الگو خواهد بود، اما مجبور نیستید. حتی در شرایطی که خودتان و تیم‌تان در موقعیت ضعیف‌تر نسبت به تیم رقیب و هواداران آن قرار دارید، پذیرفته می‌شود که از ناکامی آن‌ها خوشحال شوید، چون تا حدی دردهای خودتان التیام می‌‎یابد. این پدیده در فوتبال وجود دارد، هرچند ازنظر یک روانشناس یا جامعه‌شناس، این مساله یک اختلال به‌حساب می‌آید که میزان رضایتمندی شما به میزان گرفتاری و ناکامی دیگران وابسته باشد. خوش‌مان بیاید یا نه این یک اختلال است و از یک حدی که می‌گذرد حتی در فضای فوتبال هم یک اختلال به‌حساب می‌آید.

*ترس از طرح اختلال‌های اجتماعی حاکم بر فوتبال 

پذیرفتن یا نپذیرفتن ما این مساله را تغییر نمی‌دهد که تلاش برای ناکامی دیگران و خوشحالی از شکست و ناکامی دیگران، اختلال‌هایی است که ریشه در شخصیت افراد و گذشته دارد.

مثلا فرض کنیم رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود و رقیبی که با آن کری دارند قهرمان لیگ اروپا که در مراتب پایین‌تری قرار دارد. شادی و غم هوادار رئال چه قدر متاثر از قهرمانی آن تیم است و شادی و غم هواداران آن تیم تا چه حد متاثر از پیروزی و ناکامی رئال خواهد بود.

در همین مقایسه می‌توان موجودات قوی‌تر و ضعیف‌تر را تفکیک کرد. وقتی شما از یک حدی بیشتر وابسته به عملکرد دیگران می‌شوید یعنی دچار اختلال شده‌اید. این یعنی به شما بسیار سخت گذشته است. یعنی به خود یا تیم‌تان ایمان ندارید و برای کنار آمدن با این موضوع نیاز دارید که دیگران هم ناکام و غمگین باشند. این یک اختلال است. حالا اگر از این حد بگذرید کار به ستیزه‌جویی می‌انجامد. این‌ها را این روزها در فضای هواداری فوتبال می‌بینیم. واکنش‌ها در روانشناسی و جامعه‌شناسی تعریف دارند. پدیده‌هایی که پشت عناوین چون هوادار تیفوسی و هولیگان مخفی می‌شود. موفقیت‌های مکرر پرسپولیس در سال‌های اخیر و حالا راهیابی دوباره به فینال و احتمال فتح جام دقیقا این اختلال‌ها را نزد بخشی از جامعه هواداری تیم‌های رقیب نمود داده است. همه می‌ترسند در این باره صحبت و به آن اعتراف کنند و بگویند که این جریان مخرب بخشی از واقعیت جامعه امروز ایرانی است.

*یک عارضه خطرناک

به طرز جالبی در مباحث روان‌شناسی و جامعه‌شناسی به یک نوع اختلال برمی‌خوریم که تمام نشانه‌های بعضی رفتارهای امروزی را دارد که در این مقطع پرسپولیس را هدف گرفته است. فقط یکی از مظاهر کوچکش متوسل شدن به السد و النصر و اولسان هیوندای است. در این جا به نام دقیق آن اشاره نمی‌کنیم ولی بخشی از عوارض آن را در ادامه می‌آوریم.

درکی از رفتار و اخلاق درست ندارند و به آن اهمیت نمی‌‎دهند. آن‌ها به یک دروغگویی وسواسی مبتلا هستند و این با دروغ‌های معمول متفاوت است. آن‌ها دیگر قدرت تشخیص حرف راست را ندارند.

نارسیسم یا خودپسندی بی‌سبب از دیگر علایم این افراد است. آن‌ها اهمیتی نمی‌دهند که کلام‌شان کسی را برنجاند. آن‌ها به فریب و گمراه کردن دیگران علاقه دارند. خیلی راحت این کار را انجام می‌دهند. از مسایلی که به آن علاقه دارند، دلزده می‌شوند و سعی می‌کنند این جای خالی را با مسایل دیگر جبران کنند. فرق بین درست و نادرست را می‌داند، اما تلاشی برای اصلاح رفتارهای غیرمتعارفش نمی‌کند. او  اهمیتی به اثر رفتار منفی‌اش بر دیگران نمی‌دهد، دلیلی هم برای ترک آن رفتارش نمی‌بیند. حس همدلی و درک شرایط را ندارد، به همین دلیل بی‌پروا و بی‌ملاحظه است. به راحتی می‌تواند عواطف و احساسات دیگران را با ماجرا سازی‌ها و دروغ‌پردازی‌ها به بازی بگیرد. گاهی واقعا بحران و ماجرای شورانگیزی وجود ندارد تا او را سرگرم کند، بنابراین خودش دست به کار می‌شود. آن‌ها مسوولیت پذیر نیستند. مسوولیت آنچه انجام می‌دهند را نمی‌پذیرند و آن ‌را به گردن دیگران می‌اندازند. با تحریف و دروغ از آن شانه خالی می‌کنند.

در مقالات در توضیح این اختلال گفته‌شده است که مهار نشود می‌تواند خطرناک باشد.

*پرسپولیس، بحث ملی شد حتی برای استقلالی‌ها

از این بحث می‌گذریم و به فراخور حال، بحث این روزهای فوتبال را پیش می‌کشیم. حضور پرسپولیس در فینال که دیگر موضوع مختص پرسپولیس نیست. کاملا به یک بحث ملی تبدیل شد، البته نه از آن جهتی که بسیاری می‌گویند. بحث ملی است چون همه متاثر از آن شده‌اند و درباره‌اش صحبت می‌کنند. دیگر فقط پرسپولیسی‌ها به آن نمی‌پردازند. شبکه‌های اجتماعی بهترین گواه است. حجم بالایی از مطالب کاربران اجتماعی که طرفداران دیگر تیم‌ها هم هستند به پرسپولیس مربوط می‌شود. شاید طرفداران دیگر تیم‌ها از جهت تخریب وارد موضوع شوند ولی به هر حال یا به خود پرسپولیس می‌پردازند یا به مسابقه و حریفی که به پرسپولیس مربوط می‌شود.

*ناامید از استقلال

پیشکسوت و هوادار ندارد. فعلا که از تیم خودشان استقلال ناامید هستند. وقتی با السد و النصر و کنفدراسیون به نتیجه‌ای نرسیدند، سراغ اولسان رفته اند. ناامید از استقلال، امیدوارند اولسان، مرهم زخم‌های آن‌ها باشد. حالا برای هضم ناکامی‌ها و بیراهه هایی که تیم‌شان را ناکام گذاشته‌اند که حداقل پرسپولیس هم به سقف موفقیت نرسد. خیلی خوب هم می‌دانند که پرسپولیس تا همین‌جا هم خارق‌العاده عمل کرده است.

*صدرنشینی غیرواقعی

البته در چنین شرایطی یک صدرنشینی غیرواقعی هم در نوع خود می‌تواند باعث سرو صدای بسیاری باشد تا حدی که یک پیشکسوت پر سن و سال بیاید و از نماد دست دادن با اولسان که قهرمان کره است استفاده کند که نشانه اتحاد با آن‌ها علیه پرسپولیس است. به راستی چه اتفاقی می‌اُفتد که کار بعضی به این نقطه می‌کشد. مساله پیشکسوتی نیست که شاید برخلاف آنچه بعضی می‌گویند درست بر اساس جایگاه خودش و تیمی که از آن آمده است رفتار می‌کند.

استقلال در هفته ششمی که هنوز پایان نیافته است سرمست از رسیدن به جایگاهی است که آن را با ۲ بازی بیشتر نسبت به مدعی اصلی به دست آورده است. خانه‌ای از جدول که صاحبش این روزها در قطر منتظر فینال آسیاست و تازه این عنوان را هم در امتیاز برابر با صنعت نفت آبادان در اختیار دارد. به نظر برای آن‌ها همین رسیدن به صدرهای گاه و بی‌گاه باقی‌مانده است. سال قبل هم همین‌طور بود. وقتی به لطف یک بازی بیشتر به صدر رسیدند، دور افتخار زدند و تا جشن قهرمانی پیش رفتند. استراماچونی را آن‌قدر از سر شادی به هوا پرت کردند که بالاخره یک بار رفت و دیگر نیامد. او هم واقعا باورش شد که استقلال را رد صدر تحویل داده  و رفته است. استقلال سال قبل فقط برای یک هفته و آن هم در هفته سیزدهم با بازی برابر در صدر جدول بود در حالی که پرسپولیس و نفت آبادان امتیاز برابری داشتند و اگر قانون بین‌المللی حاکم بود، پرسپولیس بر اساس پیروزی در دربی همان یک هفته را هم در صدر جدول بود.

استقلال حالا هم با ۲ بازی بیشتر نسبت به پرسپولیس فقط ۳ امتیاز جلوتر است. با ۱۱ امتیاز در ۶ بازی پایین‌تر از حدنصاب قهرمانی که ۲ امتیاز برای هر بازی است، حرکت می‌کند و پرسپولیس با ۴ امتیاز از ۴ مسابقه بالاترین میانگین امتیاز را دارد.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه