همراه ما باشید

فینالیست نبودیم خوشحال تر بودیم؟!

فینالیست نبودیم خوشحال تر بودیم؟!

پیروزی نیوز - پرسپولیس این روزها اسیر چالش‌هایی است که از فینال آسیا باقی‌مانده است. آن‌هایی که امروز از نتیجه آن بازی خوشحال هستند فقط از این بابت نیست که به خاطر عدم قهرمانی پرسپولیس، به خاطر عملکرد ضعیف خود کمتر زیر سوال خواهند رفت یا این که با کری‌های بیشتر پرسپولیسی‌ها روبه‌رو نمی‌شوند. هرچند هوادار پرسپولیسی که نتواند با حضور در فینال، کری بخواند، کمی باید به خودش هم شک کند.

*امید رقیبان به سفر پرسپولیس به ناکجا آباد
آنچه به آن توجه نداریم، این است که حاشیه‌های نتیجه بازی فینال که حتی جایز نیست با عبارت «ناکامی» آن را توصیف کرد، بسیاری را امیدوار کرده است. امیدوار به این که جروبحث‌ها و فشارها پرسپولیس را از درون بپاشد. برای چندهفته‌ای هم که شده روحیه و تمرکز تیم را به هم بریزد و با یکی، دو ناکامی، شرایط به شکلی پیش برود که حاشیه‌ها به بحران تبدیل‌شده و فشارها غیرقابل‌تحمل شود.
رقبای پرسپولیس امیدوارند چنین وضعیتی که از رگ گردن هم به ما نزدیک‌تر است درنهایت پرسپولیس را در مسیر غیرقابل برگشت قرار بدهد که به ناکجاآباد ختم شود.
اگر تصور می‌کنید حرف‌هایی از این دست افسانه و غیرممکن است اتفاق بیفتد. به شما تضمین می‌دهیم که چنین نیست. در واقع اگر آن‌ها که تسلیم احساسات خود شده‌اند بر آن‌ها که با وجود احساسات جریحه‌دار شده تلاش می‌کنند در راستای حفظ انسجام پرسپولیس حرکت کنند، برتری یابند اتفاق بیفتد، فاجعه رخ خواهد داد. حالا می‌خواهی هوادار باش یا مدیر و مربی و بازیکن.
*فینالیست نبودیم، خوشحال‌تر بودیم؟!!
بدون تعارف باید گفت که خانواده پرسپولیس اکنون با یک پارادوکس روبه‌رو است که باید بابت آن، خود را به چالش و سوال بکشد.
چرا بعد از آن‌همه لذتی که بابت راهیابی به فینال آسیا بردیم. الان باید در وضعیتی باشیم که اگر به فینال نرفته بودیم، شرایط بهتری داشتیم؟! این رفتار عجیب نیست؟
چرا الان خود و پرسپولیس را در وضعیتی قرار داده‌ایم که شامل یک قاعده غلط شود. این قاعده که اگر می‌خواهی اشتباه نکنی، کاری نکن تا شماتت نشوی؟ اگر می‌خواهی غلط تو را نگیرند، دیکته‌ای ننویس! اگر می‌خواهی زیربار فشار انتقاد و احساست جریحه‌دار شده‌ای که بدون افسار رها شده است، قرار نگیری، وقتی همه در مرحله گروهی حذف شدند تو در یک هشتم حذف شو!
وضعیتی را تصور کنید که پرسپولیس در مرحله یک‌چهارم همین لیگ قهرمانان ۲۰۲۰، حذف می‌شد. اولین نتیجه‌اش این بود که مثلا از گلزنی و شادی گل آل‌کثیر در بازی یک‌چهارم خبری نبود و در نتیجه الان محروم نمی شد. هوادار پرسپولیسی که الان با رفتن به فینال ابراز شرمندگی بابت باخت می‌کند هم سرش بالا بود و به تمام هواداران دیگر تیم‌ها فخر می‌فروخت که ما حداقل تا این‌جا بالا آمدیم. یحیی و بازیکنان را هم در آن وضعیت، حلوا حلوا می‌کردیم چون اصلا از اول هم توقع آنچنانی وجود نداشت. الان هم زیر بار این‌همه فشار نبودند. این‌همه حاشیه هم نداشتیم.
خب کمی فکر کنیم به این که یک جای کار ما می‌لنگد وقتی همه‌چیز در آن شرایط بهتر بود.
الان جرم پرسپولیس چیست؟ این که به فینال آسیا رسید؟ این که قواعد فوتبال و زمین‌بازی را برهم زد و کاری کرد که با هیچ منطقی نباید اتفاق می‌افتاد؟ خوش انصاف‌ها، اصلا قواره فوتبال ایران با این امکاناتی که در فوتبال داریم و آن مدیران و مسوولانی که خارج فوتبال داریم، به این حرف‌ها می‌خورد؟ الان پرسپولیس مجرم و متهم است چون از این خطوط گذشته ؟ خب از چند جا بخوریم؟ از دیگران بخوریم یا از خودمان ؟ تیم و بازیکن را له کنیم و ته مانده‌اش را هم از بین ببریم؟ بعد می‌خواهیم از مریخ تیم بیاوریم که برای ما بازی کند. پرسپولیس همین حالا هم به جرم رفتن به فینال از زمین و هوا می‌خورد. نکند با ۴ تا پیام . سر زدن به تمرین و اردو باورتان شد که دل‌شان با پرسپولیس که هیچ، با نماینده فوتبال ایران بود.
فکر می‌کنید چه مقدار از این بلاهایی که سر ما آمده است به خاطر همان قهرمانی‌ها و همین فینال رفتن در آسیاست.
به گمان‌تان اگر پوکر نکرده بودیم و در مرحله گروهی آسیا حذف‌شده بودیم الان شجاع در قطر بود؟
خدایی کمی هم به این فکر کنیم که چگونه هواداری هستیم که اگر به فینال نرفته بودیم، هم حال‌مان بهتر بود و هم رفتارمان با تیم و بازیکنان، بهتر؟!
*زخم‌های ترمیم ناپذیر
به همان حرف قبلی برگردیم. به این که الان امیدوارند از اندوه و احساسات افسارگسخته با خودمان کاری کنیم که نتوانسته‌اند با ما انجام بدهند.
مساله این است که اگر جای ما با جای تیم‌ها و هوادارانی عوض می‌شد که از تماشای موفقیت‌های پرسپولیس به تنگ آمده‌اند، همین حالا امیدوار بودیم که با اشتباهات کوچک بعدی، نتوانند از زیر بار واقعه فینال مسابقات خارج شوند و در این مسیر هر کاری هم می‌کردیم که نتوانند، حتی اگر این هر کاری، بستن پیمان مودت با ایشان بود.
اگر ما هم بودیم به این فکر می‌کردیم که اگر آن‌ها بتوانند از این مقطع زمانی به سلامت بگذرند، شاید در این فصل فرصت دیگری برای به زیر کشیدن ایشان فراهم نیاید.
این همان اتفاقی بود که سال قبل هم روی داد. وقتی برانکو رفت، بسیاری بر این باور بودند که با برهم ریختن پرسپولیس از درون، کار سرخ‌ها تمام است. آن‌ها می‌دانستند که پرسپولیس اگر آن برهه را پشت سر بگذارد، ممکن است دوباره مهارنشدنی شود و این اتفاق هم روی داد.
حالا همان شرایط به یک‌شکل دیگر وجود دارد. فشار از یک حدی که بگذرد، افراد با توجه به خصلت ذاتی خود، سعی در فرار از آن خواهند کرد و همین‌جاست که فرافکنی‌ها شروع و شکاف‌ها زیاد می‌شود. نمونه‌ای از این مساله را هم در روزهای گذشته شاهد بودیم و حتی یحیی گل‌محمدی هم در این محدوده وارد شد. پس به همین سادگی می‌تواند اتفاق بیفتد، غافل از این که خود ما می‌توانیم، عاملی برای آن باشیم. درگیری‌ها و دلخوری‌های داخلی در چنین شرایطی می‌تواند به وجود آید و منجر به نتایجی برگشت ناپذیر شود و آسیب‌هایی به روابط موجود بین اعضا آسیبی بزند که به‌راحتی قابل‌ترمیم نباشد.
*واکسنی برای پرسپولیس
البته در چنین فضایی، اهمیت زیادی دارد که مجموعه باشگاه و تیم نگاه خود را از بیرون مجموعه بردارد و اجازه بدهد زمان این التهاب پیش‌آمده را کاهش بدهد. وقتی بخشی از بدن به دلیل عارضه‌ای دچار التهاب می‌شود از نتایج آن درد و کاهش میزان عملکرد است. التهاب با دارو و زمان کاهش می‌یابد. در این صبر برای گذشت زمان اهمیت دارد که چگونه رفتار شود. اگر تیم و باشگاه در چنین موقعیتی اتحاد و انسجام خود را حفظ کرد. اگر عوامل پشت هم درآمدند و به یاری هم رفتند. اگر فرافکنی نشد. اگر احساسات بدون افسار، مهار شد آن‌گاه یک تهدید به یک فرصت بدل می‌شود. مجموعه‌ای که بتواند با کمترین اثر مخرب از این وضعیت، آن را پشت سر بگذارد، برای ادامه راه آستانه تحمل بیشتر و آستانه تحریک‌پذیری کمتر خواهد داشت و این مساله مقابله با آن را برای رقبا دشوارتر می‌کند.
*ترکش‌های فینال از هیات مدیره، قربانی می‌گیرد؟
در این میان البته به نظر نمی‌رسد تمام ترکش‌های فینال لیگ قهرمانان آسیا برای تیم و مدیران اجرایی باشگاه باشد. باید دید تاثیر این وقایع در بخش هیات مدیره چگونه خواهد بود. هیات مدیره بخشی از توجه فعالان شبکه‌های اجتماعی را به خود معطوف کرده‌اند. این مساله بعد از مصاحبه یحیی گل‌محمدی نمود بیشتری یافت. به نظر می‌رسد حتی خود مدیرعامل پرسپولیس با این سوال در ذهن خود روبرو باشد که واقعا بعضی اتفاقات منجر به تضعیف تیم، چرا باید اتفاق افتاده باشد. مثلا جدایی ترابی بدون عواید مالی که باید حداقل بالغ بر ۳۰۰ هزار دلار می‌شد که می‌توانست در نقل و انتقالات به کمک بیاید. یا مثلا این که وقتی استقلال از پرسپولیس بازیکن گرفت چرا متقابلا این کار انجام نمی‌شد یا این که شجاع اصلا چرا باید جدا می‌شد و وقتی شد چرا بدون عواید مالی؟ سوالاتی که وجود دارد هرچند به‌واسطه مسوولیتی که دارد ترجیح بدهد که حداقل با پروژه برخورد بین سرمربی و هیات مدیره روبرو نشود و آن‌ها را در چالش و جدل با هم نبیند که البته منطقی و قابل‌درک است. با این وجود آیا چنین مواردی، فضای بالقوه برای چالش‌هایی در آینده نیست؟ آیا ممکن است تلفات ترکش‌های فینال لیگ قهرمانان از هیات مدیره بیاید، هر چند به نظر می‌رسد اگر به خود وزیر باشد، تمایلی به این کار ندارد؟

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه