همراه ما باشید

حاج رضایی: اولسان در جریان بازی به فرصت گل نرسید

حاج رضایی: اولسان در جریان بازی به فرصت گل نرسید

پیروزی نیوز -  بازی تمام شد. باز هم قهرمان نشدیم، کلیشه «چیزی از ارزش های مان کم نشد» شاید آرام مان نکند، اما عصبانی مان هم نخواهد کرد. چیزی که مشخص است، پرسپولیس سال هاست بهترین تیم ایران است و بهترین تیم ایران باز هم به قهرمانی در آسیا نرسیده، همان‌طور که فوتبال ملی مان هم در جام ملت های آسیا مغلوب شد.

آن‌هایی که از هر تلاشی فروگذار نکردند تا آرامش پرسپولیس بر هم خورد، حالا آرام گرفته اند غافل از اینکه رسیدن به فینال کاری بود که هیچ تیمی غیر از سرخپوشان در این سال ها از عهده آن برنیامده اند و اینکه از اینجا به بعد مثل فینال ۲۰۱۸، حالا دیگر همه تمرکز قرمزها روی تکرار قهرمانی شان در لیگ برتر معطوف خواهد شد.
پیش از بازی با امیرحاج رضایی قرار گذاشته بودیم که بازی با هر نتیجه ای تمام شد، با او بعد از مسابقه صحبت کنیم. دوست داشتیم بعد از رسیدن به قهرمانی آسیا، گفت وگوی مان شاد و پرهیجان باشد، که نشد.
صحبت های امیر حاج رضایی کارشناس برجسته فوتبال ایران را در مورد بازی فینال لیگ قهرمانان آسیا در روزنامه پرسپولیس می خوانید:

-حال مان خیلی گرفته شد. می توانستیم قهرمان آسیا شویم، حیف که نشد.
من طرفدار که طرفدار هیچ کدام از ۲ تیم قرمز و آبی نیستم از این ماجرا خیلی اذیت شدم، چه برسد به شما و هواداران پرسپولیس. به اعتقاد من پرسپولیس داشت خیلی خوب بازی می کرد و حریف کره ای را خیلی تیم شاخصی ندیدم ولی در خط دفاعی ۲ اشتباه فاحش صورت گرفت که منجر به ۲ پنالتی شد وگرنه آن‌ها در جریان بازی به فرصت گلزنی نرسیدند. من یک حسرت خیلی بیشتر خوردم و آن اینکه این تیم کره جنوبی با چه امکاناتی به فینال رسیده و پرسپولیس با چه شرایطی، جایی که یکی از بازیکنانش را محروم کردند، ۲ تا هم که کارت داشتند نمی توانستند بازی کنند و بعد هم فشارهای روحی روانی تیم عربستان سعودی تمامی نداشت و عدم ساختار در فوتبال کشور که به طور کلی آسیب اش را تیم ملی و باشگاهی‌های ما می بینند.
-حسرت همه از این خواهد بود که پرسپولیس می توانست قهرمان شود.
بازی پایاپایی بود، اما حوادث علیه پرسپولیس عمل کرد. اگر در دوره ای بود که WAR نبود پرسپولیس این مسابقه را برده بود. ضمن اینکه ما بیشترین ضربه را از داخل می خوریم.
-از چه منظر؟
باشگاه پرسپولیس همین باشگاهی که شما علاقمندش هستید، ظرف یک سال چند مدیرعامل عوض کرد؟ عدم ثبات مدیریتی، عدم تزریق پول لازم و تمام این مسایلی که در قبل اشاره کردیم، به پرسپولیس لطمه می زند. در فوتبال مدرن که چنین اتفاقی رخ نمی دهد اما در فوتبال متوسط هم من چنین چیزهایی را ندیده ام. بازی را از دست دادیم و می شود هر کسی را که سد راه دیدیم به او حمله کنیم، اما نه اخلاق من است و نه انصاف حکم می کند ولی اولسان که کشورش از نظر تکنولوژی جزو ابرقدرت هاست و لیگ پویا دارد تیم برتر مقابل پرسپولیس نبود. درود به شرافت کادرفنی و بازیکنان که به چه شکلی خودشان را به فینال رساندند و چه بازی خوبی کردند اما من متاسفم که ما مسایل خودمان را به جاهای دیگر ربط می‌دهیم درحالی که مشکل در داخل فوتبال کشورمان هست. فوتبالی که در داخل دچار مشکلات عدیده ای است. گل محمدی دستش بسته بود و یار نداشت. مربی بدون ابزار چه کار می تواند بکند؟ ای کاش ما بازی را برده بودیم خصوصا در شرایط امروزی کشور که مردم در شرایط بد اقتصادی هستند و این برد روحیه ساز بود. لااقل یکی، دو هفته دردها را فراموش کرده و زخم های شان التیام می یافت. من این بازی را فرافوتبالی می دانستم. کلا نظر قبلی ام هم همین بود، به صورت کلی می گویم عادت ندارم درهنگام برد حماسه سرایی کنم و در شکست مرثیه سرایی. من از اعتقاداتم می گویم که اگر پرسپولیس یا هر تیم دیگری نمی‌تواند از استعدادها و ثروت های ملی خود در زمینه فوتبال استفاده کند ریشه آن در اداره فوتبال کشور است که باعث می شود ما با این شرایط در مقابل این تیم ها قرار بگیریم. جای تاسف دارد این اتفاق هم شنبه و هم یکشنبه یلدایی ما را خراب کرد. هر تیم دیگری از ایران در فینال بود هم همین حس را داشتم و دوست داشتم تیم ایرانی برنده شود.
–پرسپولیس با آن سبک بازی اش همه را به قهرمانی امیدوار کرده بود، حتی با وجود همه کمبودهایش.
به نظر من به اشتباهات فردی باختیم و این اشتباهات فردی که در محوطه جریمه رخ داد و با تایید WAR پنالتی مسجل شد ما ظرف ۵ دقیقه پیروزی را از دست دادیم.
-دوست دارم در مورد مهدی عبدی بگویید، کسی که با وجود گل های حساس و سرنوشت سازی که به ثمر رسانده اما در لیگ مورد هجمه شدیدی قرار گرفت.
من به یک چیزی اعتقاد دارم که هیچ وقت نمی توانم حس یک جراح را داشته باشم چون تیغ دستم نگرفتم و اتاق عمل نرفته ام، کسانی که براساس احساسات اظهارنظر غیرمنصفانه کرده و به یک بازیکن جوان حمله می کنند فوتبال را نمی فهمند. آن‌ها با فوتبال فاصله زیادی دارند. باید حس یک جوان ۲۱-۲۰ ساله را که در زمین به این بزرگی حاضر شده را درک کنند و بدانند چقدر کاری سخت است. این‌ها آینده ساز فوتبال کشورند، متاسفم به این‌ها حمله می کنند و متاسفم برای کسانی که از الفاظی رکیک در مورد چنین بازیکنانی در فضای مجازی استفاده می کنند.
-و حرف پایانی؟
قصد توجیه ندارم اما فوتبال برد و باخت دارد. نمی خواهم حرف هایم شبیه به دلخوشی دادن و وعده آینده باشد، چقدر اینجور وقت ها وعده سال آینده را دادیم. در آمریکای جنوبی ضرب المثلی دارند که عده هایی که داده می شود مثل سفته ای است که تا به زمان وصولش می رسد تمدید می شود و نسل ها طول می‌کشد، این حکایت فوتبال ماست. دائم از فردا می گوییم.
-اتفاقا بعد از اینکه در فاصله کمی ۲ گل خوردیم، داشتم به همین فکر می کردم که چقدر تایم شادی های ما کوتاه است.
اصلا شادی به ما نمی آید. هی وعده می دهند و می دانیم محقق هم نمی شود. آدم تاسف و غصه می خورد، یک چیزهایی هم هست که نمی شود گفت. دوست داشتم پرسپولیس می برد و من تبعات برد را نگاه می‌کردم که این‌ها از آسیا پول بیشتری می گرفتند و به باشگاه های جهان می رفتند. شاید این پول به دست کادرفنی و بچه ها که جان کندند می رسید و مردم هم از ته دل خوشحال می شدند. حالا باز باید وعده آینده دهیم که شاید قهرمان آسیا شویم.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه